Αλεξίσφαιρα γιλέκα και πλάκες: Ότι χρειάζεται να ξέρουμε

Από τα προϊστορικά χρόνια η ανάγκη προστασίας από τα όπλα του αντιπάλου υπήρξε επιτακτική προϋπόθεση για την επιβίωση στη μάχη. Η ασπίδα, το κράνος, ο θώρακας, οι περικνημίδες ακόμα και τα περικάρπια υπήρξαν τα διδάγματα άπειρων μαχών και αναδύθηκαν μέσα από ποταμούς αίματος και ανείπωτο πόνο. Καθώς οι απειλές αναβαθμίζονταν, αναβαθμίζονταν και τα μέσα προστασίας. Αυτό μας οδήγησε στη κορύφωση της χρήσης του κάθε είδους θώρακα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους περίφημους σιδηρόφρακτους ιππότες του Μεσαίωνα.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Μέσα στα χρόνια όμως, και κυρίως από τότε που η ωρίμανση της τεχνογνωσίας της πυρίτιδας επέτρεψε την γενίκευση της χρήσης των πυροβόλων όπλων, η ανάγκη για κάποια από τα προαναφερόμενα μέσα εξέλειψε φέρνοντας μοιραία μια αποκλιμάκωση στο βάρος που έπρεπε να κουβαλάει ο πολεμιστής που είχε γίνει πλέον δυσβάσταχτο. Τα περικάρπια και η ασπίδα ήταν τα πρώτα που έφυγαν. Όχι πολύ αργότερα μας άφησαν και οι περικνημίδες… Το μοναδικό κομμάτι του αμυντικού εξοπλισμού που διατηρήθηκε σχεδόν συνεχόμενα ήταν κράνος, αφού περίπου στο τέλος του 18^ου αιώνος και η χρήση του θώρακα είχε περιοριστεί σε σημείο σχεδόν εξάλειψης.

Η κατάσταση διατηρήθηκε περίπου στα ίδια επίπεδα μέχρι τα τέλη του 19^ου αιώνος όπου επανεμφανίστηκαν κάποιες αυτοσχέδιες προσπάθειες δημιουργίας αλεξίσφαιρων θωράκων. Οι προσπάθειες αυτές είχαν όλα τα μειονεκτήματα που θα μπορούσε κανείς να περιμένει από μια προσπάθεια αντιμετώπισης ενός τόσο σοβαρού κινδύνου όπως το πυροβόλο όπλο: μεγάλο βάρος, προβλήματα εργονομίας και ευκινησίας και τελικά φτωχά αποτελέσματα σε σύγκριση με τα προβλήματα που ο θώρακας δημιουργούσε.

Η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε η ιδέα του αντιβαλλιστικού υφάσματος ήταν το 1881 όταν ο γιατρός George Goodfellow, παρατήρησε ότι σφαίρα από εμπροσθογεμές όπλο που πέτυχε το τυλιγμένο μεταξωτό μαντήλι του θύματος δεν πέτυχε πλήρη διάτρηση στο σώμα, σώζοντας έτσι το θύμα. Έτσι αρχικά αυτός και αργότερα κι άλλοι, πειραματίστηκαν με πολλαπλές στρώσεις μεταξιού, ουσιαστικά αναβιώνοντας  την τακτική των στρατιωτών του Τσένγκις Χαν, που φορούσαν κατάσαρκα ένδυμα από μετάξι. Στην περίπτωση αυτή βέβαια ο στόχος τους δεν ήταν η αποφυγή διάτρησης, αλλά η ευκολία που παρείχε το μετάξι στην αφαίρεση των βελών, καθώς μαζευόταν εντός της πληγής ουσιαστικά άθικτο και όντας ανθεκτικό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να βγει το βέλος από τη πληγή, καθώς και ο περιορισμός της αιμορραγίας. Οι προσπάθειες αυτές ανταμείφθηκαν και αναγνωρίστηκαν το 1901 στην περίπτωση της αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας του Αλφόνσου του 8ου της Ισπανίας, ο οποίος σώθηκε φορώντας μεταξωτό αλεξίσφαιρο γιλέκο. Περαιτέρω πειραματισμοί παρατηρήθηκαν και κατά την διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε η μαζική χρήση θωράκων που είδαμε στους προηγούμενους αιώνες. 

ΣΟΒΑΡΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ!...

