10+1 διδάγματα από τον πόλεμο στην Ουκρανία

Κάθε πόλεμος παράγει τεράστιο αριθμό δεδομένων που επιβεβαιώνουν ή ανατρέπουν αντιλήψεις και δόγματα αλλά και που δημιουργούν καινούργια. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ήδη γίνει αφορμή για μια σειρά αναλύσεων και αρκετά σημαντικά έχουν γραφτεί. Εδώ θα παραθέσουμε ακροθιγώς και επιγραμματικά, προσπαθώντας να μη κουράσουμε, τις σημαντικότερες διαπιστώσεις που αφορούν και την Ελλάδα.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Από τις πρώτες κιόλας ώρες της Ρωσικής εισβολής, η τεράστια σημασία των ακολούθων -χωρίς κάποια σειρά- έγινε προφανής:

- Αντιαρματικά. Η παρουσία σε μεγάλους αριθμούς αντιαρματικών όλων των ειδών, βεληνεκών και μεθόδων καθοδήγησης έπαιξε μεγάλο ρόλο από τις πρώτες ώρες κιόλας της σύρραξης. Η μετέπειτα αποστολή μεγάλων αριθμών αντιαρματικών από διάφορες πηγές και οι μεγάλες επιτυχίες με αυτά, απλά επιβεβαιώνουν τον δυσανάλογα τεράστιο ρόλο τους σε σχέση με το μικρό τους κόστος. Σημαντικό είναι να τονίσουμε την επιχειρησιακή αξία ακόμα και απλών, παλιότερης γενιάς συστημάτων. Άξια λόγου είναι και η χρησιμότητα των αντιαρματικών -μεγαλύτερου βεληνεκούς, κυρίως- και στην επάκτια άμυνα.

 - Αντιαεροπορικά συστήματα. Ειδικά τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης, όπου η άμυνα της Ουκρανίας ήταν ακόμα ακέραιη, φάνηκε η αξία (ή και η έλλειψη):

α) της ύπαρξης σύγχρονων και όχι παρωχημένων συστημάτων,

β)  της αριθμητικής επάρκειας αυτών για την επαρκή κάλυψη σημαντικών στόχων/περιοχών,

γ)  η αξία των μικρότερων και μέχρι πρόσφατα περιφρονημένων, “ταπεινών” Α/Α πυροβόλων. Είναι χαρακτηριστικά τα βίντεο των πρώτων ωρών όπου χαμηλά ιπτάμενα μεταφορικά ελικόπτερα πετάνε πάνω από τις στέγες σπιτιών οι κάτοικοι των οποίων απλά τα…βιντεοσκοπούσαν. Αν σε κρίσιμα σημεία της πορείας των ελικοπτέρων υπήρχαν Α/Α ακόμα και .50 αντί των smart phones, οι απώλειες των Ρώσων θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες. Ο ρόλος τους δε και στην επάκτια άμυνα δεν πρέπει να υποτιμάται. Τονίζουμε κυρίως τα πυροβόλα για την δυνατότητα εμπλοκής πολλών στόχων ανά γέμισμα και με χαμηλότατο κόστος, με πυρομαχικά που με τη σωστή φύλαξη μπορούν να διατηρηθούν δεκαετίες χωρίς ανάγκη επαναπιστοποιήσεων, συντήρησής τους κτλ.

Ως χώρα χάσαμε ευκαιρίες απόκτησης τέτοιων συστημάτων κυρίως τη δεκαετία του 1990 και με τα Gepard και με τα M163.

Τελικά η Τουρκία γιατί θυσιάζει τα F-35 για τους S-400;

 

Η χωρίς αποτέλεσμα, ως τώρα, προσπάθεια της Τουρκίας να βρει εκ νέου σημείο επαφής με την Ουάσιγκτον μετά την εκλογή Μπάιντεν, έφερε ξανά στο προσκήνιο το θέμα των τουρκικών S-400, και της μη αγοράς των Patriot, με δηλώσεις εκατέρωθεν. Αυτό αποτελεί μια καλή αφορμή για να προσεγγίσουμε ένα ερώτημα που λίγο έχει εξεταστεί, δημόσια τουλάχιστον. Για ποιο λόγο επιμένει τόσο πολύ η Τουρκία στην αγορά των ρωσικών πυραύλων εις βάρος των F-35;

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Σίγουρα, ως ένα βαθμό, η Τουρκία δεν θέλει να υποχωρήσει για λόγους γοήτρου. Όμως, αυτό από μόνο του δεν αποτελεί επαρκή εξήγηση, για τον απλούστατο λόγο ότι με πολύ μικρότερες συνέπειες η Τουρκία δεν δίστασε να απολογηθεί στην Ρωσία για την κατάρριψη του ρωσικού Su-24 πάνω από τη Συρία το 2015 προκειμένου να ξαναφτιάξει τις σχέσεις της με τη Μόσχα.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο η Τουρκία επιμένει με τους S-400 και προτιμάει να χάσει τα F-35, στα οποία είχε επενδύσει και στρατιωτικά και οικονομικά και βιομηχανικά, αλλά και να χαλάσει σε τεράστιο βαθμό τις σχέσεις της με τις Η.Π.Α. με απρόβλεπτες έως τώρα συνέπειες;

Σίγουρα οι S-400 είναι ένα ικανότατο σύστημα και κατά αρκετούς αναλυτές, ανώτερο από το Patriot. Αλλά δεν είναι αυτό το μείζον.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να απαντήσουμε ικανοποιητικά εις το ερώτημα, θα πρέπει να εξετάσουμε ποιος είναι ο κίνδυνος έναντι του οποίου η Τουρκία θέλει να προστατευτεί. Και αυτός δεν είναι τόσο η Ελλάδα, όσο το Ισραήλ.

Υπάρχει περίπτωση γενικευμένου πολέμου των δύο χωρών; Μάλλον όχι. Για να γίνει, λοιπόν, αντιληπτό το διακύβευμα θα πρέπει να αναρωτηθούμε, τι θα μπορούσε να είναι αυτό που θέλουν τόσο απελπισμένα να προστατέψουν οι Τούρκοι και που θα ήθελαν τόσο πολύ να χτυπήσουν οι Ισραηλινοί;

Η απάντηση προκύπτει σχετικά εύκολα αν κοιτάξει κανείς τους χάρτες που έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει με τις προτεινόμενες θέσεις των S-400 στην τουρκική επικράτεια. Εκεί μπορούμε να δούμε με σαφήνεια ότι τουλάχιστον η μία πυροβολαρχία προορίζεται για τα νότια παράλια απέναντι από τη Κύπρο, μια σκέψη που έπεσε ξανά στο τραπέζι το Μάρτιο, όπου γινόταν αναφορά στην εκτός CFE ζώνη στα νότια της χώρας. Ο στόχος που πρέπει να προστατέψουν είναι το Ακουγιού, ο υπό κατασκευή από τους Ρώσους πυρηνικός αντιδραστήρας.

