10+1 διδάγματα από τον πόλεμο στην Ουκρανία

Κάθε πόλεμος παράγει τεράστιο αριθμό δεδομένων που επιβεβαιώνουν ή ανατρέπουν αντιλήψεις και δόγματα αλλά και που δημιουργούν καινούργια. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ήδη γίνει αφορμή για μια σειρά αναλύσεων και αρκετά σημαντικά έχουν γραφτεί. Εδώ θα παραθέσουμε ακροθιγώς και επιγραμματικά, προσπαθώντας να μη κουράσουμε, τις σημαντικότερες διαπιστώσεις που αφορούν και την Ελλάδα.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Από τις πρώτες κιόλας ώρες της Ρωσικής εισβολής, η τεράστια σημασία των ακολούθων -χωρίς κάποια σειρά- έγινε προφανής:

- Αντιαρματικά. Η παρουσία σε μεγάλους αριθμούς αντιαρματικών όλων των ειδών, βεληνεκών και μεθόδων καθοδήγησης έπαιξε μεγάλο ρόλο από τις πρώτες ώρες κιόλας της σύρραξης. Η μετέπειτα αποστολή μεγάλων αριθμών αντιαρματικών από διάφορες πηγές και οι μεγάλες επιτυχίες με αυτά, απλά επιβεβαιώνουν τον δυσανάλογα τεράστιο ρόλο τους σε σχέση με το μικρό τους κόστος. Σημαντικό είναι να τονίσουμε την επιχειρησιακή αξία ακόμα και απλών, παλιότερης γενιάς συστημάτων. Άξια λόγου είναι και η χρησιμότητα των αντιαρματικών -μεγαλύτερου βεληνεκούς, κυρίως- και στην επάκτια άμυνα.

 - Αντιαεροπορικά συστήματα. Ειδικά τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης, όπου η άμυνα της Ουκρανίας ήταν ακόμα ακέραιη, φάνηκε η αξία (ή και η έλλειψη):

α) της ύπαρξης σύγχρονων και όχι παρωχημένων συστημάτων,

β)  της αριθμητικής επάρκειας αυτών για την επαρκή κάλυψη σημαντικών στόχων/περιοχών,

γ)  η αξία των μικρότερων και μέχρι πρόσφατα περιφρονημένων, “ταπεινών” Α/Α πυροβόλων. Είναι χαρακτηριστικά τα βίντεο των πρώτων ωρών όπου χαμηλά ιπτάμενα μεταφορικά ελικόπτερα πετάνε πάνω από τις στέγες σπιτιών οι κάτοικοι των οποίων απλά τα…βιντεοσκοπούσαν. Αν σε κρίσιμα σημεία της πορείας των ελικοπτέρων υπήρχαν Α/Α ακόμα και .50 αντί των smart phones, οι απώλειες των Ρώσων θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες. Ο ρόλος τους δε και στην επάκτια άμυνα δεν πρέπει να υποτιμάται. Τονίζουμε κυρίως τα πυροβόλα για την δυνατότητα εμπλοκής πολλών στόχων ανά γέμισμα και με χαμηλότατο κόστος, με πυρομαχικά που με τη σωστή φύλαξη μπορούν να διατηρηθούν δεκαετίες χωρίς ανάγκη επαναπιστοποιήσεων, συντήρησής τους κτλ.

Ως χώρα χάσαμε ευκαιρίες απόκτησης τέτοιων συστημάτων κυρίως τη δεκαετία του 1990 και με τα Gepard και με τα M163.

Σύγκρουση Ελλάδας -Τουρκίας μέχρι το 2023; Αναλύοντας “γιατί” & “πως”

 

Όλοι όσοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά έχουμε αναρωτηθεί σε κάποια στιγμή πού πηγαίνει η κατάσταση κι αν θα υπάρξει τελικά εκδήλωση της τουρκικής επιθετικότητας σε στρατιωτικό επίπεδο. Χωρίς καμία διάθεση απλοποίησης ενός τόσο πολύπλοκου ζητήματος, θα διακινδυνεύσω την εκτίμηση ότι η Τουρκία έχει τα κίνητρα να προσπαθήσει το αργότερο μέχρι την επίσημη έναρξη της προεκλογικές περιόδου των προεδρικών εκλογών του 2023, να δημιουργήσει τετελεσμένα με αμιγώς στρατιωτικά μέσα. Και ιδού τα βασικά επιχειρήματα επ’ αυτού.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Τρείς τρόποι υπάρχουν για να “λυθούν” τα ελληνοτουρκικά προβλήματα. Ο πρώτος είναι οι Τούρκοι να σηκώσουν μια μέρα το τηλέφωνο και να μας πουν: “Θυμάστε που ζητούσαμε ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα, μιλούσαμε για τουρκική μειονότητα στη Θράκη κτλ.; Ε, ξεχάστε τα. Μετανιώσαμε και δεν θέλουμε άλλες προστριβές μαζί σας. Φίλοι;”. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει στ’ αλήθεια ότι κάτι τέτοιο είναι έστω και ελάχιστα πιθανό να συμβεί; Νομίζω πως όχι.

Αυτό μας αφήνει με τις υπόλοιπες δύο επιλογές: Το μελάνι και το αίμα. Τη διπλωματία και τη στρατιωτική επιλογή.

Όταν μιλάμε για μελάνι, εννοούμε πολύ απλά την με ειρηνικό τρόπο διευθέτηση των διαφορών μας. Αυτό σημαίνει ότι θα βρεθεί μια αμοιβαίως αποδεκτή λύση και θα υπογράψουμε. Θα μπορούσε, όμως, να βρεθεί μια τέτοια λύση;

Οι διαφορές μας με τους γείτονες είναι κολοσσιαίες. Αυτά που ζητούν ξεπερνούν κατά πάρα πολύ τη διαπραγματευτική τακτική του “ζητάω 10 γιατί θέλω 5”. Οι απαιτήσεις τους είναι εξωφρενικές σε τέτοιο βαθμό που δεν επιτρέπουν ούτε καν έναν διάλογο να ξεκινήσει, πόσο δε μάλλον να ολοκληρωθεί επιτυχώς. Εξού και η δημόσια αντιπαράθεση Δένδια-Τσαβούσογλου στην Άγκυρα. Το χειρότερο δε, είναι πως θέλουν πραγματικά όλα όσα ζητάνε, ανεξαιρέτως! Δεν μπλοφάρουν, εννοούν όσα λένε και το έχουν αποδείξει επανειλημμένα.

Είναι σημαντικό, επίσης, να σημειώσουμε ότι όλα αυτά που θέτουν στο τραπέζι ως διεκδικήσεις, τα έχουν τάξει και προπαγανδίσει στον τουρκικό λαό με μεθοδικότητα εδώ και δεκαετίες. Ακόμα, λοιπόν, κι αν ήθελαν οι κυβερνώντες να μπλοφάρουν με εμάς, δεν είναι δυνατόν να το κάνουν το ίδιο εύκολα με το λαό τους, καθώς η αντίδραση θα είναι απρόβλεπτα μεγάλη και σίγουρα όχι κάτι που θα αφήσει η εκεί αντιπολίτευση να πέσει κάτω. Να θυμηθούμε μόνο τις αντιδράσεις εντός της τουρκικής Βουλής σε δήλωση τούρκου υπουργού ότι η Ελλάδα έχει “καταπατήσει 18 νησιά”. Η αντιπολίτευση εξερράγη και τον κατηγόρησε ούτε λίγο ούτε πολύ για εθνική μειοδοσία, λέγοντας ότι τα “καταπατημένα” νησιά δεν είναι 18 αλλά…153.