Η κατάντια των ΑΕΙ!!!

Η Αυτοκρατορία της οικογένειας Χριστινάκη


"Κύριε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών απαντήστε.

Στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κοσμήτωρ είναι η Ελένη Χριστινάκη, καθηγητής ο Παναγιώτης Χριστινάκης. Από κει και πέρα παρακολουθήστε την πορεία της οικογένειας:

Η κόρη Ειρήνη Χριστινάκη έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004 από τον πατέρα της Παναγιώτη Χριστινάκη τότε Πρόεδρο του Τμήματος που ήταν επιβλέπων του διδακτορικού της, έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές της για διδακτορικό στη Νομική Αθηνών και στη Νομική Θράκης.
Σε λίγους μήνες εκλέγεται... κατ/ ευθείαν επίκουρη καθηγήτρια, παρακάμπτοντας το νόμο που απαιτεί κάποια χρόνια διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση του διδακτορικού.
Χαρακτηρίστηκε διεθνούς κύρους επιστήμων!!! και άκουσον άκουσον μέσα σε τρία χρόνια το 2008 σε ηλικία 35 ετών γίνεται τακτική ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ!!!, παρακάμπτοντας πάλι το νόμο.

Στη συνέχεια ο γαμπρός Χριστινάκη, Αθανάσιος Γλάρος και σύζυγος της Ειρήνης Χριστινάκη εκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα.

Ο αδελφός του γαμπρού Χριστινάκη, Γεώργιος Γλάρος ετοιμάζεται και αυτός για άλλη θέση στο ίδιο Τμήμα.

Η άλλη κόρη του Χριστινάκη, Όλγα Χριστινάκη, ετοιμάζεται και αυτή για τη Σχολή και πήρε θέμα διδακτορικού με επιβλέπουσα την αδελφή της, Ειρήνη Χριστινάκη.

Ο άλλος γιός Χριστινάκη, Επαμεινώνδας Χριστινάκης, πτυχιούχος Παιδαγωγικής
Ακαδημίας, δάσκαλος στην Κύπρο, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίς μάστερ που είναι απαραίτητο, γίνεται και αυτός υποψήφιος διδάκτωρ και στην επιβλέπουσα επιτροπή ορίζεται πάλι ο καθηγητής Χριστινάκης.

Κύριε Πρύτανη τι έχετε να πείτε στους φοιτητές που αξίζουν και αγωνίζονται τίμια αλλά δεν έχουν το προνόμιο να είναι παιδιά καθηγητών;

Τι έχετε να πείτε στους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς;

Γιατί συμφωνείτε με την προκλητική συμπεριφορά της οικογένειας Χριστινάκη;"

Αναδημοσίευση από neos-forum.com

http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=2&t=13298

Αντικαταθλιπτικά; Όχι, ευχαριστώ!

Η λύπη μπορεί να είναι καλή για την υγεία


Οι περισσότεροι άνθρωποι θα έκαναν ό,τι μπορούν για να μην είναι λυπημένοι. Μήπως όμως τελικά κάνουν λάθος; Ένας αυξανόμενος αριθμός ψυχιάτρων και ψυχολόγων προειδοποιούν ότι είναι λανθασμένη η τάση ορισμένων γιατρών να δίνουν φάρμακα για να καταπολεμήσουν τη συνηθισμένη λύπη και μελαγχολία, σαν να είναι ασθένειες, φοβούμενοι συνήθως ότι η συνηθισμένη λύπη θα επιδεινωθεί σε κανονική κατάθλιψη.

Σύμφωνα με το νέο αυτό σκεπτικό, τα συναισθήματα αυτά επιτρέπουν τελικά στους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν καλύτερα τις προκλήσεις της ζωής, να είναι πιο ανθεκτικοί και να πετυχαίνουν περισσότερα πράγματα στη ζωή τους, με βάση την παροιμία "αυτό που δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό". Με άλλα λόγια, η λύπη έχει μια εξελικτική χρησιμότητα και σκοπιμότητα, από βιολογική σκοπιά, γι΄ αυτό πρέπει να τη δούμε με άλλο μάτι και να κατανοήσουμε την ωφέλειά της - τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις.