Ο «τρελός» Ερντογάν και άλλοι επικίνδυνοι μύθοι

Οι τουρκικές εκλογές πλησιάζουν και πολλοί -δικαίως- ανησυχούν για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης της έντασης με την Τουρκία σε μια απόπειρα να κερδίσει τις εντυπώσεις και την αυτοδυναμία ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Είναι τρελός», λένε κάποιοι «και από έναν τρελό όλα να τα περιμένεις»… Είναι όμως έτσι;

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 01/05/2018

Είναι πολύ συνηθισμένο να χαρακτηρίζουμε τρελούς τον αντίπαλό μας. Είναι μια τάση απαξίωσης που πηγάζει από την προσπάθεια δαιμονοποίησής του και συσπείρωσης του εκάστοτε δικού μας στρατοπέδου. Αυτή η τακτική έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές και σχεδόν πάντα καταχρηστικά (Χίτλερ, Σαντάμ Χουσεϊν, Κιμ Γιονγκ Ουν κτλ.).

Όμως, η τακτική αυτή εμπεριέχει κινδύνους. Η απόδοση των εγκλημάτων και της ευρύτερης επιλήψιμης συμπεριφοράς ενός αντιπάλου σε κάποια μορφή «τρέλας» εν μέρει τους απαλλάσσει από τις ευθύνες τους καθώς πλέον υπεύθυνοι δεν είναι οι ίδιοι αλλά…η αρρώστια τους.

The EU is astonished, unveiled & refusing to learn

The last 10-15 days were full of developments and revelations on the international scene. What is interesting is that for those that follow the Greek national affairs, the foreign policy, the EU politics etc. without blinkers, taboos or prejudice, it has been more of a confirmation. It was a series of “revelations” for everybody else…

By Panagiotis A. Karampelas*

There are four main political issues that took place and they are all linked to one another.

Firstly, it is the sudden and severe deterioration of the relations between Turkey and the Netherlands. The statements from both sides were continuous and escalating in aggressiveness. The situation reached such a point that in the European Parliament the other EU countries felt the need to declare openly and officially their sympathy and their alignment with the Netherlands, with almost tearfully moving statements like “the Netherlands is Europe and Europe is the Netherlands”. The situation became so serious that for the first time ever the proposal to cease the accession negotiations with Turkey was actually thrown on the table.

The situation up to a point could be entertaining, if it wasn’t for a particularly serious aspect. It could be entertaining because the rest of the Europeans once again stand amazed as yet another of their myths they were so sure of, that of the “good and useful Turkey”, collapses before their very eyes. Our partners are discovering with horror what we Greeks know about the nature of Turkey, literally, for centuries. We yawn with a sense of…boredom and we watch them experiencing in obvious surprise the Ottoman -albeit verbal- barbarism.

The particularly serious aspect, though, that takes away the entertaining element from this case, is the clear confirmation of the “double standards” our “Common European Country” applies. We see our partners united stating their solidarity towards the Netherlands, while being ready to destroy their relations with Turkey on the account of some tough statements made by Ankara.

Η Ε.Ε. εκπλήσσεται, αποκαλύπτεται & δεν μαθαίνει

Οι τελευταίες 10-15 ημέρες ήταν γεμάτες από εξελίξεις και κυρίως από αποκαλύψεις. Το ενδιαφέρον είναι ότι για όσους ασχολούνται χωρίς παρωπίδες και ταμπού με τα Εθνικά θέματα, την εξωτερική πολιτική και τα της Ευρώπης ζητήματα, είναι περισσότερο επιβεβαίωση. Αποκαλύψεις είναι για τους υπόλοιπους…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 26/03/2017

Τέσσερα είναι τα κύρια ζητήματα που προέκυψαν και όλα συνδέονται μεταξύ τους.

Αρχικά είναι η κόντρα που προέκυψε μεταξύ Τουρκίας και Ολλανδίας. Οι δηλώσεις εκατέρωθεν ήταν συνεχόμενες και κλιμακούμενα σκληρές. Η κατάσταση έφτασε σε τέτοιο σημείο που εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. ένοιωσαν την ανάγκη να δηλώσουν ανοιχτά και επισήμως την συμπαράσταση και την συμπαράταξή τους με την Ολλανδία, με δηλώσεις σχεδόν συγκινητικές του στυλ «η Ολλανδία είναι Ευρώπη και η Ευρώπη είναι Ολλανδία». Έφτασε σε τέτοιο σημείο η κατάσταση, που για πρώτη φορά ειπώθηκε στα σοβαρά η πρόταση να διακοπούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία.

Η κατάσταση ως ένα σημείο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και διασκεδαστική, αν δεν είχε μια ιδιαιτέρως σοβαρή πτυχή. Θα μπορούσε να είναι διασκεδαστική διότι βλέπουμε τους Ευρωπαίους για ακόμα μια φορά να πέφτουν από τα σύννεφα μιας και ένας ακόμα μύθος που τόσο πολύ πίστευαν, αυτός της καλής και χρήσιμης Τουρκίας, καταρρέει. Οι εταίροι μας ανακαλύπτουν με φρίκη αυτό που εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε για τη φύση της Τουρκίας εδώ και τόσους, κυριολεκτικά, αιώνες. Χασμουριόμαστε με μια αίσθηση…βαρεμάρας και τους παρακολουθούμε, καθώς με έκδηλη έκπληξη βιώνουν την Οθωμανική -έστω και λεκτική- βαρβαρότητα.

 

Γιατί θα αποτύχει η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση: Η αντιστροφή της πυραμίδας

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του Foreign Affairs Hellenic Edition στο τεύχος Μαρτίου-Απριλίου 2016. Οι εξελίξεις μετά την επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016 στην Μεγάλη Βρετανία δίνουν νέα δυναμική και ενδιαφέρον στην εν λόγω ανάλυση.)

Τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει η ρητορική που προβάλει ως λύση για τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την “πολιτική ενοποίηση” της Ευρώπης. Οι φωνές αυτές θεωρούν ότι αν θέλουμε τη συνέχιση της νομισματικής ένωσης, αλλά και ασφάλεια μπροστά σε μια πρωτοφανή μεταναστευτική κρίση που όμοιά της δεν έχει δει η Ευρώπη από το τέλος του Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε ο δρόμος αυτός είναι μονόδρομος. Το θέμα αυτό όμως, γεννάει μια σειρά από ζητήματα που δεν μπορούν άλλο να παραμείνουν αναπάντητα…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 13/03/2016

Το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα με την προοπτική που ευαγγελίζονται κάποιοι, αυτή της πολιτικής ενοποίησης ή αλλιώς της δημιουργίας πρακτικά των Η.Π.Ε. (Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης), όπως πρώτος επίσημα σε ελληνικό -τουλάχιστον- έδαφος ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου κ. Guy Verhofstadt στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τον Μάρτιο του 2006, είναι αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο γεγονός που συνέβη στην Ευρώπη μετά την Αναγέννηση. Αν προσέξουμε το πριν και το μετά και στα δύο αυτά ιστορικά ορόσημα –το ένα ολοκληρωθέν γεγονός, το άλλο εν εξελίξει– καταδεικνύουν το μέγεθος της μεταμόρφωσης για την οποία μιλάμε σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Κάπου εδώ όμως, τελειώνουν οι ομοιότητες και αρχίζουν τα προβλήματα… Ας δούμε τις δύο περιπτώσεις πιο προσεκτικά.