Αυτό, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, είναι ένα εκρηκτικό μίγμα: υπέρμετρες επεκτατικές απαιτήσεις, προπαγανδισμένες ως “εθνικά δίκαια”, σε έναν μεθοδικά φανατισμένο λαό. Ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά. Μπορεί άραγε κανείς να φανταστεί το τρόπο με τον οποίο θα παρουσιάσει η τουρκική κυβέρνηση μια συμβιβαστική συμφωνία που π.χ. δεν θα περιλαμβάνει την…“επανάκτηση” των νησιών που οι “κακοί” Έλληνες έχουν “καταπατήσει”; Μπορεί κανείς να διανοηθεί το μούδιασμα, τις αντιδράσεις του τουρκικού λαού και τις ταραχές που θα ξεσπάσουν; Ποια είναι η “νίκη”, το αντάλλαγμα που θα τους παρουσιάσει; Αυξημένες περιοχές αλιείας για τους τούρκους ψαράδες; Παραδεχόμενη η τουρκική κυβέρνηση ότι μπλόφαρε και τους ίδιους τους πολίτες της; Λίγη σημασία έχει, βέβαια, και καθαρά ακαδημαϊκού επιπέδου είναι τα ερωτήματα, από τη στιγμή που -όπως είπαμε- δεν μιλάμε για καμία μπλόφα έτσι κι αλλιώς…

Και στην Ελλάδα, όμως, ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Ποιες παραχωρήσεις θα τολμούσε άραγε να κάνει η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση που θα ικανοποιούσε τη Τουρκία αρκετά ώστε να υπογράψει; Τι θα μπορούσε να δώσει; Τα νησιά τα ίδια αποκλείεται. Μήπως, την αποστρατιωτικοποίησή τους; Και πως θα το παρουσίαζε στον ελληνικό λαό χωρίς να ξεσπάσουν τριτοκοσμικού τύπου ταραχές; Ποιά κυβέρνηση δεν θα έπεφτε υπό το βάρος π.χ. των αντιδράσεων των νησιωτών βουλευτών και μόνο, του ίδιου του κυβερνώντος κόμματος; Σημειωτέον, ότι η οποιαδήποτε απόπειρα ικανοποίησης της Τουρκίας θέτει θέματα του άμεσου πυρήνα της Εθνικής κυριαρχίας, χειρότερα ακόμα κι από τη Συνθήκη των Πρεσπών, χωρίς -φυσικά- να θέλω επ’ ουδενί να υποβαθμίσω αυτό το ζήτημα. Οι τεράστιες αντιδράσεις για τις Πρέσπες, λοιπόν, θα ωχριούσαν μπροστά σε αυτές που θα ακολουθούσαν μετά από μια ενδεχόμενη υποχώρηση στις διαπραγματεύσεις με τη Τουρκία.

Τελικά η Τουρκία γιατί θυσιάζει τα F-35 για τους S-400;

 

Η χωρίς αποτέλεσμα, ως τώρα, προσπάθεια της Τουρκίας να βρει εκ νέου σημείο επαφής με την Ουάσιγκτον μετά την εκλογή Μπάιντεν, έφερε ξανά στο προσκήνιο το θέμα των τουρκικών S-400, και της μη αγοράς των Patriot, με δηλώσεις εκατέρωθεν. Αυτό αποτελεί μια καλή αφορμή για να προσεγγίσουμε ένα ερώτημα που λίγο έχει εξεταστεί, δημόσια τουλάχιστον. Για ποιο λόγο επιμένει τόσο πολύ η Τουρκία στην αγορά των ρωσικών πυραύλων εις βάρος των F-35;

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Σίγουρα, ως ένα βαθμό, η Τουρκία δεν θέλει να υποχωρήσει για λόγους γοήτρου. Όμως, αυτό από μόνο του δεν αποτελεί επαρκή εξήγηση, για τον απλούστατο λόγο ότι με πολύ μικρότερες συνέπειες η Τουρκία δεν δίστασε να απολογηθεί στην Ρωσία για την κατάρριψη του ρωσικού Su-24 πάνω από τη Συρία το 2015 προκειμένου να ξαναφτιάξει τις σχέσεις της με τη Μόσχα.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο η Τουρκία επιμένει με τους S-400 και προτιμάει να χάσει τα F-35, στα οποία είχε επενδύσει και στρατιωτικά και οικονομικά και βιομηχανικά, αλλά και να χαλάσει σε τεράστιο βαθμό τις σχέσεις της με τις Η.Π.Α. με απρόβλεπτες έως τώρα συνέπειες;

Σίγουρα οι S-400 είναι ένα ικανότατο σύστημα και κατά αρκετούς αναλυτές, ανώτερο από το Patriot. Αλλά δεν είναι αυτό το μείζον.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να απαντήσουμε ικανοποιητικά εις το ερώτημα, θα πρέπει να εξετάσουμε ποιος είναι ο κίνδυνος έναντι του οποίου η Τουρκία θέλει να προστατευτεί. Και αυτός δεν είναι τόσο η Ελλάδα, όσο το Ισραήλ.

Υπάρχει περίπτωση γενικευμένου πολέμου των δύο χωρών; Μάλλον όχι. Για να γίνει, λοιπόν, αντιληπτό το διακύβευμα θα πρέπει να αναρωτηθούμε, τι θα μπορούσε να είναι αυτό που θέλουν τόσο απελπισμένα να προστατέψουν οι Τούρκοι και που θα ήθελαν τόσο πολύ να χτυπήσουν οι Ισραηλινοί;

Η απάντηση προκύπτει σχετικά εύκολα αν κοιτάξει κανείς τους χάρτες που έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει με τις προτεινόμενες θέσεις των S-400 στην τουρκική επικράτεια. Εκεί μπορούμε να δούμε με σαφήνεια ότι τουλάχιστον η μία πυροβολαρχία προορίζεται για τα νότια παράλια απέναντι από τη Κύπρο, μια σκέψη που έπεσε ξανά στο τραπέζι το Μάρτιο, όπου γινόταν αναφορά στην εκτός CFE ζώνη στα νότια της χώρας. Ο στόχος που πρέπει να προστατέψουν είναι το Ακουγιού, ο υπό κατασκευή από τους Ρώσους πυρηνικός αντιδραστήρας.

Οι αμετανόητοι γείτονες και η αποστολή μας στην Ε.Ε.

Φανταστείτε τη σκηνή: Η Καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ μπαίνει θριαμβευτικά σε ένα στάδιο ασφυκτικά γεμάτο με χιλιάδες Γερμανούς που παραληρούν. Πίσω της μεγάλο πορτρέτο του Αδόλφου Χίτλερ και αυτή σχεδόν δακρυσμένη δίνει το έναυσμα για τον εορτασμό της επετείου της έναρξης της Τελικής Λύσης, του Ολοκαυτώματος των Εβραίων. «Μα ποιος θα μπορούσε να είναι τόσο άρρωστος;», θα ρωτούσε κάποιος καλοπροαίρετος. Διαβάστε και θα δείτε...