Οι ερευνητές, όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του New Scientist, επισημαίνουν ότι η σημερινή κοινωνία βάζει πάνω από όλα την ατομική ευτυχία και έχει μικρή ανεκτικότητα για αρνητικά αισθήματα όπως, για παράδειγμα, η απελπισία μετά την απώλεια μιας θέσης εργασίας ή τη διάλυση μιας σχέσης ή την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Όμως όλο και περισσότεροι επιστήμονες ανησυχούν ότι η αυξανόμενη τάση τα αισθήματα αυτά να αντιμετωπίζονται με ανυπομονησία ή καχυποψία ή έλλειψη ανεκτικότητας, που οδηγεί στη συνταγογράφηση κάποιου χαπιού, που θα διώξει τη λύπη, τελικά αδυνατίζει τους ανθρώπους και επηρεάζει την ίδια την ανθρώπινη εξέλιξη.

Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, η θλίψη και τα σχετικά συναισθήματα, εδώ και χιλιάδες χρόνια, συνοδεύουν τον άνθρωπο, ο οποίος όμως έχει επιβιώσει εν μέρει επειδή ακριβώς αυτά είναι μακροπρόθεσμα ευεργετικά για τον ίδιο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ένας στους τέσσερις ανθρώπους θα υποφέρει από κατάθλιψη κάποια στιγμή στη ζωή του, ενώ ένα 5% συνεχώς την αισθάνεται.

Έχει εξελικτική χρησιμότητα η θλίψη;

Ένας αυξανόμενος αριθμός ψυχιάτρων θέτει το ερώτημα αν οι γιατροί και οι φαρμακευτικές εταιρίες είναι υπερβολικά πρόθυμοι στο να συνταγογραφήσουν κάποιο αντικαταθλιπτικό φάρμακο και αντιτείνουν ότι, από βιολογική άποψη, η κατάθλιψη προσφέρει κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα στον αγώνα της επιβίωσης, αλλιώς δεν θα είχε η ίδια επιβιώσει τόσα χρόνια σαν αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και βιολογίας.

Σύμφωνα με τον Τζερόμ Γουέικφιλντ, του πανεπιστημίου της Ν.Υόρκης, συγγραφέα του βιβλίου "Η απώλεια της λύπης: Πώς η ψυχιατρική μεταμόρφωσε την συνηθισμένη λύπη σε καταθλιπτική διαταραχή" (Oxford University Press, 2007), η λύπη μας βοηθά να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ενώ παράλληλα δρα σαν αποτρεπτικός παράγοντας, ώστε να μας εμποδίσει να κάνουμε τα ίδια λάθη. Η λύπη μάς εμποδίζει να είμαστε υπερβολικά παρορμητικοί, ειδικά στις διαπροσωπικές σχέσεις μας ή σε άλλα πράγματα στα οποία δίνουμε μεγάλη αξία.

Σύμφωνα με τον δρα Πολ Κίντγουιλ, ψυχίατρο στο βρετανικό πανεπιστήμιο του Κάρντιφ, ακόμα και η ολοκληρωτική κατάθλιψη μπορεί να μας προστατεύει από τις συνέπειες του μακρόχρονου στρες. Επιπλέον, η λύπη έχει αναπτυχθεί εξελικτικά ως μορφή επικοινωνίας, όπως υποστηρίζει, ώστε οι άνθρωποι να μεταφέρουν το μήνυμα ότι χρειάζονται συμπαράσταση από άλλα μέλη της κοινότητάς τους.

Από την άλλη, η λύπη και η κατάθλιψη όχι σπάνια έχουν συσχετισθεί με τη δημιουργικότητα και την τέχνη, όπως δείχνουν οι ζωές και το έργο τόσων σπουδαίων καλλιτεχνών.

Υπάρχουν ακόμα ενδείξεις ότι η υπερβολική ευτυχία μπορεί να αποδειχθεί κακή για την καριέρα κάποιου. Ο ψυχολόγος Εντ Ντίνερ, του πανεπιστημίου του Ιλινόις, διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που βαθμολογούνται με οκτώ στην κλίμακα της ευτυχίας, είναι πιο πετυχημένοι επαγγελματικά από όσους βρίσκονται πιο πάνω τους, στο εννιά και το δέκα (αν και οι τελευταίοι έχουν πιο πετυχημένες σχέσεις). Ίσως αυτό οφείλεται, όπως λέει, στο ότι οι άνθρωποι που είναι "πολύ ευτυχισμένοι", χάνουν την επιθυμία να κάνουν αλλαγές στη ζωή τους, που θα τους ωφελούσαν.