Από την Αναγέννηση στην Ε.Ε.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά την Αναγέννησης ήταν ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε και εξελίχθηκε. Κάποιοι άνθρωποι με ευρύτητα σκέψης και αξιοπρόσεκτη παιδεία, αφουγκράστηκαν και διερμήνευσαν τις ανησυχίες της κοινωνίας και άρχισαν να βλέπουν ο καθένας στον τομέα ενδιαφέροντός του –επιστήμες, δικαιώματα του ανθρώπου κτλ.– τα προβλήματα και τα λάθη της καθεστηκυίας τάξης του Μεσαίωνα και μέσα από φωτισμένα συγγράμματα και με μεγάλο ρίσκο, προσπάθησαν να τα επικοινωνήσουν προς τα έξω. Κάποιοι εξίσου φωτισμένοι ηγέτες, προύχοντες και άρχοντες επηρεάστηκαν από τις νέες ιδέες που κυκλοφορούσαν και αφού πήραν πολλούς εκ των διανοητών αυτών υπό την προστασία τους, εξέδωσαν τα έργα τους και άρχισαν δειλά-δειλά να εφαρμόζουν κάποιες από τις ιδέες αυτές κατά την διοίκησή τους.

Ολλανδικές εκλογές: Νικητής και Ηττημένος

Όλοι δείχνουν να χαίρονται με την νίκη του Mark Rutte στην Ολλανδία. Ο κίνδυνος πέρασε μας λένε και το «Κακό» (βλ. Geert Wilders) κατατροπώθηκε. Όλα φαίνεται σαν να γύρισαν σε μια κανονικότητα στην Ευρώπη, που ανακουφισμένη μπορεί να κοιτάξει ξανά προς την κατεύθυνση που νόμιζε ότι είχε πάρει, αυτή της «κοινής Ευρωπαϊκής μας πατρίδας» κτλ. Είναι όμως έτσι;

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 17/03/2017

Η αλήθεια είναι πως, όχι! Κάθε άλλο. Ο Mark Rutte μπορεί όντως να νίκησε και με μια κάποια διαφορά, όμως οι…«ανακουφισμένοι» θα έπρεπε πραγματικά να είναι πολύ προβληματισμένοι και κυρίως, ανήσυχοι.

Αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τι συνέβη με τις Ολλανδικές εκλογές, θα διαπιστώσουμε ότι η νίκη του Mark Rutte είναι ένα καθαρά συγκυριακό αποτέλεσμα, καθώς η σύγκρουση της Ολλανδίας με την Τουρκία και η σκληρή στάση του επανεκλεγέντα Ολλανδού πρωθυπουργού, του έδωσε την ώθηση που χρειαζόταν για να πάρει το προβάδισμα και τελικά τη νίκη.

Όμως, αυτό έγινε με μια μετατόπιση των θέσεών του προς την πλευρά του Geert Wilders. Ουσιαστικά, κέρδισε μεταλλάσσοντας ένα μέρος της πολιτικής του ώστε να ομοιάζει με του αντιπάλου του. Έτσι, το εκλογικό εκείνο κομμάτι που του έδωσε τη νίκη προήλθε από τον Wilders, όχι επειδή «είδαν το φως το αληθινόν» και «κατάλαβαν το λάθος», αλλά επειδή είδαν τις τελευταίες κρίσιμες ημέρες μια κάπως πιο μετριοπαθή, ίσως, εκδοχή των απόψεων του συντηρητικού (λαϊκιστή για κάποιους…) υποψηφίου που μέχρι την τελευταία στιγμή υποστήριζαν.

Έτσι έχουμε μια πολιτική-κομματική νίκη για τον Rutte, αλλά όχι και μια ιδεολογική νίκη όπως ισχυρίζονται κάποιοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και αναλυτές. Αν μη τι άλλο, αυτό θα μπορούσε να το ισχυριστεί ο Wilders, αφού το κόμμα του Ολλανδού πρωθυπουργού υποχώρησε χάνοντας έδαφος και έδρες, ενώ το κόμμα του συντηρητικού υποψηφίου κέρδισε έδρες ενισχύοντας τα ποσοστά του.

Λίγες σκέψεις περιμένοντας τον Ευρωστρατό…

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Welt am Sonntag πρότεινε τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού, δηλώνοντας ότι, «[η] ύπαρξη του Ευρωστρατού θα βοηθήσει την ΕΕ να χτίσει κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας. Επίσης, με την ύπαρξη του, η Ευρώπη θα μπορεί να εκτελέσει τις υποχρεώσεις της προς τον κόσμο, τη διεθνή κοινότητα». Ο δε πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της γερμανικής Βουλής Νόμπερτ Ρότγκεν δήλωσε πως «οι Ευρωπαίοι δαπανούν τεράστια χρηματικά ποσά για την άμυνα, τα οποία, αν συνδυαστούν, ξεπερνούν αυτά που δαπανά η Ρωσία. Παρόλα αυτά οι στρατιωτικές δυνατότητες του κάθε κράτους ξεχωριστά παραμένουν ανεπαρκείς για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια που επιθυμούμε».

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 16/03/2015

Κάποιες τέτοιες σκέψεις εμφανίζονται κατά καιρούς εντός της Ε.Ε. οπότε δεν υπάρχει κάτι το καινούργιο εδώ. Αυτό, όμως, που δημιούργησε έκπληξη στους εν Ελλάδι αναλυτές, ήταν η αποδοχή από –ευτυχώς– λίγους Έλληνες συναδέλφους τους αυτής της πρότασης.

Τα βασικό αφήγημα υπέρ της εν λόγω πρότασης κατ’ αυτούς, λέει ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας αντιλαμβάνονται επιτέλους την απειλή που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, και η απειλή της ατίθασης Τουρκίας έχει οδηγήσει σε αφύπνιση τα ευρωπαϊκά ένστικτα αυτοσυντήρησης. Η δε παρουσία του Ευρωπαϊκού Στρατού στα σύνορά μας θα οδηγούσε την Ε.Ε. να παρέμβει ενεργά στην οριστική επίλυση των προβλημάτων μας με την γείτονα χώρα προστατεύοντας τα νέα διευρυμένα Ευρωπαϊκά συμφέροντα που θα μας περιλαμβάνουν. Θα αποτελούσε ένα μήνυμα προς την Τουρκία ότι μια επίθεση στην Ελλάδα θα σήμαινε επίθεση στην Ε.Ε. Επίσης, η άρτια επιχειρησιακή μας εκπαίδευση, ετοιμότητα και εμπειρία θα μεταλαμπαδευτεί στον Ευρωπαϊκό Στρατό και θα είναι απόδειξη συμμόρφωσής μας με τις υποδείξεις των δυτικών μας συμμάχων, που σημαίνει ότι θα πάψουν να μας βλέπουν σαν το «απροσάρμοστο αποπαίδι». Τέλος, πάντα κατά τους υποστηριχτές της «ευκαιρίας» του Ευρωστρατού, πρέπει να επιλέξουμε στρατόπεδο στη διαμάχη με τη Ρωσία και η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ δεν μας αφήνει περιθώρια για ουσιαστικές διαφοροποιήσεις, οπότε ας μην αλληθωρίζουμε προς Μόσχα.

Ισλαμοφασισμός και οι μύωπες Έλληνες «ειδικοί»

Στις ώρες και μέρες που ακολούθησαν τα τραγικά περιστατικά στη Γαλλία, είδαμε στα Ελληνικά ΜΜΕ, εκτός από τη φρίκη για τα γεγονότα, και μια παράλογη ρητορική που αναπτύχθηκε σαν…πυρκαγιά! Συνηθισμένο, βέβαια, για τη χώρα μας το παράλογο, θα μου πείτε. Σωστά. Όμως, όλα έχουν και τα όριά τους. Μπορούμε να βλέπουμε με…συμπάθεια, λύπηση αλλά και χιούμορ τον παραλογισμό των Ελλήνων αναλυτών, δημοσιογράφων, πολιτικών κτλ. σε «νεκρές» περιόδους και σε ανύποπτο χρόνο, όμως όταν η πραγματικότητα σε χτυπάει στο κεφάλι με βαριοπούλα κι εσύ συνεχίζεις σαν να μην έγινε τίποτα, τότε το πράγμα γίνεται ιδιαιτέρως νοσηρό.