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 21/05/2019

Αυτές τις ημέρες ο Ελληνισμός θυμήθηκε και τίμησε τη Γενοκτονία των Ποντίων αλλά και γενικότερα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Στις 19 Μαΐου εμείς εδώ και όπου υπάρχουν Έλληνες, θυμόμαστε το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας που διέπραξε η πηγή έμπνευσης του Χίτλερ, ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Εδώ. Γιατί στην Τουρκία το σκηνικό είναι κάπως διαφορετικό...

Στις 19 Μαΐου οι Τούρκοι εορτάζουν την ημέρα της απόβασης στο Πόντο, την «ημέρα που έδιωξαν τους εισβολείς». Για την Τουρκία είναι μέρα χαράς και «Τιμής»! Ο Τούρκος πρόεδρος διοργάνωσε φιέστα αντάξια Χολιγουντιανών ταινιών για να τιμήσει τον Κεμάλ, όπως άλλωστε γίνεται κάθε χρόνο τώρα εδώ και δεκαετίες. Στο ίδιο κλίμα και το σύνολο των ΜΜΕ της γείτονος χώρας.

Αυτή είναι η Τουρκία. Η ίδια Τουρκία που κατέσφαξε επίσης και τους Αρμένιους και τους Ασσύριους και σήμερα τους πρώην συμμάχους της Τσέτες (Κούρδους). Η ίδια που προέβει σε εθνική εκκαθάριση στην Κωνσταντινούπολη και που εισέβαλε, κατέχει και απειλεί να προελάσει στην Κύπρο. Η Τουρκία που κάνει το ίδιο στη βόρειο Συρία και το βόρειο Ιράκ. Η ίδια που μας απειλεί με casus belli αν ασκήσουμε τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματά μας στο Αιγαίο.

Η ίδια, όμως, Τουρκία που βρίσκει συμμάχους και υποστηρικτές σε Ελλάδα και Ευρώπη! Με όλους τους, δήθεν, «ειδικούς» που χρόνια τώρα προσπαθούν να μας πείσουν για το πόσο καλό πράγμα είναι η Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Για το πόσο εφικτή είναι η...Ελληνοτουρκική φιλία, αφού κάποιοι «ακραίοι» και από τις δύο πλευρές(!) εμποδίζουν τους λαούς να ζήσουν ειρηνικά. Δημάρχους που «χ€στηκ@ν» -κατά δική τους αυτολεξεί δήλωση- αν ο Κεμάλ «σκότωσε ή όχι» (γιατί μπορεί, κατ’ αυτούς, και «όχι») πολλούς Έλληνες, αφού ήταν ένας μεγάλος ηγέτης...

Η αποδόμησις των πάντων και οι…. διαταγές !

Κυρίες και Κύριοι,

      Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν την οξυδέρκεια να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε, εις βάθος, και προβαίνουν σε διαπιστώσεις που μόνο οι αληθινοί στοχαστές δύνανται να διατυπώνουν, με ειλικρίνεια, ενάργεια και ευστοχία. Όμως οι διαπιστώσεις αυτές χρειάζονται επιβεβαίωση αφού έχει αναπτυχθεί μια τάσις εις την ελληνική κοινωνία να ονομάζουν υποτιμητικά «Συνωμοσιολογία» όλες τις εξωφρενικά απίστευτες και όμως αληθινές διαστρεβλώσεις που βιώνουμε ως Έθνος!

     Και εξηγούμαι :

     Εις τον τομέα της Παιδείας, εκτός από την καταστροφή της Γλώσσης, η οποία συντελείται συνειδητά και προσχεδιασμένα από τη Γενιά του 1930 έως σήμερα, βλέπουμε την εσκεμμένη αποδόμηση της Ιστορίας μας, και την προσπάθεια να μη διδάσκονται τα Ελληνόπουλα τα θαυμαστά επιτεύγματα των προγόνων μας, για να μην αισθανθούν τον προσήκοντα Σεβασμό και τη φυσική υπερηφάνεια, αφού είναι απόγονοι Παναξίων Προγόνων.

     Όμως, Κυρίες και Κύριοι, δεν είναι  «Συνωμοσιολογία» αυτή η Αποδόμησις! Έχει αρχίσει από παλαιοτέρα εποχή!  Και ιδού οι αποδείξεις από την Ποίηση, αφού στην Ποίηση βρίσκεται η Αλήθεια. Και όπως μας τονίζει ο Μάρτιν Χάϊντεγκερ: «Ποίησις είναι το φέρον θεμέλιο της Ιστορίας».

     Ας ακούσουμε το «Νανούρισμα» από τα 21 Μαστιχοχώρια της Χίου, όπου η Ελληνίδα-Χιώτισσα μάνα ονειρεύεται το γιό της Μελλοντικό Ευεργέτη της Πατρίδος, να χτίζη 21 Σχολεία με αληθινούς δασκάλους :

«Κάμε Χριστέ και Παναγιά και θρέψε το παιδί μου, να μεγαλώση να θραφή, καλό παιδί να γίνη. Τύχη χρυσή ας του δίγεται και φώτιση μεγάλη, να μάθη γράμματα πολλά τσαι φρόνιμο να γίνη, για να τσερδίζη χρήματα, παντού καλά να κάμνη, ένα τσαί είκοσι σκολειά μ’ αληθινούς δασκάλους, να μάθουν γράμματα οι φτωχοί, ανθρώποι να γενούνε, να μάθουν πως ορφανέψαμε από τους άρχοντάς  μας, να μάθουν πως ξεχάσαμεν του Γένους μας τα φρένα, πως ο καθένας χρεωστεί βοήθειαν να δίνη εις τα σκολειά, στις εκκλησιές τσαί στα ορφανεμένα».

Τα παράλογα της πολιτικής και οι εγκλωβισμένοι Έλληνες

Υπάρχουν μερικά εξόχως παράλογα σημεία της πολιτικής μας πραγματικότητος, τα οποία επηρεάζουν την ήδη, θλιβερή και αναποτελεσματική, ψυχολογία μας στην καθημερινότητα που βιώνουμε, εγκλωβίζοντάς μας στην τραγικότητα της αδρανείας. Και απορούμε και διερωτώμεθα και προσπαθούμε να καταλάβουμε,  πως γίνεται να μην ακούσουμε «τα τείχη» καθώς υψώνονταν και «ανεπαισθήτως μ’ (μας) έκλεισαν από τον κόσμον έξω», όπως λέγει ο  Καβάφης. 