Η λήψη αντικαταθλιπτικών χαπιών (που συχνά μάλιστα έχουν παρενέργειες), σύμφωνα με τον Κίντγουιλ, μπορεί να έχει το ίδιο αποτέλεσμα: αφαιρεί το κίνητρο από τους ανθρώπους να βελτιώσουν τις ζωές τους. Αν και είναι ασαφές πόσο ωφέλιμη είναι η λίγη λύπη, όλοι ουσιαστικά συμφωνούν ότι η κλινική κατάθλιψη δεν είναι ωφέλιμη, όμως πάλι οι ειδικοί δεν μπορούν να συμφωνήσουν πού ακριβώς πρέπει να τραβήξουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη λύπη και την κατάθλιψη, με συνέπεια συχνά να γίνεται υπερ-διάγνωση της κατάθλιψης και να δίνονται φάρμακα σε περιπτώσεις που απλώς θα έπρεπε κανείς να βιώσει τη λύπη του.

Η τυραννία της ευτυχίας

"Το κόστος της ευτυχίας είναι ο εφησυχασμός", σύμφωνα με τον Τέρενς Κέτερ, ψυχίατρο του πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ, προσθέτοντας ότι "η δυσφορία μπορεί να φέρει αλλαγές". Ο Ντίνερ επισημαίνει μια έρευνα, που χρησιμοποίησε ειδικό λογισμικό αναγνώρισης των συναισθημάτων και ανέλυσε το αινιγματικό χαμόγελο της Μόνα Λίζα, του ντα Βίντσι, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι κατά 83% ευτυχής, ενώ το υπόλοιπο 17% αποτελείται από αισθήματα φόβου και οργής, κάτι μάλλον φυσιολογικότερο από ό,τι αν εμφανιζόταν απόλυτα ευτυχής.

Σύμφωνα με το New Scientist, όταν τα αντικαταθλιπτικά χάπια πρωτοεμφανίσθηκαν στη δεκαετία του ΄50, η εταιρία που τα παρήγε, δεν πίστευε ότι θα υπήρχαν αρκετοί πελάτες με κατάθλιψη, ώστε να βγάζει αρκετά κέρδη. Σήμερα, αυτό ακούγεται σαν ανέκδοτο. Έχουν όμως αυξηθεί τόσο οι καταθλιπτικοί άνθρωποι στον κόσμο ή έχει αλλάξει δραματικά η αντίληψη για την λύπη, την κατάθλιψη και την ευτυχία, γεγονός που αυξάνει κάθετα την κατανάλωση χαπιών;

Ορισμένοι επιστήμονες επικρίνουν τις φαρμακευτικές εταιρίες για το επιθετικό μάρκετινγκ τέτοιων χαπιών, αλλά και πολλούς γιατρούς που με σχετική ευκολία πλέον τα χορηγούν. Άλλοι επιστήμονες, όπως ο Ιαν Χίκι του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, δεν δέχονται ότι η φαρμακοβιομηχανία και η ιατρική κοινότητα οδηγούν τους ασθενείς στα αντικαταθλιπτικά χάπια, αλλά αντιτείνουν ότι, με το πέρασμα του χρόνου, οι άνθρωποι ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο να έχουν μια ευτυχή ζωή, γι΄ αυτό αναζητούν θεραπείες στα προβλήματά τους με μεγαλύτερη προθυμία από ό,τι στο παρελθόν.

Αναδημοσίευση από kerdos.gr

http://www.kerdos.gr/Default.aspx?id=948716&nt=103

Ας τα έχουμε αυτά υπ' όψιν μας και ας κάνουμε και τους συνειρμούς με όλες αυτές τις χαζοχαρούμενες εκπομπές και ριάλιτι που τις περισσότερες φορές μας γεμίζουν με μια...αποπροσανατολιστική μακαριότητα!

Όπλα της Φύσης ενάντια στα λάθη μας!...