του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 21/01/2015

Έτσι, λοιπόν, είδαμε -οι λογικοί άνθρωποι- με έκπληξη, στις πρώτες κιόλας ώρες μετά την επίθεση στο περιοδικό Charlie Hebdo οι Έλληνες δημοσιογράφοι και σχολιαστές να προβληματίζονται περισσότερο με την «άνοδο των ξενοφοβικών πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη», παρά με το πραγματικό πρόβλημα που χωρίς αμφιβολία ξεδιπλωνόταν μπροστά τους. Οι συζητήσεις αναλώνονταν σε ένα ποσοστό της τάξεως τουλάχιστον του…60% στο πως θα ευνοηθεί πολιτικά η Λεπέν στη Γαλλία και οι ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις της Ευρώπης! Η κατάσταση ήταν απελπιστική και γινόταν χειρότερη με τις παρεμβάσεις «ειδικών» που στις λίγες ερωτήσεις που τους έκαναν για το αν υπάρχει πρόβλημα ασφαλείας στην Ευρώπη και στις ακόμα λιγότερες που τους έγιναν για το αν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα και στη χώρα μας, διαβεβαίωναν τη μια στιγμή ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα» και λίγο μετά ότι «πρέπει να λάβουμε μέτρα»… Λίγοι αναλυτές τόλμησαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. 

Όμως, ποιοι είναι αυτοί τους οποίους με τόση ευκολία ομαδοποιούν με την προπαγανδιστική τακτική των «κακών γενικεύσεων», σαν να είναι όλοι το ίδιο, με τις γνωστές ταμπέλες «ξενόφοβοι», «ρατσιστές», «αντι-ισλαμιστές»(!); Με απογοήτευση βλέπουμε ότι κάτω από αυτούς τους όρους δεν τοποθετούν δυνάμεις που έχουν επιδοθεί σε ρητορική μίσους ή/και σε βίαιες ενέργειες. Αντιθέτως τοποθετούν ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ έχει εκφράσει την ανησυχία του και τον προβληματισμό του και πολύ περισσότερο έχει προτείνει λύσεις ή έστω αυξημένη εγρήγορση για θέματα που αφορούν τη λαθρομετανάστευση, τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και τον τρόπο που αυτά συνδυάζονται με τις επιπτώσεις που πρόσφατα είδαμε. Στα μάτια των…«κριτών των πάντων», που προφανώς γνωρίζουν και τα πάντα, είναι όλοι το ίδιο επικίνδυνοι!

A few words from a Friend...

Dear Scottish friends!

As a Greek and as someone who has lived and studied for four years in the UK, I would like to share a few thoughts with you regarding the Independence referendum in a few days. Our nations have bonds that go back tens of centuries: trade, colonies etc. So, please, take this not as an intervention in your interior affairs, but as a word of advise from a friendly nation.

To begin with, you are free to decide whatever you believe it is of your best interest. But it can not cease to cause bitterness and pity the fact that you are being offered the chance to have in a bloodless and clean way what other nations shed rivers of blood to earn, and you are…thinking about it.……. You are being offered Freedom and Independence wearing a tie and a tuxedo, when in other places of the world (Syria, Cyprus, Iraq, Ireland, Palestine, Ukraine etc.) lives were and still are being lost, but…you are thinking about it! The British passport itself that all Scottish people use, has on the Royal Coat of Arms carved in no uncertain way your humiliation in the image of the chain around the neck of the unicorn, which symbolizes Scotland.

FEMEN & αντικειμενική δημοσιογραφία

Τη βδομάδα που μας πέρασε, ένα από τα συστημικά κανάλια έκρινε σκόπιμο να μας παρουσιάσει το κίνημα των FEMEN. Για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για τις γυναίκες εκείνες που γυμνόστηθες προσπαθούν να προκαλέσουν όλους και όλα, σε μια κατά κοινή ομολογία αρρωστημένη προσπάθεια να τραβήξουν τη προσοχή του κόσμου και να κανονικοποιήσουν κοινωνικά τις αποκλίνουσες, κλινικές σε ένα βαθμό, συμπλεγματικές συμπεριφορές τους.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 13/06/2014

Έχοντας ξεκινήσει στην Ουκρανία επεκτάθηκαν γεωγραφικά -η έδρα τους είναι στο Παρίσι- σε άλλες χώρες προσπαθώντας να προσβάλουν την “πατριαρχική κοινωνία” δηλ. άμεσα ή έμμεσα είτε το παραδέχονται είτε όχι, οτιδήποτε είναι κατ' αυτές “συντηρητικό”, “οπισθοδρομικό”, παραδοσιακό, κοινωνικά αποδεκτό, ηθικό, ιερό κτλ., όπως π.χ. εκκλησία, έθνος, θεσμός της οικογένειας, ηθικοί κανόνες και φυσικά, χωρίς να το συνειδητοποιούν, την κοινή λογική... Το τελευταίο καιρό έχουν γίνει γνωστές οι επαφές που έχουν με συγκεκριμένους παλαιούς γνωστούς μας ξένους δισεκατομμυριούχους επιχειρηματίες, που πέραν των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων ασχολούνται με το χόμπι της “κοινωνικής μηχανικής” (social engineering), αλλά και με μια κολοσσιαίων διαστάσεων έκδοση του γνωστού...παιχνιδιού “Age of Empires” με αληθινούς όμως παίκτες, όλους εμάς! Σημαντική αξία έχουν και οι αναφορές για την αδιαφάνεια των οικονομικών τους ακόμα και από πρώην μέλη τους. Ποια είναι όμως τα σημεία του αφιερώματος που μας τράβηξαν τη προσοχή;

Ένα παράδοξο της μετανάστευσης…

Μία πρόταση για τους μουσουλμάνους μετανάστες

του Θωμά Τουσιάδη - 27 Ιουνίου 2009

Η μεγάλη πλειοψηφία των λαθρομεταναστών είναι μουσουλμάνοι οι οποίοι έρχονται από την Ασία ή την Αφρική. Και έρχονται εδώ για να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αυτήν όμως την καλύτερη ζωή εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούμε να τους την δώσουμε. Εμείς εδώ έχουμε 2 εκατομμύρια Έλληνες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εμείς εδώ έχουμε 600 χιλιάδες άνεργους και δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε, πώς να βοηθήσουμε και 2 εκατομμύρια ξένους; Έτσι συζητούμε την προώθησή τους σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Γιατί όμως 2 εκατομμύρια μουσουλμάνοι να πάνε οπωσδήποτε στην χριστιανική Ευρώπη και στην χριστιανική, φτωχή Ελλάδα; Γιατί δεν συζητάνε την προώθηση τους στην τεράστια, στην πάμπλουτη και, το κυριότερο, στην μουσουλμανική Σαουδική Αραβία; Γιατί όχι στα πάμπλουτα μουσουλμανικά Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (Ντουμπάι, Αμπού Ντάμπι, κ.λπ.) Γιατί όχι στα πάμπλουτα Μπαχρέιν, Κατάρ, Ομάν που είναι και χώρες μουσουλμανικές; Γιατί όχι σε αυτά τα κράτη όπου η ανεργία είναι μηδέν και στα οποία υπάρχει ένας οργασμός έργων, κατασκευών δημόσιων και ιδιωτικών; Γιατί όχι και στην τεράστια μουσουλμανική Τουρκία; Γιατί όχι στην πετρελαιοπαραγωγό Λιβύη;