        Ας τα απαριθμήσουμε :

1.        Πώς γίνεται, τα κόμματα που διώκησαν έως το 2015 την Πατρίδα Ελλάδα, αφού μας απέκρυψαν το τρομερό γεγονός ότι ζούσαμε συνεχώς δανειζόμενοι από την εποχή που ανέλαβε ο Κων/νος Καραμανλής, και είναι οι κυρίως υπεύθυνοι (Ν. Δ. και ΠΑΣΟΚ) για το κατάντημά μας, να ζητούν ξανά την ψήφο μας αντί να έχουν το φιλότιμο να ζητήσουν συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό και να εξαφανισθούν δια παντός από τον πολιτικό στίβο;

2.   Πώς γίνεται, τα κόμματα αυτά, ενώ χρωστούν στο Ελληνικό Δημόσιο τεράστια ποσά και αποδεδειγμένα δεν μπορούν να διαχειρισθούν  τα οικονομικά του κόμματός τους, να θέλουν να μας πείσουν ότι θα διοικήσουν την Πατρίδα μας, επιτυχώς ;

3.     Πώς γίνεται, το πρωτοφανές εις την παγκόσμια ιστορία του ανθρωπίνου γένους μία χώρα να ανήκη σε μία συμμαχία, όπως το ΝΑΤΟ, όπου ανήκει και ο εχθρός της, για τον οποίον εξοπλίζεται δίνοντας τεράστια ποσά από το υστέρημά της, όπως συμβαίνει με την Πατρίδα Ελλάδα και με τον εχθρό της, την Τουρκία; Να φθάση δε στο σημείο του απόλυτου παραλογισμού εις το συμμαχικό στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Λάρισα, ο διοικητής να είναι Τούρκος στρατηγός και να υπάγονται όλα τα όπλα της Ελλάδος, Πεζικό, Ναυτικό και Αεροπορία, εις τις διαταγές του; Και να γνωρίζει, έτσι, η εχθρική χώρα Τουρκία, όχι μόνον ολόκληρο τον αμυντικό μας εξοπλισμό, όχι μόνον πόσες σφαίρες έχουν στην τσέπη τους οι Έλληνες στρατιώτες μας, αλλά πόσες έχουν ακόμη και στην κωλότσεπη;!

4.      Πώς γίνεται, το NATO να είναι αμυντική συμμαχία και η Τουρκία να χρησιμοποιή τον Νατοϊκό εξοπλισμό για κατακτητικούς σκοπούς, όπως όταν έρριξε βόμβες ναπάλμ εις τους ανύποπτους Κυπρίους αμάχους, καίγοντάς τους ζωντανούς;

Η αμάθεια…. και η κορυφαία χλεύη !!!

Σε κυριακάτικη εφημερίδα της 25/11/2018 διαβάζω άρθρο συνεργάτη της εις το οποίον αναφέρεται ημερίς η οποία οργανώθηκε από το Τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης σε αίθουσα του Δημαρχείου, την οποίαν παρεχώρησε ο απερχόμενος Δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης.

Ο αρθρογράφος μας πληροφορεί ότι μέλη της οικογενείας Εβρενός συνεκεντρώθησαν στη Θεσσαλονίκη για να δηλωθή με την ημερίδα αυτή η πολιτιστική κληρονομιά της οικογενείας αυτής. Ο αρθρογράφος μας ενημερώνει ότι ιδρυτής της Δυναστείας Γαζή Εβρενός είναι Βυζαντινής παλαιάς οικογενείας, ο οποίος μαζύ με έναν άλλον Βυζαντινό αξιωματούχο, τον Μιχαήλ Κιοσσέ συνέπηξαν στη Βιθυνία «ανίερη συμμαχία» με τον Οσμάν, τον γενάρχη της Δυναστείας των Οσμανλήδων, και έτσι υπήρξαν Συνιδρυτές της Αυτοκρατορίας των Οθωμανών Τούρκων.

Μόνο που (ηθελημένα;) κάνει λάθος ο αρθρογράφος και το όνομα του Εβρενός το μεταφράζει «Ουρανός»! Μήπως, διότι θέλει να πιστέψουμε ότι ο Βυζαντινός Εβρενός – Ουρανός, ανήκει εις τη διάσημη Ελληνική οικογένεια, της οποίας μέλος λαμπρό υπήρξε ο Χριστιανός Ορθόδοξος Στρατηγός Νικηφόρος Ουρανός; Όμως δεν έψαξε καλά! Η λέξις Εβρέν εις την Τουρκικήν σημαίνει Σύμπαν, Κόσμος, Οικουμένη, Μακρόκοσμος, Πλάση, ενώ «ο ουρανός» στα Τουρκικά λέγεται Gök, Gökyüzü, Sema. Αν δεν ήταν λοιπόν Έλλην ο αρνησίθρησκος Εβρενός, τι ήταν; Και ποιά θρησκεία αρνήθηκε για να γίνει Ισλαμιστής; 

Άλλωστε, το ότι κάποιος ήταν πολίτης της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή Ρωμαίος ή Ρωμηός ή Βυζαντινός, δεν τον κάνει κατ’ ανάγκην Έλληνα, δεδομένου ότι οι αυτοκρατορίες είναι πολύ-πολιτισμικές, και όπως ο Απόστολος Παύλος ήταν Εβραίος αλλά Ρωμαίος πολίτης, έτσι και οι Πακιστανοί Μουσουλμάνοι, καθώς και οι Ινδοί Σιχ, ονομάζονται Βρετανοί πολίτες, στις μέρες μας, στην Βρετανική Κοινοπολιτεία (πρώην Αυτοκρατορία).

Ανοικτή επιστολή προς ξένον “επαΐοντα”

2/11/2018

Αξιότιμε κ. Καθηγητά,

Πρωτίστως, θα ήθελα να σας συγχαρώ για την εξαιρετική παρουσίαση της εμπεριστατωμένης μελέτης σας, την οποίαν παρηκολούθησα, σχετικά με την τραγική κατάσταση του πλανήτη μας εξ' αιτίας της αλογίστου χρήσεως των φυσικών πόρων, την σοβαροτάτης μολύνσεως του περιβάλλοντος και την ταχυτάτη και υπερβολική αύξηση του πληθυσμού της Γης!

Επιτρέψτε μου, όμως, να επισημάνω τα ακόλουθα:

Είναι κρίμα που μια τόσο σπουδαία ομιλία παγκοσμίου ενδιαφέροντος, την απευθύνατε εις τα λάθος αυτιά!...

Αισθάνθηκα ότι ήταν σαν να ομιλούσατε εις τους Αμπορίτζινις (Aborigines), τους γηγενείς κατοίκους της Αυστραλίας, οι οποίοι, όπως και οι Έλληνες είναι είδος υπό εξαφάνισιν, λόγω υπογεννητικότητας, μεταναστευτικού προβλήματος και οικονομικού πολέμου, τον οποίον υφίστανται, και οι οποίοι είναι, σε τελική ανάλυση, οι λιγότερο υπεύθυνοι για την μόλυνση του πλανήτη και το, εν γένει, κατάντημά του.

Θα ήταν πιο αποτελεσματικό, εάν ομιλούσατε, ούτε καν στους πολυπληθείς Κινέζους, οι οποίοι τουλάχιστον, έχουν ήδη λάβει ακόμη και αφύσικα και επώδυνα μέτρα, αλλά προς τους Αμερικανούς, τους Ευρωπαίους και τους Ασιάτες, ιδίως όμως προς τους καινούργιους κατοίκους της Ελλάδος και της Ευρώπης, οι οποίοι όπως γνωρίζετε, είναι οι ΠΑΝΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ.

Αυτοί χρησιμοποιούν την «Μέθοδο του αστερία», ο οποίος τελικά τρώει το στρείδι(!...) χρησιμοποιώντας, ως όπλο, την υπομονή του.