Αποκαλύφθηκε βράχος που μπορεί να απορροφήσει άφθονο διοξείδιο του άνθρακα

7/11/2008

Μια λύση -ακόμα και για την Ελλάδα- στο πρόβλημα του ολοένα αυξανόμενου διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και της υπερθέρμανσης του πλανήτη από το φαινόμενο του θερμοκηπίου μπορεί να προέλθει από μια απρόσμενη πηγή: ένα βράχο που μπορεί να αξιοποιηθεί κατάλληλα για να απορροφήσει μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και έτσι να επιβραδύνει την άνοδο της θερμοκρασίας.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το γεωλόγο Πίτερ Κέλεμεν και το γεωμηχανικό Γιούεργκ Μάτερ, του Παρατηρητηρίου της Γης στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ και την σχετική εργασία που δημοσίευσαν στα "Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών", όπως αναφέρουν το πρακτορείο Ρόιτερ και η ηλεκτρονική υπηρεσία Science Daily, ο συγκεκριμένος βράχος βρίσκεται κυρίως στο Ομάν στην Αραβική χερσόνησο, αποτελείται από περιδοτίτη και, όταν έρθει σε επαφή με το διοξείδιο του άνθρακα, το μετατρέπει σε στερεά ορυκτά, όπως ασβεστόλιθο ή μάρμαρο.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η παραπάνω φυσική διαδικασία μπορεί να ενισχυθεί τεχνητά μέχρι και κατά 1 εκατ. φορές, προκειμένου το αέριο να διοχετευθεί στο υπέδαφος (συγκεκριμένα με διοχέτευση νερού που έχει θερμανθεί και περιέχει συμπιεσμένο διοξείδιο του άνθρακα) και εκεί, μετά την φυσική αντίδρασή του διαλύματος με τον περιδοτίτη, να δημιουργηθούν υπόγεια ορυκτά, τα οποία μόνιμα θα αποθηκεύουν πάνω από 2 δισ. τόνους διοξειδίου από τους συνολικά περίπου 30 δισ. τόνους που κάθε χρόνο εκλύονται στην ατμόσφαιρα λόγω των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μόνο ο περιδοτίτης του Ομάν απορροφά με φυσικό τρόπο από την ατμόσφαιρα 10.000 - 100.000 τόνους άνθρακα ετησίως. Μετά την τεχνητή ενίσχυση της διαδικασίας, οι βράχοι του Ομάν θα μπορούσαν να απορροφούν ετησίως μέχρι και 4 δισ. τόνους ατμοσφαιρικού διοξειδίου. Η δημιουργία νέων ορυκτών στο υπέδαφος, σύμφωνα με τους επιστήμονες, μπορεί να δημιουργήσει μικρο-σεισμούς, αλλά όχι αντιληπτούς από τους ανθρώπους.

Ο περιδοτίτης είναι το πιο κοινό πέτρωμα στο "μανδύα" της Γης, το στρώμα ακριβώς κάτω από τον επιφανειακό φλοιό (αρχίζει σε βάθος 20 χλμ περίπου). Όμως, μετά από τις συγκρούσεις των τεκτονικών πλακών, εμφανίζεται και στην επιφάνεια, όπως στην περίπτωση του Ομάν, στα νησιά Παπούα Νέα Γουινέα και Καληδονία του Ειρηνικού ωκεανού, κατά μήκος των ακτών της Αδριατικής και της δυτικής Ελλάδας, καθώς και σε μικρότερες ποσότητες στην Καλιφόρνια.

Οι επιστήμονες του Κολούμπια έχουν ήδη αποκτήσει μια αρχική πατέντα για την τεχνική τους, αλλά παραδέχτηκαν ότι χρειάζεται πολλή περισσότερη έρευνα πριν η τεχνολογία τους χρησιμοποιηθεί στην πράξη. Πάντως θεωρούν ότι η απορρόφηση διοξειδίου από τους βράχους είναι ασφαλέστερη και φθηνότερη μέθοδος από άλλες εναλλακτικές λύσεις, όσον αφορά τουλάχιστον τις χώρες εκείνες που διαθέτουν ή βρίσκονται κοντά σε τέτοια βράχια (μεταξύ αυτών και η Ελλάδα).

Όμως η μέθοδός αυτή δεν θεωρείται κατάλληλη για τις χώρες εκείνες που δεν διαθέτουν επιφανειακά βράχια περιδοτίτη και που θα έπρεπε να τα μεταφέρουν από αλλού, πράγμα που καθιστά απαγορευτική τη διαδικασία αυτή λόγω υψηλού κόστους.