Φαντάζομαι ότι αυτές οι πλούσιες, έως πάμπλουτες, μουσουλμανικές χώρες θα θέλουν να στηρίξουν και να προστατέψουν τους ομόθρησκούς τους. Και βέβαια αναρωτιέμαι γιατί άραγε αυτοί που φεύγουν από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, την Ινδία ή το Μπαγκλαντές δεν πάνε να ζητήσουν άσυλο, δουλειά και μια αξιοπρεπή ζωή στην κοντινή τους, πλούσια και ομόθρησκη Σαουδική Αραβία και έρχονται στην μακρινή, φτωχή και χριστιανική Ελλάδα; Ή στην πιο μακρινή Ιταλία; Ή στην ακόμα πιο μακρινή Γαλλία; Δεν καταλαβαίνω γιατί φεύγουν από την Σομαλία, την Αιθιοπία ή το Σουδάν και κάνουν χιλιάδες χιλιόμετρα δύσκολου και επικίνδυνου ταξιδιού για να φτάσουν στην μικρή φτωχή και χριστιανική Ελλάδα, ενώ απέναντι τους στα 50 χιλιόμετρα, στην απέναντι ακτή της Ερυθράς θάλασσας, είναι η τεράστια πάμπλουτη και μουσουλμανική Σαουδική Αραβία. Γιατί άραγε φεύγουν από το Ιράκ και έρχονται στην Ελλάδα, ενώ το Ιράκ συνορεύει με την Σαουδική Αραβία; Δεν είναι πολύ περίεργο;

Ας δεχθούμε λοιπόν ότι πράγματι υπάρχει ανθρωπιστική κρίση σε ορισμένες περιοχές τού κόσμου λόγω φτώχειας, λόγω πολέμων, λόγω ασθενειών ή για όποιους άλλους λόγους, που αναγκάζουν τους ανθρώπους να φεύγουν από τα σπίτια τους. Μήπως πρέπει να το δούμε και από αυτήν την άποψη το πρόβλημα και να αρχίσει η Ε.Ε. να πιέζει τις πλούσιες μουσουλμανικές χώρες, αλλά και τις ΗΠΑ να αναλάβουν τις ευθύνες τους όσον αφορά την βοήθεια των, όπως λένε, φτωχών και κατατρεγμένων μουσουλμάνων; Και θα ήθελα να δω πώς θα αντιδράσουν αυτές οι μουσουλμανικές χώρες; Θα ήθελα να δω πόσο ανθρωπιστές είναι και πόσο νοιάζονται για τους αναξιοπαθούντες ομόθρησκούς τους. Και θα ήθελα να δω πώς θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ, που κάθε χρόνο με κάτι περίεργες εκθέσεις κατηγορούν τους Έλληνες και τους άλλους Ευρωπαίους ότι κακομεταχειρίζονται του δυστυχισμένους μουσουλμάνους πρόσφυγες.

Αναδημοσίευση από e-grammes.gr

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=3882

Ακόμα πιο πολύ Γηραιά Ήπειρος...αλλά και Γηραιά Ελλάδα

ΔΥΣΟΙΩΝΕΣ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΕ Ε.Ε.

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ - 12/03/2009

Χωρίς να μας απασχολεί αρκετά, η μακροχρόνια δημογραφική κρίση παράγει δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον: υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της Ε.Ε. από 495 εκατομμύρια που είναι σήμερα θα αυξηθεί οριακά στα 521 εκατομμύρια μέχρι το 2035 και θα περιοριστεί στα 506 εκατομμύρια μέχρι το 2060.

Ηδη σε μερικές χώρες της Ε.Ε. η αύξηση του πληθυσμού πήρε αρνητικό πρόσημο, καθώς οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις. Αντίστοιχα, η γήρανση του πληθυσμού, που σήμερα αποτρέπεται κυρίως λόγω των μεταναστών, θα επιβαρύνει σημαντικά τα συστήματα ασφάλισης: η αναλογία των ηλικιωμένων (άνω των 65, που λαμβάνεται ως ηλικία συνταξιοδότησης) στο σύνολο του πληθυσμού αγγίζει σήμερα το 17% και θα φτάσει το 30% μέχρι το 2060. Ακόμη, ο δείκτης οικονομικής εξάρτησης που ορίζεται από την αναλογία των υπερηλίκων προς τους εργαζομένους, από 25% που είναι σήμερα, θα φτάσει το 53%: δηλαδή αν σήμερα για κάθε υπερήλικα αντιστοιχούν τέσσερις εργαζόμενοι, το 2060 θα αντιστοιχούν οριακά δύο.

Ελαφρώς χειρότερες είναι οι προβλέψεις για την Ελλάδα: ο δείκτης γήρανσης είναι σήμερα 18%, ενώ το 2060 για κάθε 100 εργαζομένους θα υπάρχουν 57 υπερήλικες (57%). Επιπρόσθετος λόγος ριζικής αλλαγής στο Ασφαλιστικό και Δημογραφικό μέχρι το 2060 είναι η πρόβλεψη για πλήρη αστικοποίηση ακόμη και του μικρού αγροτικού πληθυσμού που επιβιώνει σήμερα στη χώρα μας.

Τα παραπάνω αποτελούν ένα μικρό μέρος των διαχρονικών εξελίξεων και ερευνητικών εμπειριών που θα παρουσιαστούν εκτενώς στο διήμερο συνέδριο «Πληθυσμιακές τάσεις και προοπτικές: Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ενωση», που θα γίνει στην Ανατολική Αίθουσα της Ακαδημίας Αθηνών αύριο και μεθαύριο και διοργανώνουν το Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Κοινωνίας της Ακαδημίας Αθηνών και η Ελληνική Εταιρεία Δημογραφικών Ερευνών.

Το μεγάλο έλλειμμα τήρησης αξιόπιστων στοιχείων στη χώρα μας που θα επέτρεπαν την πραγματοποίηση αναγκαίων ερευνών για τη χάραξη πολιτικών και τη λήψη μέτρων -αν ποτέ οι πολιτικοί αποφάσιζαν να υλοποιήσουν τις προτάσεις των επιστημόνων, καθώς η πρόταση για την ενίσχυση των τρίτεκνων οικογενειών υλοποιήθηκε 20 χρόνια αφότου είχε κατατεθεί- ανέδειξαν στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου τα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής. Ενδεικτικό είναι ότι από το 1977 δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για τη μετανάστευση και την αποδημία Ελλήνων που το διάστημα 1955-1977 αριθμούσε 1.236.000 άτομα. Κι όμως, η αποδημία των Ελλήνων έχει ποικίλες μορφές μετανάστευσης, καθώς φεύγουν στο εξωτερικό επιστήμονες και πτυχιούχοι, στελέχη επιχειρήσεων, νέοι άνεργοι, σπουδαστές ή ειδικευόμενοι που εγκαθίστανται στη χώρα υποδοχής μετά την αποφοίτηση, παλιννοστούντες που μεταναστεύουν, ακόμη και ηλικιωμένοι από τη Βόρεια Ελλάδα που πηγαίνουν προς όμορες χώρες -κυρίως τη Βουλγαρία- όπου μπορούν να επιβιώσουν λόγω του χαμηλότερου κόστους ζωής με την πενιχρή ελληνική τους σύνταξη.

