Τετάρτη, Μαΐου 03, 2017

Cyprus negotiations: New initiative - New failure?



It has been 12 years since the last attempt for a solution to the Cyprus dispute. This time the President of the Republic of Cyprus Nicos Anastasiades and the Turkish Cypriot community leader Mr. Mustafa Akinci are trying once again to bridge the distance that separates the two sides. But with their whole neighborhood up in flames as a background, this task looks as difficult as ever.

By Panagiotis Karampelas*

Introduction
The history behind this dispute is well documented and repeating it wouldn’t help this analysis. In brief, the Cyprus dispute in its current form was shaped after the Turkish invasion in 1974. Since then the northern 36% of the island is occupied by Turkey, where in 1983 the Turkish Cypriot community unilaterally formed the “Turkish Republic of Northern Cyprus”. Since then there was a number of initiatives taken by mainly the UN, notably in the early ‘90s the “Set of Ideas” initiated by the then UN Secretary-General Javier Pérez de Cuéllar and concluded by his successor Boutros Boutros-Ghali with no success.

In 2004 the Republic of Cyprus became a member of the EU and in the same year the “Annan Plan”, as it remained known, was rejected by 75,83% of the Greek Cypriots. Since then, an interesting development took place: natural gas was discovered inside the Exclusive Economic Zone (EEZ) of the Republic of Cyprus. The prospect of economic growth mobilized all key international players and in 2014 a new series of negotiations begun.

However, the unsuccessful coup d'état in Turkey as well as the ongoing war in Syria and Iraq against the IS, has increased the need of a closer look on the risks involved in the Cyprus dispute, as one new problem in that area may be one too many…

What has happened so far?
In February 2014 President Nicos Anastasiades and the then Turkish Cypriot community leader Mr. Derviş Eroğlu agreed on a Joint Declaration that was to be the foundation of the new negotiations. These started on the May 15, 2014 with Mr. Mustafa Akinci on the Turkish Cypriot side, after he replaced Eroglu as a leader of his community. Although the hopes were high and there was significant progress in most chapters, with both sides talking about a referendum even as early as 2015, the process slowed down as disagreements started to surface. What became apparent quite early was that Akinci wouldn’t be able to plan the Turkish Cypriot negotiating strategy without the consent of Ankara.

As 2015 saw limited progress, the referendum was pushed forward for 2016. Due to many leaks over what was being discussed so far and the heated statements by the political opposition on both parts of the island, the two sides decided not to openly disclose any new information, but instead to keep updated only the political parties with the condition that there will be an embargo to the press.

Τα 3 μέτωπα της Ελλάδας με την Τουρκία



Οι πολεμικές εξελίξεις στην ευρύτερη γειτονιά μας τρέχουν, όπως συμβαίνει σε κάθε κρίση, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και με επιπτώσεις και στον υπόλοιπο κόσμο που πριν μερικά χρόνια κάποιοι δεν μπορούσαν να διανοηθούν. Όσοι το έκαναν γνώριζαν την απαξίωση ως γραφικοί. Δεδομένης της επικινδυνότητας της καταστάσεως είναι κατάλληλη νομίζω η στιγμή να γίνει μια επιγραμματική, λόγω χώρου, καταγραφή για τους μη γνωρίζοντες τα ειδικά αυτά θέματα, των πιθανών μετώπων στα οποία ενδεχομένως να κληθεί να πολεμήσει η Ελλάδα. Η καταγραφή αυτή θα συνοδευτεί με μια σύντομη αναφορά στο υπόβαθρο κάθε περίπτωσης, με προσανατολισμό όμως στην Τουρκία, η οποία ως μια εκ των πρωταγωνιστών των εν γένει εξελίξεων παρουσιάζεται ιδιαίτερα δραστήρια αυτό τον καιρό…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* 30/01/2016

Η άσχημη τροπή που φαίνεται να παίρνουν τα πράγματα για τη γείτονα χώρα στη Συρία, ενδέχεται να την πιέσει να ενεργοποιήσει με κάποιο τρόπο τις αναθεωρητικές της ιδέες απέναντί μας. Αυτό και ως αντιστάθμισμα πιθανών γεωπολιτικών απωλειών σε άλλα μέτωπα, και λόγω της «ευκαιρίας» που δίδεται σε τέτοιες χώρες με επεκτατικές βλέψεις, σε περιόδους αλλαγών να προσπαθούν να πετύχουν τους σκοπούς τους μέσα στην γενικευμένη σύγχυση εκμεταλλευόμενες τις όποιες ανακατατάξεις. Δεν θα πρέπει, επίσης, να μας διαφεύγει η σχεδόν πάγια τακτική της Τουρκίας να εξωτερικεύει τις εσωτερικές της κρίσεις με προφανείς σκοπούς, αφενός μεν τον αποπροσανατολισμό της εσωτερικής κοινής της γνώμης, αφετέρου δε την συσπείρωση του λαού της γύρω από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία της, έναντί του εκάστοτε εξωτερικού εχθρού-στόχου που θα έχει επιλέξει. 


Τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα, αφήνοντας το δυνητικό μέτωπο της Κύπρου εκτός όντας για πολλούς λόγους ξεχωριστό θέμα από μόνο του: η Θράκη, το Αιγαίο και λόγω ειδικής γεωπολιτικής/γεωστρατηγικής αξίας το Καστελόριζο, το οποίο χρίζει ιδιαίτερης προσοχής.

Δεν έχει νόημα να μπούμε στη λογική περιγραφής πιθανών ή απίθανων πολεμικών σεναρίων ή σε απαρίθμηση των δυνάμεων εκατέρωθεν, αφού αυτές οι πληροφορίες είναι γνωστές και καταγεγραμμένες κατ’ επανάληψη στον ειδικό τύπο, και δεν θα βοηθούσαν ιδιαίτερα τους σκοπούς της παρούσας αναλύσεως. Κάποια βασικά στοιχεία είναι αρκετά για να αποκτήσουν οι μη «μυημένοι», που μας ενδιαφέρει περισσότερο να ενημερωθούν, μια γενική εικόνα της καταστάσεως.

Ο Γόρδιος Δεσμός των τουρκικών προξενείων


Αν υπάρχει κάτι που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα μέλη του ζωικού βασιλείου είναι η ανεπτυγμένη μας ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα λάθη μας και να προσαρμόζουμε τις τακτικές μας έτσι ώστε να μην τα επαναλάβουμε. Εμείς οι Έλληνες όμως καταφέραμε εκτός από τους δικούς μας νόμους να παραβιάσαμε και αυτούς τους φυσικούς νόμους! Μια τέτοια περίπτωση είναι το...saga του Τουρκικού προξενείου στη Θράκη.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Τα ποσοστά του τουρκικού κόμματος DEP (Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας) στις τελευταίες ευρωεκλογές αν μη τι άλλο καταδεικνύουν την επιτυχία των προσπαθειών της Άγκυρας στην περιοχή εδώ και πολλά χρόνια. Κι αν τα νούμερα δεν ήταν ακριβώς τα αναμενόμενα γι αυτούς και ο κίνδυνος για την ώρα φαίνεται ακόμα μακρινός, δεν παύουν να αποτελούν μια επιβεβαίωση ότι τουλάχιστον βρίσκονται σε καλό δρόμο. Τα περισσότερα έχουν ξαναγραφτεί πολλές φορές στο παρελθόν και είναι γνωστά. Τα λάθη της ελληνικής πλευράς πολλά εδώ και δεκαετίες, από την απερίσκεπτη απομόνωση του μουσουλμανικού στοιχείου που στην πλειοψηφία του δεν είχε τουρκική συνείδηση, οι κατά καιρούς εγκληματικές αποφάσεις μας στο θέμα της εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων, η χωρίς αντίδραση από εμάς συνεχιζόμενη εξαγορά αλλά, κυρίως, ο εκφοβισμός των Πομάκων και των Ρομά που δεν θέλουν το “νταβατζιλίκι” της Άγκυρας, η αναγωγή των σχέσεων με τούρκους τοπικούς “παράγοντες” σε όχημα πολιτικής εξέλιξης για τους πολιτευτές της περιοχής, έως την ανενόχλητη λειτουργία της τουρκικής τράπεζας Ziraat Bank στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. “Λάθη” επιλέγουμε να τα ονομάσουμε, αν και με δυσκολία, καθώς άλλες είναι οι αποχρώσες ενδείξεις για μια σειρά από επιμέρους αποφάσεις που έχουν κατά καιρούς παρθεί στα προαναφερθέντα πλαίσια.