Μια εναλλακτική λύση, που σχεδιάζουν πολλές εταιρίες, είναι η διοχέτευση στο υπέδαφος και η αποθήκευση σε αυτό μεγάλων ποσοτήτων διοξειδίου, οι οποίες εκλύονται από θερμοηλεκτρικά εργοστάσια που κινούνται με άνθρακα. Όμως αυτή η μέθοδος απαιτεί χιλιάδες χιλιόμετρα αγωγών και κανείς επιστήμονας δεν δηλώνει βέβαιος ότι τελικά το αέριο δεν θα κατορθώσει μελλοντικά να διαρρεύσει ξανά στην ατμόσφαιρα.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου Κολούμπια επίσης μελετούν ένα άλλο πέτρωμα στην Ισλανδία, τον ηφαιστειακό βασάλτη, που επίσης δείχνει πολλά υποσχόμενος για απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα. Οι σχετικές δοκιμές θα αρχίσουν την άνοιξη του 2009, σε συνεργασία με την Reykjavik Energy και τα Πανεπιστήμια της Ισλανδίας και της Τουλούζης στη Γαλλία.

Αναδημοσίευση από Α.Π.Ε.

http://www.kerdos.gr/Default.aspx?id=891612&nt=103

Αρχαίες Ελληνικές γνώσεις αστρονομίας!

Στις 16 Απριλίου 1178 π.Χ. ο Οδυσσέας βρίσκει την Ιθάκη του

Υπολογισμοί επιστημόνων

in.gr - 24/06/2008

Μετά από μελέτη των θέσεων των άστρων και του Ήλιου όπως αναφέρονται στην Οδύσσεια, επιστήμονες υποστηρίζουν ότι προσδιόρισαν την ακριβή ημερομηνία της επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη και της εξόντωσης των μνηστήρων.

Ο Κ.Μπαϊκούζης του Αστρονομικού Παρατηρητήριου στη Λα Πλάτα της Αργεντινής και ο Μαρτσέλο Μαγκνάσκο του Πανεπιστημίου Ροκφέλερ στη Νέα Υόρκη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη στις 16 Απριλίου του 1178 π.Χ.

Και μπορεί οι ερευνητές να μην έχουν προσδιορίσει ακόμα εάν ο προορισμός του Οδυσσέα ήταν πράγματι η Ιθάκη, ή ίσως η Λευκάδα ή η Κεφαλλονιά, ωστόσο κατάφεραν να υπολογίσουν την ημερομηνία επιστροφής του στην πατρίδα του.

Σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Μπαϊκούζη στην εφημερίδα Το Βήμα, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τρεις αστρονομικές αναφορές για τον υπολογισμό της ημερομηνίας: την αναφορά σε ολική έκλειψη Ηλίου κατά την επιστροφή του Οδυσσέα, τη θέση της Αφροδίτης έξι ημέρες πριν την εξόντωση των μνηστήρων και την αναφορά στους αστερισμούς όταν ο Οδυσσέας φεύγει από την Καλυψώ.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο Όμηρος είχε γνώση των αστρονομικών φαινομένων. Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Proceedings of the National Academy of Sciences», δεν αποδεικνύει, σύμφωνα με τον κ. Μπαϊκούζη «την ιστορικότητα της επιστροφής του Οδυσσέα, αλλά αποδεικνύει ότι ο Όμηρος γνώριζε ορισμένα αστρονομικά φαινόμενα που έλαβαν χώρα πολύ πριν από την εποχή του».

Αναδημοσίευση από in.gr

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=913310&lngDtrID=253

http://news.yahoo.com/s/ap/20080624/ap_on_sc/sci_odyssey_dated;_ylt=AqodDVd3OiwRmRXn9gjyJosiANEA

Ανακάλυψη άγνωστης φυλής στον Αμαζόνιο

Οι τελευταίοι των Ινδιάνων

Έθνος - 30/05/08

Από τις περίπου 100 φυλές που υπολογίζεται ότι υπάρχουν στον κόσμο και ζουν απομονωμένες οι περισσότερες βρίσκονται στη Βραζιλία ή στο Περού.

Μία από τις τελευταίες παρθένες φυλές ινδιάνων του Αμαζονίου εντοπίστηκαν και φωτογραφήθηκαν από αέρος κοντά στα σύνορα της Βραζιλίας με το Περού.