Από την άλλη πλευρά, η απογραφή του 2001 κατέγραψε 762.000 μετανάστες που είχαν έρθει ώς τότε στην Ελλάδα. Από 11,2 εκατομμύρια που είναι ο πληθυσμός στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ίδια απογραφή, προβλέπεται να φτάσει τα 11,6 εκατ. το 2035 και να μειωθεί στα 11,1 μέχρι το 2060.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι μετανάστες, στους οποίους αντιστοιχεί 17% των γεννήσεων το διάστημα 2004-07, μετριάζουν και επιβραδύνουν την αναπόφευκτη γήρανση του πληθυσμού. Στο συνέδριο θα συζητηθούν επίσης οι τρόποι αντιμετώπισης των όσων οι προβλέψεις αναδεικνύουν, καθώς και τα ενδεδειγμένα μέτρα. *

Αναδημοσίευση από enet.gr

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=16489284

* Δηλαδή, μας λένε ότι λύνεται το δημογραφικό με τους...μετανάστες;;; Ας τους πει κάποιος ότι το ερώτημα είναι πόσοι Έλληνες και Ελληνίδες γεννιούνται! Δηλαδή ότι μπορεί μετά το 2060 οι Έλληνες να είμαστε μειονότητα στην ίδια μας την πατρίδα παραδέχονται ότι δεν τους ενδιαφέρει!... "Ψηφοφόροι και οι μεν ψηφοφόροι και οι δε..." σου λένε! Ότι οι Έλληνες έχουν και τα όριά τους όμως το υπολογίζουν;;;

Λαθρομετανάστευση: Η Ισπανία δείχνει το δρόμο!

Κόλαση στη Δύση

«Μας ασκούν μια μορφή εκβιασμού. Όταν δεν δεχόμαστε να συλλάβουμε λαθρομετανάστες στα πάρκα, τις εισόδους του μετρό ή τους τηλεφωνικούς θαλάμους, μας απειλούν με απόλυση ή δυσμενή μετάθεση». Ισπανοί αστυνομικοί, στην Ελ Μούντο.

Πολλά μειονεκτήματα θα μπορούσε να βρει κανείς στην τελευταία ταινία του Κώστα Γαβρά, τoν «Παράδεισο στη Δύση». Κάποιοι φίλοι τη βρήκαν αφελή, προβλέψιμη, γεμάτη κλισέ. Το βέβαιο είναι πως αφού δεις αυτή την ταινία, δεν μπορείς πια να αντιμετωπίζεις το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης με το ίδιο μάτι. Σε κάθε πρόσωπο κυνηγημένου βλέπεις τον Ηλία. Κάθε φορά που διαβάζεις για τον πνιγμό κάποιων απελπισμένων που τους πήραν ό,τι είχαν και δεν είχαν και στη συνέχεια τους παράτησαν στη μέση του πελάγους, σου έρχονται στο μυαλό τα πτώματα που ξεβράστηκαν στην Κρήτη και τα φωτογράφιζαν οι γυμνιστές για να τα περιλάβουν στις ταξιδιωτικές τους διηγήσεις.

Από την Ιταλία του Μπερλουσκόνι δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο. Το κέντρο υποδοχής της Λαμπεντούζα έχει μετατραπεί σε κέντρο ταχέων απελάσεων, οι συνθήκες κράτησης είναι άθλιες, κάθε τόσο ξεσπούν συγκρούσεις ανάμεσα σε αστυνομικούς και λαθρομετανάστες. Πώς έφτασε όμως η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο να στέλνει στα αστυνομικά τμήματα ποσοστώσεις για τους clandestinos; [σημ. neos-forum: Έλα ντε... Φασίστας και αυτός;]

Τριάντα πέντε συλλήψεις την εβδομάδα: αυτό αναφέρει, για παράδειγμα, η οδηγία που έχει δοθεί σε ένα αστυνομικό τμήμα του Βαγιέκας, νοτιοδυτικά της Μαδρίτης. Η πρακτική αυτή ξεκίνησε τον περασμένο Οκτώβριο. Η αστυνομία κυνηγάει λαθρομετανάστες παντού, στα αεροδρόμια, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τις εισόδους του μετρό, τα εργοτάξια, ακόμη και στη μέση του δρόμου. Όπως σημειώνει η Λιμπερασιόν, η εντολή είναι να δίνεται προτεραιότητα στους Μαροκινούς, που ο επαναπατρισμός τους είναι φτηνότερος σε σχέση με τους Λατινοαμερικανούς...

Το 2005, όταν η ανάπτυξη έφτανε το 4%, η ισπανική κυβέρνηση νομιμοποίησε σε διάστημα τριών μηνών 580.000 λαθρομετανάστες. Ο Σαρκοζί και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν εξαπολύσει τότε μια σφοδρή επίθεση εναντίον του Θαπατέρο, για να λάβουν την απάντηση ότι οι μετανάστες είναι απαραίτητοι στην ισπανική οικονομία. Τέσσερα χρόνια αργότερα, με την ανεργία να φτάνει το 14%, η κατάσταση έχει ανατραπεί: οι έλεγχοι στα σύνορα έχουν ενισχυθεί, το διάστημα παραμονής στα κέντρα «υποδοχής» έχει αυξηθεί και οι απελάσεις είναι μαζικές (πάνω από 100.000 από το 2007).

Ο υπουργός Εσωτερικών Πέρεθ Ρουμπαλκάμπα θεωρείται πλέον πρότυπο αποτελεσματικότητας σε όλη την Ευρώπη. Μερικές φορές, βέβαια, γίνονται λάθη, όπως στην περίπτωση ενός Καναδού ερευνητή με καταγωγή από την Γκάνα, του Τζέιμς Αουέγια, που είχε προσκληθεί σε ένα σεμινάριο στη Μαδρίτη. Ενώ βρισκόταν στο Μπαράχας για να επιστρέψει στη χώρα του, ξαφνικά οι αστυνομικοί τον πέταξαν κάτω και του πέρασαν χειροπέδες. Τελικά είχε γίνει λάθος, του ζήτησαν συγγνώμη, αλλά κάτι το χρώμα του δέρματός του, κάτι οι ποσοστώσεις, δεν φταίνε κι αυτοί, έχει στρες αυτή η ρημάδα η δουλειά, πρέπει να υπάρχει κατανόηση. [σημ. neos-forum:ΟΚ, έκαναν μια βλακεία, άρα δεν κάνουν καλά. Τι ωραίες παρωπίδες που φοράτε όταν θέλετε να τα δικαιολογήσετε όλα] -----

http://diastaseis.blogspot.com/

σημ. neos-forum:

Η Ισπανία έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με μας στο θέμα μετανάστευση: πάρα πολλοί παράνομοι κυρίως από γειτονική χώρα (αν κι εδώ είναι αρκετοί και οι ισπανόφωνοι Αμερικανοί), μεγάλη παραοικονομία. Επίσης η ανεργία των νέων είναι στο 29%, μεγαλύτερη σε όλη την Ευρώπη μετά από την Ελλάδα (25%). Δείχνει σε σημαντικό βαθμό τι έχει να γίνει στο μέλλον αν νομιμοποιηθούν όλοι: Υψηλή ανεργία, εγκληματικότητα και απελάσεις γιατί το πράγμα θα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Πρέπει όμως να φτάσουμε στο απροχώρητο για να παρθούν μέτρα (όχι μόνο απελάσεις);