Στις μέρες μας, οι Πανισλαμιστές επαναλαμβάνουν την πρώτη τους προσπάθεια να κατακτήσουν την Ευρώπη έπειτα από ... 1300 χρόνια ΥΠΟΜΟΝΗΣ (!) χρησιμοποιώντας τον υπερπληθυσμό και την μετανάστευση ως μέσα ΕΠΙΒΟΛΗΣ και ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΣ. Κατά τον Η' (όγδοο) αιώνα, είναι παγκοσμίως γνωστό, οι  Άραβες, επέτυχαν να κατακτήσουν την Βόρειο Αφρική (Αίγυπτο, Λιβύη, Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο) αλλά και μέρος της Ισπανίας, από όπου όμως εξεδιώχθησαν από τους Χριστιανούς βασιλείς έπειτα από 700 χρόνια Ισλαμο – Αραβο – Μαυριτανικής υποδούλωσης των Ισπανών (ΙΕ’ αιών).

Κωνσταντίνος Κατσίφας: “Και ανάστασις χωρίς ταφήν, δεν υπάρχει!”

"Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είναι ο καρπός - αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφεί και θα σαπίσει, δια να αναφανεί το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν' εκείνος που θάπτεται δια να εορτασθή η ανάστασις. Και ανάστασις χωρίς ταφήν, δεν υπάρχει!"

Ιωάννης Συκουτρής (1901-1937)

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 11/11/2018

Τώρα που πέρασαν κάποιες μέρες και κατασταλάζουν οι σκέψεις, μπορώ να γράψω δύο λόγια για την εμπειρία, όπως την έζησα εγώ, του να είσαι παρόν εκεί που γράφεται η Ιστορία, στην κηδεία ενός εθνομάρτυρα στην εκδήλωση της αγανάκτησης ενός λαού.

Δεν θα γράψω οδοιπορικό ούτε κάποιο μακροσκελές κείμενο με μεγάλα λόγια. Κάποιες εντυπώσει και διαπιστώσεις μόνο.

Πήγα στην κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα, ως όφειλα σαν Έλληνας αλλά και ως όφειλα σαν ενεργός Έλληνας πολίτης εκπροσωπώντας επίσημα την Νέα Δεξιά και τον πρόεδρό της Φαήλο Κρανιδιώτη, μεταφέροντας στην μαυροντυμένη οικογένεια την ολόθερμη συμπαράστασή του αλλά και τα αισθήματα ευγνωμοσύνης για τον γιό που τόσο άξια ανέθρεψαν. 

Μέσα στην θλίψη τους αλλά και το κύμα συμπαράστασης που τους σκέπασε δεν ξέρω αν άκουσαν αυτά που τους είπα. Δεν ξέρω αν έχει σημασία άλλωστε όταν άνθρωποι σου μιλάνε και περνούν μπροστά σου, μπαίνοντας ανάμεσα σε εσένα και το ανοιχτό φέρετρο του παιδιού σου...

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία του κ. Μπουτάρη

Καταδικάζουμε τη βία. Φυσικά είναι κακό πράγμα να ακούς ότι ο θυμός κάποιων ανθρώπων τους οδήγησε στη χειροδικία.  Ποιος διαφωνεί στα σοβαρά;

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 22/05/2018

Καταδικάζουμε τη βία. Φυσικά! Πόσο, πραγματικά, θλιβερό φαινόμενο είναι να γίνεται ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος και ανάμεσα στους οπαδούς των δύο ομάδων να είναι τέσσερις θύρες κλειστές και δύο διμοιρίες ΜΑΤ. Δεν ήταν πάντα έτσι το ποδόσφαιρο στη χώρα μας. Θλιβερό... Όμως, αν κάποιος αποφάσιζε να αποσύρει τις διμοιρίες και να μην αφήσει κενές τις ενδιάμεσες θύρες, τι θα γινόταν; Ελ Αλαμέιν! Μπορεί να είχαμε και νεκρούς.

Κακό πράγμα η βία! Κάκιστο!

Όμως, θα ένοιωθε κανείς έκπληξη από αυτήν την εξέλιξη;

Καταδικάζουμε την βία. Φυσικά! Τι θα συνέβαινε, όμως, αν ο πρέσβης του Ισραήλ πήγαινε σε εκδήλωση Παλαιστινίων για τα θύματα στη Γάζα για να δηλώσει τη...θλίψη του; Δεν θα κινδύνευε με λιντσάρισμα;

Κακό πράγμα η βία! Κάκιστο!

Όμως, θα ένοιωθε κανείς έκπληξη από αυτήν την εξέλιξη;

Ο Ερντογάν & το στρατηγικό σφάλμα των Η.Π.Α.

Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται πως θα εξελιχθούν οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, πού το πάει ο Ερντογάν και αν θα έχουμε κάποια κρίση ή θερμό επεισόδιο. Κοινός παρονομαστής αυτών των συζητήσεων είναι η διάσταση που παίρνει η κόντρα μεταξύ Τουρκίας και Η.Π.Α. καθώς πολλοί βασίζονται, κατά κάποιο τρόπο, στην επιδείνωση των μεταξύ τους σχέσεων και την δυνητική περαιτέρω ενίσχυση των Ελληνοαμερικανικών σχέσεων ως αντιστάθμισμα.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 03/04/2018

Η αλήθεια είναι ότι οι σχέσεις των Η.Π.Α. και της Τουρκίας βρίσκονται ίσως στο χειρότερο σημείο που υπήρξαν ποτέ. Όμως, θα ήταν αφελές αν περιμένουμε κάποια ρήξη μεταξύ τους, εκτός κάποιου σημαντικού απροόπτου φυσικά. Ο λόγος είναι διότι η εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον είναι ένα «τέρας» γραφειοκρατίας, επικαλυπτόμενων και συμπληρωματικών θεσμών, επιτροπών και υποεπιτροπών, think tanks, ομάδων πίεσης και lobbying, κάτι το φυσιολογικό για μια υπερδύναμη. Και όσο κι αν αυτό το «τέρας» θεωρείται παρ’ όλα αυτά ευέλικτο για το μέγεθός του, δεν παύει να είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να στρίψει το τιμόνι της εξωτερικής πολιτικής της χώρας προς μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οι σοβαρές χώρες, βλέπετε, έχουν μια συνέχεια στην εξωτερική τους πολιτική…

Η Τουρκία επί σειρά δεκαετιών υπήρξε προνομιακός σύμμαχος των Η.Π.Α. λόγω μεγέθους, γεωγραφίας και ενός ιδιαίτερου χαρακτηριστικού που διέθετε για μουσουλμανική χώρα: του κοσμικού της χαρακτήρα. Έτσι η σημερινή κατάσταση στις μεταξύ τους σχέσεις απέχει ακόμα από το να οδηγήσει στην ρήξη. Εδώ, όμως, είναι που εντοπίζεται και το πρόβλημα για την Ουάσιγκτον και κατ’ επέκτασιν και για εμάς.

Οι Η.Π.Α. αντιμετωπίζουν την παρούσα κρίση ως ένα ακόμα επεισόδιο σε μια σχέση με έναν δύσκολο σύμμαχο με ροπή προς τα ανατολίτικα παζάρια. Διαπράττουν το στρατηγικό σφάλμα να θεωρούν ότι η κατάσταση είναι ελεγχόμενη και ακόμα χειρότερα, αναστρέψιμη. Οι Η.Π.Α. περιμένουν ότι κάποια στιγμή ο Ερντογάν θα φύγει από την εξουσία και ένας πιο μετριοπαθής ηγέτης θα αναλάβει εξομαλύνοντας τις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Τρέχουμε… Κατακαημένη Ρούμελη……

Απαντώντας λαχανιασμένα στο ερώτημα «βούτυρο ή κανόνια;»

Τρέχουμε… Με σηκωμένα τα χεράκια σαν τις παρθένες και αναμαλλιασμένοι τρέχουμε αριστερά και δεξιά. Και ρωτάμε τους διαβάτες: «Μήπως έχετε φρεγάτες;; Χρειαζόμαστε φρεγάτες!»