Οι εντυπωσιακές φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Πέμπτη είναι μια σπάνια απόδειξη της ύπαρξης τέτοιων φυλών. Ένας Βραζιλιάνος αξιωματούχος που μετείχε στην αποστολή είπε ότι πολλοί από τους ιθαγενείς κινδυνεύουν σοβαρά από την παράνομη υλοτομία.

"Αυτό που συμβαίνει στην περιοχή είναι ένα μνημειώδες έγκλημα εναντίον του φυσικού κόσμου, των φυλών, της χλωρίδας και μαρτυρά τον τέλειο παραλογισμό με τον οποίο εμείς, οι "πολιτισμένοι", αντιμετωπίζουμε τον κόσμο", δήλωσε ο Χοσέ Κάρλος Μεϊρέγιες, σύμφωνα με την ανακοίνωση της οργάνωσης "Διεθνής Επιβίωση".

Μία από τις φωτογραφίες, που βρίσκονται στην ιστοσελίδα της οργάνωσης, δείχνει δύο Ινδιάνους, βαμμένους με έντονο κόκκινο χρώμα, έτοιμους να εκτοξεύσουν βέλη στο αεροπλάνο που πετά πάνω από το χωριό τους ενώ ένας τρίτος Ινδιάνος τους παρατηρεί. Άλλη φωτογραφία δείχνει περίπου 15 ιθαγενείς κοντά σε αχυροκαλύβες ενώ μερικοί από αυτούς ετοιμάζονται και αυτοί να τοξεύσουν το αεροπλάνο.

"Ο κόσμος πρέπει να ξυπνήσει και να διασφαλίσει την προστασία των εδαφών τους με βάση τη διεθνή νομοθεσία. Διαφορετικά, σύντομα θα εξαφανιστούν", είπε ο Στίβεν Κόρι, ο διευθυντής της οργάνωσης η οποία προστατεύει τους ιθαγενείς σε όλο τον κόσμο.

Από τις περίπου 100 φυλές που υπολογίζεται ότι υπάρχουν σε όλο τον κόσμο και δεν έχουν έρθει σε επαφή με τον "πολιτισμό" περισσότερες από τις μισές βρίσκονται στη Βραζιλία ή στο Περού. Όλες τους, σύμφωνα με την οργάνωση, κινδυνεύουν να εκδιωχθούν από τη γη τους, να σκοτωθούν ή να πεθάνουν από νέες ασθένειες.

Αναδημοσίευση από ethnos.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&tag=8400&pubid=1052538#

http://news.yahoo.com/s/nm/20080529/sc_nm/brazil_tribe_dc

http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/7427417.stm

Ενημέρωση Θέματος 25/06/2008:

Μούφα αποδείχθηκε η ιστορία! Ένας φωτογράφος για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο σχετικά με την καταστροφή του περιβάλλοντος κτλ. έγραψε αυτήν την ιστορία. Η φυλή στις φώτο είναι υπαρκτή μεν αλλά γνωστή από τις αρχές του αιώνα...
Η ομάδα που το αποκάλυψε, βέβαια, αρνείται ότι είπε ψέμματα και αναμένονται εξελίξεις με ενδιαφέρον!
Δεν αποκλείεται πάντως να υπάρχουν κάποιες ακόμα χαμένες φυλές, τυχερές που δεν έχουν γνωρίσει τον "σύγχρονο" "πολιτισμό" μας!...

http://news.yahoo.com/s/nm/20080624/wl_nm/brazil_tribe_dc_2;_ylt=AlYL0KEOHcrtKliCQK10fVpFeQoB

Η Ευρώπη ψάχνει για αστροναύτες!

Γίνε κι εσύ αστροναύτης

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΝΕΟΥΣ 27-37 ΕΤΩΝ

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 21/05/2008

Μπορεί και να φθάνει ένα απλό «κλικ» για να γίνει κανείς αστροναύτης; Αν έχει την τύχη να προέρχεται από μια εκ των 17 χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας (ESA), είναι μεταξύ 27 και 37 ετών και δεν φοβάται να συγκριθεί με άλλους επίδοξους διαστημάνθρωπους μπορεί να συμπληρώσει μια αίτηση στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.esa.int/astronautselection και να ελπίζει ότι θα επιλεγεί.