Φυσικά οι εγχώριοι "διεθνιστές" δίνουν τις δικές τους εξηγήσεις: Ο Θαπατέρο έγινε ξαφνικά εξουσιολάγνος και κάνει δεξιά πολιτική... Η Ισπανία όμως εκθέτει όλους όσοι μας πασάρουν την πανάκεια της μαζικής νομιμοποίησης. Η αλήθεια είναι πικρή αλλά μία: Πρέπει να παρθούν δραστικά μέτρα. Απέλαση όσο περισσότερων λαθρομεταναστών γίνεται, διαχείριση όσων μείνουν, πάγωμα αποδόσεων ελληνικής υπηκοότητας επικαλούμενοι το προϊσχύσαν μπάχαλο και διερεύνηση των μέχρι τώρα αποδόσεων (όλο και βγαίνουν στην επιφάνεια υποθέσεις δημοτικών υπαλλήλων που χρηματίστηκαν για να "βοηθήσουν"), ποσόστωση με νόμιμους μετανάστες.

Φυσικά όλα αυτά με την προϋπόθεση το κράτος να αλλάξει νοοτροπία (και ασφαλώς υπάρχουν και προβλήματα που συνδέονται άμεσα με τη μετανάστευση πχ παραοικονομία, αναποτελεσματικό κράτος)... Αυτή την αλλαγή νοοτροπίας μόνο ο ΛΑ.Ο.Σ. μπορεί να την εκβιάσει ως ομάδα πίεσης που έχει τις πιο σύγχρονες απόψεις περί μετανάστευσης. Μιλάω για εκβιασμό γιατί ο συσχετισμός δυνάμεων είναι υπέρ της μαζικής νομιμοποίησης αν και η κοινωνία διαφωνεί και μιλώ για ομάδα πίεσης και όχι κυβερνητική προοπτική γιατί δεν είμαστε έτοιμοι γι'αυτό.

http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=37&t=13453

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αναδημοσίευση από το neos-forum.com

Αμετανόητος ο Κενάν Ακίν!...

Αντιδρά η Λευκωσία για τις προκλητικές δηλώσεις του δολοφόνου του Σ.Σολωμού

Την έντονη αντίδραση της Λευκωσίας προκάλεσαν οι προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου έποικου Κενάν Ακίν, ο οποίος το 1996 δολοφόνησε τον Σολωμό Σολωμού. «Τον πυροβόλησαν και θα τον πυροβολούσα και πάλι» δήλωσε ο Ακίν, που θα είναι υποψήφιος στις εκλογές στα Κατεχόμενα στις 19 Απριλίου.

«Τον πυροβόλησα και θα τον πυροβολούσα και πάλι» δήλωσε ο Κενάν Ακίν, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, ενώ ισχυρίζεται ότι στα Κατεχόμενα θεωρείται ήρωας.

Επίσης, ισχυρίζεται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία τον έχει επικηρύξει για 460.000 ευρώ, δεν έχει σοβαρά στοιχεία εναντίον του και ότι «κατηγορείται άδικα».

Καταδικάζουμε με απόλυτο τρόπο τις δηλώσεις ενός ανθρώπου, που διαπνέεται από αισθήματα βαρβαρότητας, δήλωσε ο Κύπριος πρόεδρος Δ.Χριστόφιας. Επίσης, τόνισε ότι οι δηλώσεις Ακίν είναι πρόκληση στα αισθήματα όλων των Κυπρίων.

Ο πρόεδρος της Βουλής Μάριος Καρογιάν, σχολιάζοντας τη συνέντευξη, δήλωσε ότι εκτός από τον Κενάν Ακίν, αμετανόητη είναι και η Τουρκία, που συνεχίζει να προκαλεί και να λειτουργεί αλαζονικά με τις πλάτες κάποιων ισχυρών συμμάχων της.

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Νίκος Αναστασιάδης δήλωσε ότι είναι απαράδεκτο, αδιανόητο και ιδιαίτερα κάκιστο για όσους θέλουν την ειρηνική συμβίωση με τους ελληνοκύπριους, να ανέχονται ανάλογους ανεγκέφαλους να επιβιώνουν μεταξύ τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κενάν Ακίν θα είναι υποψήφιος στις «βουλευτικές εκλογέςΚ στα κατεχόμενα στις 19 Απριλίου.

Ο Ακίν καταζητείται και από την Ιντερπόλ.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αναδημοσίευση από in.gr

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=989285&lngDtrID=244

Υπάρχει τελικά ελεύθερη διακίνηση Ιδεών;;;

Ποιος φοβάται την ξενοφοβία;

Γράφει ο Γιάννης Π. Καραβίδας - 12/02/2009

Eίναι η πρώτη φορά που η Αγγλικανική Εκκλησία απαγορεύει τη συμμετοχή σε πολιτικά κόμματα!…

Οι πιστοί της Αγγλικανικής Εκκλησίας, τουλάχιστον στο Ηνωμένο Βασίλειο, μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, γνωρίζοντας πως ο ιερέας της ενορίας τους δεν πρόκειται στο Κυριακάτικο κήρυγμά του να τους πει ότι τα μέλη των εθνικών μειονοτήτων που ανήκουν στο ποίμνιό του θα πρέπει να γυρίσουν στην πατρίδας τους.

Είναι επίσης καλό να ξέρει κανείς ότι δεν υπάρχουν ρατσιστές μεταξύ των κληρικών της Αγγλικανικής Εκκλησίας--στη Βρετανία πάντα.

Πάντως, για καλό και για κακό, η Αγγλικανική Εκκλησία φρόντισε να το διασφαλίσει αυτό και γραπτώς--απαγορεύοντας την χειροτονία μελών του ξενοφοβικού Βρετανικού Εθνικού Κόμματος η ιδεολογία του οποίου, όπως υποστηρίζει, δεν συνάδει με τις αξίες του χριστιανισμού. Η σχετική απαγόρευση βρήκε σύμφωνα 322 μέλη της Συνόδου--μόνο 12 ψήφισαν κατά και οι αποχές δεν ξεπέρασαν τις 20. Κι ας είχε προειδοποιήσει τη σύνοδο ο γραμματέας του σώματος, Γουίλιαμ Φίταλ, ότι η νομοθεσία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπορεί να καταστήσει ανεφάρμοστη την απαγόρευση, αφού το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα λειτουργεί νόμιμα.

Κι αυτή δεν είναι σίγουρα η μόνη ένσταση: η Εκκλησία δεν θα χειροτονεί μέλη του συγκεκριμένου κόμματος που υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, τον εθελοντικό επαναπατρισμό των μεταναστών. Θα δεχόταν, όμως, μέλη άλλων οργανώσεων της άκρας δεξιάς--της Combat 18 (το όνομα της οποίας σχετίζεται με τα αρχικά του Χίτλερ: Α=1 και Η=8) για παράδειγμα, ή ενός νέου Εθνικού Μετώπου; Θα πρέπει η Σύνοδος να εκδίδει απαγορεύσεις για κάθε μία ακροδεξιά οργάνωση χωριστά; Και γιατί, ύστερα, οι απαγορεύσεις να αφορούν, π.χ., μόνο την άκρα δεξιά; Πόσο "χριστιανικές" είναι, τέλος, αντιδράσεις αυτού του τύπου;

Το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, μπορεί να εξανίσταται και να κατηγορεί την Αγγλικανική Εκκλησία για "κυνήγι μαγισσών", αλλά στην πραγματικότητα θα πρέπει να χαίρεται, αφού "διώξεις", όπως αυτή, ουσιαστικά το ωφελούν.