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 20/04/2018

Και πάνω εκεί στο πανικό μας, φευγαλέα έρχονται οι αναμνήσεις πιο ανέμελων εποχών. Τότε που ο κόσμος δεν είχε να ανησυχεί και για πολλά. Τότε πού όλοι οι «προσγειωμένοι», «νουνεχείς» ηγήτορες αυτού του τόπου, αυτοί που προέβαλαν το…ξεβλαχοποιημένο «ίματζ» της «ήρεμης δύναμης», πολεμούσαν με συγκινητικές προσπάθειες για την αδελφοποίηση των λαών. 

Erdogan & the Strategic Mistake of Washington

Many are wondering how the relations of Turkey with practically all its neighboring countries will evolve and what does the Turkish President Recep Tayyip Erdogan want to achieve after all. A common denominator of all these debates is the difficult relationship between Turkey and the United States that no one can deny anymore. So, how does Washington approach this problem?

By Panagiotis A. Karampelas* – 18/04/2018

The truth is that the US-Turkish relations have never been so bad before. But it would be naive for anyone to expect a…“divorce” any time soon, unless of course something really unexpected happens. The reason is that Washington's foreign policy is a “monster” of bureaucracy, overlapping and complementary institutions, committees and subcommittees, think tanks, pressure groups and lobbies - something natural for a superpower. And as much as this “monster” is, nevertheless, considered to be flexible for its size, it is quite difficult for the steering wheel of the country's foreign policy to turn towards a completely different direction fast enough.

For decades, Turkey has been a privileged ally of the US mainly due to its size, geographical location and a special feature that it possessed, for a Muslim country; i.e. its secular character. Hence, their current strained relations are still far from rupturing. However, this is exactly the problem for Washington and, by extension, for everyone in Turkey’s neighborhood.

 

Washington approaches this current crisis as yet another episode in a relationship with a “high maintenance” ally with a tendency for…oriental-style bargaining. They make the strategic mistake to believe that the situation is still under control and, even worse, reversible. The US policy makers believe that one day Erdogan will eventually be gone and a more moderate leader will take on the task of bringing the damaged US-Turkish relations back to their former status.

The EU is astonished, unveiled & refusing to learn

The last 10-15 days were full of developments and revelations on the international scene. What is interesting is that for those that follow the Greek national affairs, the foreign policy, the EU politics etc. without blinkers, taboos or prejudice, it has been more of a confirmation. It was a series of “revelations” for everybody else…

By Panagiotis A. Karampelas*

There are four main political issues that took place and they are all linked to one another.

Firstly, it is the sudden and severe deterioration of the relations between Turkey and the Netherlands. The statements from both sides were continuous and escalating in aggressiveness. The situation reached such a point that in the European Parliament the other EU countries felt the need to declare openly and officially their sympathy and their alignment with the Netherlands, with almost tearfully moving statements like “the Netherlands is Europe and Europe is the Netherlands”. The situation became so serious that for the first time ever the proposal to cease the accession negotiations with Turkey was actually thrown on the table.

The situation up to a point could be entertaining, if it wasn’t for a particularly serious aspect. It could be entertaining because the rest of the Europeans once again stand amazed as yet another of their myths they were so sure of, that of the “good and useful Turkey”, collapses before their very eyes. Our partners are discovering with horror what we Greeks know about the nature of Turkey, literally, for centuries. We yawn with a sense of…boredom and we watch them experiencing in obvious surprise the Ottoman -albeit verbal- barbarism.

The particularly serious aspect, though, that takes away the entertaining element from this case, is the clear confirmation of the “double standards” our “Common European Country” applies. We see our partners united stating their solidarity towards the Netherlands, while being ready to destroy their relations with Turkey on the account of some tough statements made by Ankara.

Η Ε.Ε. εκπλήσσεται, αποκαλύπτεται & δεν μαθαίνει

Οι τελευταίες 10-15 ημέρες ήταν γεμάτες από εξελίξεις και κυρίως από αποκαλύψεις. Το ενδιαφέρον είναι ότι για όσους ασχολούνται χωρίς παρωπίδες και ταμπού με τα Εθνικά θέματα, την εξωτερική πολιτική και τα της Ευρώπης ζητήματα, είναι περισσότερο επιβεβαίωση. Αποκαλύψεις είναι για τους υπόλοιπους…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 26/03/2017

Τέσσερα είναι τα κύρια ζητήματα που προέκυψαν και όλα συνδέονται μεταξύ τους.

Αρχικά είναι η κόντρα που προέκυψε μεταξύ Τουρκίας και Ολλανδίας. Οι δηλώσεις εκατέρωθεν ήταν συνεχόμενες και κλιμακούμενα σκληρές. Η κατάσταση έφτασε σε τέτοιο σημείο που εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. ένοιωσαν την ανάγκη να δηλώσουν ανοιχτά και επισήμως την συμπαράσταση και την συμπαράταξή τους με την Ολλανδία, με δηλώσεις σχεδόν συγκινητικές του στυλ «η Ολλανδία είναι Ευρώπη και η Ευρώπη είναι Ολλανδία». Έφτασε σε τέτοιο σημείο η κατάσταση, που για πρώτη φορά ειπώθηκε στα σοβαρά η πρόταση να διακοπούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία.

Η κατάσταση ως ένα σημείο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και διασκεδαστική, αν δεν είχε μια ιδιαιτέρως σοβαρή πτυχή. Θα μπορούσε να είναι διασκεδαστική διότι βλέπουμε τους Ευρωπαίους για ακόμα μια φορά να πέφτουν από τα σύννεφα μιας και ένας ακόμα μύθος που τόσο πολύ πίστευαν, αυτός της καλής και χρήσιμης Τουρκίας, καταρρέει. Οι εταίροι μας ανακαλύπτουν με φρίκη αυτό που εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε για τη φύση της Τουρκίας εδώ και τόσους, κυριολεκτικά, αιώνες. Χασμουριόμαστε με μια αίσθηση…βαρεμάρας και τους παρακολουθούμε, καθώς με έκδηλη έκπληξη βιώνουν την Οθωμανική -έστω και λεκτική- βαρβαρότητα.

 

Γιατί θα αποτύχει η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση: Η αντιστροφή της πυραμίδας

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του Foreign Affairs Hellenic Edition στο τεύχος Μαρτίου-Απριλίου 2016. Οι εξελίξεις μετά την επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016 στην Μεγάλη Βρετανία δίνουν νέα δυναμική και ενδιαφέρον στην εν λόγω ανάλυση.)

Τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει η ρητορική που προβάλει ως λύση για τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την “πολιτική ενοποίηση” της Ευρώπης. Οι φωνές αυτές θεωρούν ότι αν θέλουμε τη συνέχιση της νομισματικής ένωσης, αλλά και ασφάλεια μπροστά σε μια πρωτοφανή μεταναστευτική κρίση που όμοιά της δεν έχει δει η Ευρώπη από το τέλος του Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε ο δρόμος αυτός είναι μονόδρομος. Το θέμα αυτό όμως, γεννάει μια σειρά από ζητήματα που δεν μπορούν άλλο να παραμείνουν αναπάντητα…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 13/03/2016

Το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα με την προοπτική που ευαγγελίζονται κάποιοι, αυτή της πολιτικής ενοποίησης ή αλλιώς της δημιουργίας πρακτικά των Η.Π.Ε. (Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης), όπως πρώτος επίσημα σε ελληνικό -τουλάχιστον- έδαφος ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου κ. Guy Verhofstadt στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τον Μάρτιο του 2006, είναι αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο γεγονός που συνέβη στην Ευρώπη μετά την Αναγέννηση. Αν προσέξουμε το πριν και το μετά και στα δύο αυτά ιστορικά ορόσημα –το ένα ολοκληρωθέν γεγονός, το άλλο εν εξελίξει– καταδεικνύουν το μέγεθος της μεταμόρφωσης για την οποία μιλάμε σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Κάπου εδώ όμως, τελειώνουν οι ομοιότητες και αρχίζουν τα προβλήματα… Ας δούμε τις δύο περιπτώσεις πιο προσεκτικά.

Από την Αναγέννηση στην Ε.Ε.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά την Αναγέννησης ήταν ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε και εξελίχθηκε. Κάποιοι άνθρωποι με ευρύτητα σκέψης και αξιοπρόσεκτη παιδεία, αφουγκράστηκαν και διερμήνευσαν τις ανησυχίες της κοινωνίας και άρχισαν να βλέπουν ο καθένας στον τομέα ενδιαφέροντός του –επιστήμες, δικαιώματα του ανθρώπου κτλ.– τα προβλήματα και τα λάθη της καθεστηκυίας τάξης του Μεσαίωνα και μέσα από φωτισμένα συγγράμματα και με μεγάλο ρίσκο, προσπάθησαν να τα επικοινωνήσουν προς τα έξω. Κάποιοι εξίσου φωτισμένοι ηγέτες, προύχοντες και άρχοντες επηρεάστηκαν από τις νέες ιδέες που κυκλοφορούσαν και αφού πήραν πολλούς εκ των διανοητών αυτών υπό την προστασία τους, εξέδωσαν τα έργα τους και άρχισαν δειλά-δειλά να εφαρμόζουν κάποιες από τις ιδέες αυτές κατά την διοίκησή τους.

Cyprus negotiations: New initiative - New failure?

It has been 12 years since the last attempt for a solution to the Cyprus dispute. This time the President of the Republic of Cyprus Nicos Anastasiades and the Turkish Cypriot community leader Mr. Mustafa Akinci are trying once again to bridge the distance that separates the two sides. But with their whole neighborhood up in flames as a background, this task looks as difficult as ever.

By Panagiotis Karampelas*

Introduction

The history behind this dispute is well documented and repeating it wouldn’t help this analysis. In brief, the Cyprus dispute in its current form was shaped after the Turkish invasion in 1974. Since then the northern 36% of the island is occupied by Turkey, where in 1983 the Turkish Cypriot community unilaterally formed the “Turkish Republic of Northern Cyprus”. Since then there was a number of initiatives taken by mainly the UN, notably in the early ‘90s the “Set of Ideas” initiated by the then UN Secretary-General Javier Pérez de Cuéllar and concluded by his successor Boutros Boutros-Ghali with no success.

In 2004 the Republic of Cyprus became a member of the EU and in the same year the “Annan Plan”, as it remained known, was rejected by 75,83% of the Greek Cypriots. Since then, an interesting development took place: natural gas was discovered inside the Exclusive Economic Zone (EEZ) of the Republic of Cyprus. The prospect of economic growth mobilized all key international players and in 2014 a new series of negotiations begun.

However, the unsuccessful coup d'état in Turkey as well as the ongoing war in Syria and Iraq against the IS, has increased the need of a closer look on the risks involved in the Cyprus dispute, as one new problem in that area may be one too many…

What has happened so far?

In February 2014 President Nicos Anastasiades and the then Turkish Cypriot community leader Mr. Derviş Eroğlu agreed on a Joint Declaration that was to be the foundation of the new negotiations. These started on the May 15, 2014 with Mr. Mustafa Akinci on the Turkish Cypriot side, after he replaced Eroglu as a leader of his community. Although the hopes were high and there was significant progress in most chapters, with both sides talking about a referendum even as early as 2015, the process slowed down as disagreements started to surface. What became apparent quite early was that Akinci wouldn’t be able to plan the Turkish Cypriot negotiating strategy without the consent of Ankara.

As 2015 saw limited progress, the referendum was pushed forward for 2016. Due to many leaks over what was being discussed so far and the heated statements by the political opposition on both parts of the island, the two sides decided not to openly disclose any new information, but instead to keep updated only the political parties with the condition that there will be an embargo to the press.

Τα 3 μέτωπα της Ελλάδας με την Τουρκία

Οι πολεμικές εξελίξεις στην ευρύτερη γειτονιά μας τρέχουν, όπως συμβαίνει σε κάθε κρίση, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και με επιπτώσεις και στον υπόλοιπο κόσμο που πριν μερικά χρόνια κάποιοι δεν μπορούσαν να διανοηθούν. Όσοι το έκαναν γνώριζαν την απαξίωση ως γραφικοί. Δεδομένης της επικινδυνότητας της καταστάσεως είναι κατάλληλη νομίζω η στιγμή να γίνει μια επιγραμματική, λόγω χώρου, καταγραφή για τους μη γνωρίζοντες τα ειδικά αυτά θέματα, των πιθανών μετώπων στα οποία ενδεχομένως να κληθεί να πολεμήσει η Ελλάδα. Η καταγραφή αυτή θα συνοδευτεί με μια σύντομη αναφορά στο υπόβαθρο κάθε περίπτωσης, με προσανατολισμό όμως στην Τουρκία, η οποία ως μια εκ των πρωταγωνιστών των εν γένει εξελίξεων παρουσιάζεται ιδιαίτερα δραστήρια αυτό τον καιρό…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 30/01/2016

Η άσχημη τροπή που φαίνεται να παίρνουν τα πράγματα για τη γείτονα χώρα στη Συρία, ενδέχεται να την πιέσει να ενεργοποιήσει με κάποιο τρόπο τις αναθεωρητικές της ιδέες απέναντί μας. Αυτό και ως αντιστάθμισμα πιθανών γεωπολιτικών απωλειών σε άλλα μέτωπα, και λόγω της «ευκαιρίας» που δίδεται σε τέτοιες χώρες με επεκτατικές βλέψεις, σε περιόδους αλλαγών να προσπαθούν να πετύχουν τους σκοπούς τους μέσα στην γενικευμένη σύγχυση εκμεταλλευόμενες τις όποιες ανακατατάξεις. Δεν θα πρέπει, επίσης, να μας διαφεύγει η σχεδόν πάγια τακτική της Τουρκίας να εξωτερικεύει τις εσωτερικές της κρίσεις με προφανείς σκοπούς, αφενός μεν τον αποπροσανατολισμό της εσωτερικής κοινής της γνώμης, αφετέρου δε την συσπείρωση του λαού της γύρω από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία της, έναντί του εκάστοτε εξωτερικού εχθρού-στόχου που θα έχει επιλέξει. 

Τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα, αφήνοντας το δυνητικό μέτωπο της Κύπρου εκτός όντας για πολλούς λόγους ξεχωριστό θέμα από μόνο του: η Θράκη, το Αιγαίο και λόγω ειδικής γεωπολιτικής/γεωστρατηγικής αξίας το Καστελόριζο, το οποίο χρίζει ιδιαίτερης προσοχής.

Δεν έχει νόημα να μπούμε στη λογική περιγραφής πιθανών ή απίθανων πολεμικών σεναρίων ή σε απαρίθμηση των δυνάμεων εκατέρωθεν, αφού αυτές οι πληροφορίες είναι γνωστές και καταγεγραμμένες κατ’ επανάληψη στον ειδικό τύπο, και δεν θα βοηθούσαν ιδιαίτερα τους σκοπούς της παρούσας αναλύσεως. Κάποια βασικά στοιχεία είναι αρκετά για να αποκτήσουν οι μη «μυημένοι», που μας ενδιαφέρει περισσότερο να ενημερωθούν, μια γενική εικόνα της καταστάσεως.

Ο Γόρδιος Δεσμός των τουρκικών προξενείων

Αν υπάρχει κάτι που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα μέλη του ζωικού βασιλείου είναι η ανεπτυγμένη μας ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα λάθη μας και να προσαρμόζουμε τις τακτικές μας έτσι ώστε να μην τα επαναλάβουμε. Εμείς οι Έλληνες όμως καταφέραμε εκτός από τους δικούς μας νόμους να παραβιάσαμε και αυτούς τους φυσικούς νόμους! Μια τέτοια περίπτωση είναι το...saga του Τουρκικού προξενείου στη Θράκη.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Τα ποσοστά του τουρκικού κόμματος DEP (Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας) στις τελευταίες ευρωεκλογές αν μη τι άλλο καταδεικνύουν την επιτυχία των προσπαθειών της Άγκυρας στην περιοχή εδώ και πολλά χρόνια. Κι αν τα νούμερα δεν ήταν ακριβώς τα αναμενόμενα γι αυτούς και ο κίνδυνος για την ώρα φαίνεται ακόμα μακρινός, δεν παύουν να αποτελούν μια επιβεβαίωση ότι τουλάχιστον βρίσκονται σε καλό δρόμο. Τα περισσότερα έχουν ξαναγραφτεί πολλές φορές στο παρελθόν και είναι γνωστά. Τα λάθη της ελληνικής πλευράς πολλά εδώ και δεκαετίες, από την απερίσκεπτη απομόνωση του μουσουλμανικού στοιχείου που στην πλειοψηφία του δεν είχε τουρκική συνείδηση, οι κατά καιρούς εγκληματικές αποφάσεις μας στο θέμα της εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων, η χωρίς αντίδραση από εμάς συνεχιζόμενη εξαγορά αλλά, κυρίως, ο εκφοβισμός των Πομάκων και των Ρομά που δεν θέλουν το “νταβατζιλίκι” της Άγκυρας, η αναγωγή των σχέσεων με τούρκους τοπικούς “παράγοντες” σε όχημα πολιτικής εξέλιξης για τους πολιτευτές της περιοχής, έως την ανενόχλητη λειτουργία της τουρκικής τράπεζας Ziraat Bank στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. “Λάθη” επιλέγουμε να τα ονομάσουμε, αν και με δυσκολία, καθώς άλλες είναι οι αποχρώσες ενδείξεις για μια σειρά από επιμέρους αποφάσεις που έχουν κατά καιρούς παρθεί στα προαναφερθέντα πλαίσια.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ – ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ

Η Ελλάδα διέρχεται μιας κρίσης, όμοια της οποίας δεν έχει γνωρίσει τουλάχιστον από το τέλος του Εμφυλίου. Η εικόνα της χώρας μας βάλλεται διαρκώς και από ξένους παράγοντες αλλά, δυστυχώς, και από εντός των συνόρων «υπεύθυνα» χείλη… Όμως, μέσα στην οικονομική κρίση ξεπροβάλλουν απειλές και για τα Εθνικά μας Θέματα. Η έλλειψη «πυξίδας» στην εξωτερική μας πολιτική γίνεται αντιληπτή σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. 

Τα φοβικά σύνδρομα και οι αυτοσχεδιασμοί των τελευταίων τουλάχιστον 18 ετών, απειλούν να παρασύρουν σε ανείπωτες περιπέτειες τη χώρα. Πλέον, θύματα της κρίσης κινδυνεύουν να πέσουν, εκτός από τα οικονομικά των Ελλήνων πολιτών, και τα ίδια τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ως κράτος.

Όπως προκύπτει από την γενικότερη ανάλυση της σημερινής θέσεως της χώρας μας στην παγκόσμια σκακιέρα, την αντιμετώπιση που εισπράττει, αλλά και τις προοπτικές της, που σχεδόν διαχρονικά παραμένουν αναξιοποίητες από το σύγχρονο Ελληνικό κράτος, υπάρχει ένα έλλειμμα σχεδιασμού, στόχευσης, συνεννόησης όσο και συναίνεσης. Είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο που παρατηρείται, να αλλάζει η εξωτερική μας πολιτική ανάλογα με την κυβέρνηση, καμιά φορά ανάλογα και με τον εκάστοτε υπουργό της ίδιας κυβερνήσεως! 

Αυτό που χρόνια φωνάζουμε όσοι ασχολούμαστε με τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας και των Εθνικών Θεμάτων εν γένει, είναι η ανάγκη επιτέλους αυτή η χώρα να αποκτήσει ένα συμπαγές Γεωστρατηγικό Δόγμα βάσει του οποίου θα κινείται στην παγκόσμια σκακίερα. Δυστυχώς, αυτό συνεχίζει να αποτελεί το ζητούμενο. Μέσα στο 2010 είχε ακουστεί από το Υπουργείο Εξωτερικών η ανάθεση στο πρέσβη κ. Ζέππο της οργάνωσης μιας σειράς συζητήσεων ανταλλαγής απόψεων με διάφορους θεσμικούς  παράγοντες (κόμματα, δημοσιογράφους, επιστημονική κοινότητα κτλ.), με τελικό αντικειμενικό σκοπό την διαμόρφωση ενός Δόγματος Εξωτερικής Πολιτικής από τη χώρα μας. Έκτοτε, όπως και τόσα άλλα όμορφα πράγματα που κατά καιρούς έχουν ανακοινωθεί από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, έτσι κι αυτό…εξαφανίσθηκε, μετά πολλών επαίνων, από την κυβερνητική ατζέντα…

Εθνικό Δόγμα με σωστές βάσεις

Το εγχείρημα συγγραφής ενός τέτοιου κειμένου δεν είναι απλή υπόθεση, ούτε μπορεί να γίνει μέσα σε μερικούς μήνες με τις συνοπτικές διαδικασίες που έχουν περάσει άλλα σημαντικά θέματα από τη Βουλή προς ψήφιση τους τελευταίους σχεδόν 48 μήνες. Απαιτείται να μπουν οι κατάλληλοι κανόνες και το σωστό πλαίσιο ώστε το αποτέλεσμα να είναι σταθερό και να αντέξει στο χρόνο.