Που σημαίνει τι; Οτι η ESA άνοιξε από τις 19 του μήνα μια λίστα αιτήσεων για ταλαντούχους νέους ανθρώπους που θα επιθυμούσαν να έχουν μια εμπειρία στο Διάστημα. Τέτοια εκστρατεία έχει να μπει σε εφαρμογή από το 1992 κι έτσι μοιάζει μοναδική ευκαιρία για εκείνους που φιλοδοξούν να λάβουν μέρος σε ένα από τα προγράμματα της υπηρεσίας για μελλοντικές αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, στη Σελήνη και ακόμη πιο μακριά.

Πιστοποιητικό υγείας

Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να εισαγάγουν κάποια προσωπικά δεδομένα και λεπτομέρειες που θα διευκολύνουν την επικοινωνία μαζί τους κι έπειτα να «ανεβάσουν» στο σύστημα ένα ειδικό πιστοποιητικό υγείας από συγκεκριμένη αρχή. Εντός 24 ωρών, οι υποψήφιοι θα λάβουν οδηγίες εγγραφής τους με ειδικό κωδικό, ώστε να μπορέσουν να συμπληρώσουν την αίτηση.

Τα διαδοχικά «ξεκαθαρίσματα», με απολύτως αντικειμενικά κριτήρια και χωρίς διακρίσεις ανάλογα με τη χώρα προέλευσης των υποψηφίων, θα οδηγήσουν στην τελική επιλογή τεσσάρων που θα κληθούν να γίνουν μέλη του Σώματος Ευρωπαίων Αστροναυτών και να ξεκινήσουν μια βασική εκπαίδευση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Αστροναυτών στην Κολονία της Γερμανίας. Οι τελικές επιλογές θα ανακοινωθούν το 2009.

Οι δοκιμασίες

Η διαδικασία επιλογής περιλαμβάνει δοκιμασίες ψυχολογικής αξιολόγησης και αξιολόγησης δεξιοτήτων, εξετάσεις για την καλή κλινική εικόνα των υποψηφίων με αυστηρές και πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές και μια επίσημη «συνέντευξη» ενώπιον ειδικών. Μεγάλη σημασία δίνεται στα ψυχολογικά τεστ, αφού η πνευματική ισορροπία σε συνθήκες υπερβολικού άγχους και κόπωσης είναι ένα από τα μεγάλα ζητούμενα.

Οι νέοι αστροναύτες θα ταξιδέψουν μέσα στα επόμενα χρόνια με ρωσικά σκάφη Σογιούζ, σε αποστολές προς το διαστημικό σταθμό. Μετά το 2015 μπορεί και να επιβιβαστούν στο νέο αμερικανικό σκάφος Orion που βρίσκεται τώρα υπό κατασκευή στη NASA, με προοπτική να φθάσει μέχρι τη Σελήνη μεταξύ 2018 και 2020.

Τα μεγαλεπήβολα ευρωπαϊκά σχέδια για διαστημικές βόλτες μπαίνουν σε... τροχιά και όσοι επίδοξοι αστροναύτες τολμήσουν μπορεί και να μας βλέπουν σύντομα αφ' υψηλού!

(Πηγές: «Corriere della Sera», www.esa.int)

Αναδημοσίευση από ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=78661112

Ενημέρωση Θέματος 01/07/2008:

Αίτηση για στελέχωση του Σώματος Ευρωπαίων Αστροναυτών υπέβαλαν 159 Έλληνες

ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ 21 ΓΥΝΑΙΚΕΣ

in.gr - 01/07/2008

Θετικό αντίκτυπο είχαν οι εργασίες της Ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με στόχο τη στελέχωση του Σώματος Ευρωπαίων Αστροναυτών.

Από τις συνολικά 8.413 αιτήσεις που υποβλήθηκαν στα 17 κράτη-μέλη της ESA, οι 159 προήλθαν από την Ελλάδα, εκ των οποίων οι 21 από γυναίκες.

Η ανταπόκριση κρίνεται θετική, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του το γεγονός ότι πρόκειται για μια μικρή πληθυσμιακά χώρα, η οποία έγινε μέλος της ESA το 2005.

Τα 17 κράτη-μέλη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) είναι η Αυστρία, το Βέλγιο, η Δανία, η Φινλανδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Σουηδία, η Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο Καναδάς, η Ουγγαρία και η Δημοκρατία της Τσεχίας συμμετέχουν επίσης σε ορισμένα προγράμματα κατόπιν συμφωνιών συνεργασίας.

Αναδημοσίευση από in.gr

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=915567&lngDtrID=252