Πάντως, δεν είναι μόνον η Αγγλικανική Εκκλησία που λέει "όχι" στο κόμμα αυτό: μέλη του δεν μπορούν επίσης να γίνουν αστυνομικοί, να εργασθούν σε σωφρονιστικά ιδρύματα ή στην υπηρεσία Μετανάστευσης. Ο αρχηγός του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος, Νικ Γκρίφιν, επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία πως το κόμμα του δεν είναι ρατσιστικό.

"Οι Εργατικοί, οι Συντηρητικοί και οι Φιλελεύθεροι-Δημοκράτες είναι όλοι τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης που πιστεύουν στην καταστροφή της χώρας μας μέσω της μαζικής μετανάστευσης και στην πλήρη παράδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση της κυριαρχίας που κερδίσαμε με σκληρούς αγώνες" ήταν η αντίδραση του εκπροσώπου του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος, όταν οι υποψήφιοι των τριών μεγάλων κομμάτων στις αναπληρωματικές βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στις 19 Φεβρουαρίου στο Χάρογκειτ της βόρειας Αγγλίας κάλεσαν τους συμπολίτες τους να ψηφίσουν οποιοδήποτε κόμμα εκτός του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος.

Είναι πρωτοφανής η κίνηση αυτή για μια χώρα, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, που φημίζεται για το φλέγμα της.

Αλλά, όπως φαίνεται, όλοι φοβούνται τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η μεγάλη κρίση που δοκιμάζει τώρα τη χώρα: η ανεργία έχει φτάσει σχεδόν τα δύο εκατομμύρια και σχεδόν κάθε δέκα λεπτά ένα σπίτι κατάσχεται απ' τις τράπεζες και, το χειρότερο, η κατάσταση θα χειροτερέψει.

Ο κόσμος φοβάται ότι μπορεί να μείνει άνεργος, όπως φοβούνται κι αυτοί που έχουν μείνει άνεργοι ότι μπορεί να μην ξαναβρούν δουλειά. Και ο φόβος, η δυσαρέσκεια και ιδιαίτερα, η οργή έχουν μια σκοτεινή πλευρά: η οικονομική κρίση του '30 στη Γερμανία άνοιξε, ως γνωστόν, τις πόρτες στον Χίτλερ και στο Τρίτο Ράιχ.

Ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Γκόρντον Μπράουν, ο υπουργός αρμόδιος για τα παιδιά και τα σχολεία, ο Έντ Μπολς, δεν κρύβει τον φόβο του πως η παγκόσμια οικονομική κρίση--που είναι, όπως δηλώνει, "η σοβαρότερη των τελευταίων 100 ετών --μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την άνοδο του φασισμού, όπως συνέβη τη δεκαετία του '30.

"Στοιχεία της άκρας δεξιάς, όπως το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα", προειδοποιεί εξάλλου ο γενικός γραμματέας ενός από τα μεγαλύτερα σωματεία της χώρας, ο Ντέρεκ Σίμπσον, "προσπαθούν να πιαστούν από το συνδικαλιστικό κίνημα για να προωθήσουν τη δική τους ρατσιστική ατζέντα".

Το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα ήταν, ας σημειωθεί, μεταξύ των πρώτων που έσπευσαν να υποστηρίξουν τις απεργίες συμπαράστασης που έγιναν προ ημερών σε πολλά σημεία της χώρας με κεντρικό σύνθημα "Βρετανικές δουλειές για τους Βρετανούς εργάτες"--κινητοποιήσεις που άρχισαν αυτή την εβδομάδα και πάλι σε δύο σημεία της Αγγλίας με το ίδιο σύνθημα: "Βρετανικές δουλειές για τους Βρετανούς εργάτες"!

Αναδημοσίευση από skai.gr

http://www.skai.gr/master_story.php?id=110637

Οι Νομπελίστες ανακαλύπτουν τον…Καρατζαφέρη!

Μόνη λύση, η κακή λέξη από «Ε»

Tης Eυρυδικης Μπερση / ebersi@kathimerini. gr

«Η εθνικοποίηση των τραπεζών έχει προταθεί ως μέτρο για να αποφευχθεί η παγκόσμια οικονομική κατάρρευση. Συμφωνείτε;», ρωτήθηκε την Παρασκευή ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζότζεφ Στίγκλιτς. «Η εθνικοποίηση είναι η μοναδική απάντηση. Αυτές οι τράπεζες έχουν ουσιαστικά χρεοκοπήσει», ήταν η απόλυτα σαφής τοποθέτηση του πρώην επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου της Παγκόσμιας Τράπεζας στην ερώτηση της Deutsche Welle. Ο Στίγκλιτς κατέστησε σαφές ότι δεν μιλάει για κάποιες περιθωριακές τράπεζες αλλά «για έναν πολύ μεγάλο αριθμό μεγάλων τραπεζών» και πρόσθεσε ότι το αμερικανικό δημόσιο έχει ξοδέψει εκατοντάδες δισ. δολάρια για τη στήριξη του τραπεζικού συστήματος χωρίς να ασκεί κανέναν έλεγχο. «Οποιοδήποτε σύστημα διαχωρίζει την ιδιοκτησία από τον έλεγχο ακολουθεί συνταγή καταστροφής. Η εθνικοποίηση είναι η μόνη απάντηση», ξεκαθάρισε.

Σε πανομοιότυπο συμπέρασμα κατέληξε και έτερος νομπελίστας, ο καθηγητής του Πρίνστον Πολ Κρούγκμαν. Γράφοντας στους New York Times, ο Κρούγκμαν επισήμανε ότι το σχέδιο στήριξης του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος, με την τωρινή μορφή του «ισοδυναμεί με τεράστια επιδότηση προς τους μετόχους με κανένα αντάλλαγμα για τους φορολογουμένους». «Δεν έχουμε την πολυτέλεια να πετάμε λεφτά κάνοντας τεράστια δώρα στις τράπεζες και στα στελέχη τους, μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε την ψευδαίσθηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας», σημείωσε ο Κρούγκμαν.

Οι κατ’ ουσίαν χρεοκοπημένες τράπεζες έχουν σταματήσει να χορηγούν δάνεια, με τρομακτικά αποτελέσματα για την οικονομική δραστηριότητα. Οι δύο νομπελίστες θεωρούν ότι μόνο αν περάσουν στον έλεγχο του κράτους θα υποχρεωθούν να παίξουν τον ρόλο που τους αναλογεί ώστε να μην κυλήσει η αμερικανική οικονομία στην άβυσσο. Όσο για το αν το δημόσιο μάνατζμεντ θα ήταν χειρότερο από το ιδιωτικό, δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς κάτι χειρότερο από αυτό που ήδη προκάλεσαν τα χρυσοπληρωμένα στελέχη, τα οποία τώρα προσπαθούν να κλείσουν τα μάτια της κυβέρνησης Ομπάμα σε κάθε λύση που εμπεριέχει την κακή λέξη από «Ε».

Αναδημοσίευση από kathimerini.gr

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_10/02/2009_302813