Δευτέρα, Απριλίου 10, 2017

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ – ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ


Η Ελλάδα διέρχεται μιας κρίσης, όμοια της οποίας δεν έχει γνωρίσει τουλάχιστον από το τέλος του Εμφυλίου. Η εικόνα της χώρας μας βάλλεται διαρκώς και από ξένους παράγοντες αλλά, δυστυχώς, και από εντός των συνόρων «υπεύθυνα» χείλη… Όμως, μέσα στην οικονομική κρίση ξεπροβάλλουν απειλές και για τα Εθνικά μας Θέματα. Η έλλειψη «πυξίδας» στην εξωτερική μας πολιτική γίνεται αντιληπτή σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. 


Τα φοβικά σύνδρομα και οι αυτοσχεδιασμοί των τελευταίων τουλάχιστον 18 ετών, απειλούν να παρασύρουν σε ανείπωτες περιπέτειες τη χώρα. Πλέον, θύματα της κρίσης κινδυνεύουν να πέσουν, εκτός από τα οικονομικά των Ελλήνων πολιτών, και τα ίδια τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ως κράτος.

Όπως προκύπτει από την γενικότερη ανάλυση της σημερινής θέσεως της χώρας μας στην παγκόσμια σκακιέρα, την αντιμετώπιση που εισπράττει, αλλά και τις προοπτικές της, που σχεδόν διαχρονικά παραμένουν αναξιοποίητες από το σύγχρονο Ελληνικό κράτος, υπάρχει ένα έλλειμμα σχεδιασμού, στόχευσης, συνεννόησης όσο και συναίνεσης. Είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο που παρατηρείται, να αλλάζει η εξωτερική μας πολιτική ανάλογα με την κυβέρνηση, καμιά φορά ανάλογα και με τον εκάστοτε υπουργό της ίδιας κυβερνήσεως! 


Αυτό που χρόνια φωνάζουμε όσοι ασχολούμαστε με τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας και των Εθνικών Θεμάτων εν γένει, είναι η ανάγκη επιτέλους αυτή η χώρα να αποκτήσει ένα συμπαγές Γεωστρατηγικό Δόγμα βάσει του οποίου θα κινείται στην παγκόσμια σκακίερα. Δυστυχώς, αυτό συνεχίζει να αποτελεί το ζητούμενο. Μέσα στο 2010 είχε ακουστεί από το Υπουργείο Εξωτερικών η ανάθεση στο πρέσβη κ. Ζέππο της οργάνωσης μιας σειράς συζητήσεων ανταλλαγής απόψεων με διάφορους θεσμικούς  παράγοντες (κόμματα, δημοσιογράφους, επιστημονική κοινότητα κτλ.), με τελικό αντικειμενικό σκοπό την διαμόρφωση ενός Δόγματος Εξωτερικής Πολιτικής από τη χώρα μας. Έκτοτε, όπως και τόσα άλλα όμορφα πράγματα που κατά καιρούς έχουν ανακοινωθεί από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, έτσι κι αυτό…εξαφανίσθηκε, μετά πολλών επαίνων, από την κυβερνητική ατζέντα…

Εθνικό Δόγμα με σωστές βάσεις
Το εγχείρημα συγγραφής ενός τέτοιου κειμένου δεν είναι απλή υπόθεση, ούτε μπορεί να γίνει μέσα σε μερικούς μήνες με τις συνοπτικές διαδικασίες που έχουν περάσει άλλα σημαντικά θέματα από τη Βουλή προς ψήφιση τους τελευταίους σχεδόν 48 μήνες. Απαιτείται να μπουν οι κατάλληλοι κανόνες και το σωστό πλαίσιο ώστε το αποτέλεσμα να είναι σταθερό και να αντέξει στο χρόνο.

Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2017

Αλεξίσφαιρα γιλέκα και πλάκες: Ότι χρειάζεται να ξέρουμε



Από τα προϊστορικά χρόνια η ανάγκη προστασίας από τα όπλα του αντιπάλου υπήρξε επιτακτική προϋπόθεση για την επιβίωση στη μάχη. Η ασπίδα, το κράνος, ο θώρακας, οι περικνημίδες ακόμα και τα περικάρπια υπήρξαν τα διδάγματα άπειρων μαχών και αναδύθηκαν μέσα από ποταμούς αίματος και ανείπωτο πόνο. Καθώς οι απειλές αναβαθμίζονταν, αναβαθμίζονταν και τα μέσα προστασίας. Αυτό μας οδήγησε στη κορύφωση της χρήσης του κάθε είδους θώρακα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους περίφημους σιδηρόφρακτους ιππότες του Μεσαίωνα.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα*

Μέσα στα χρόνια όμως, και κυρίως από τότε που η ωρίμανση της τεχνογνωσίας της πυρίτιδας επέτρεψε την γενίκευση της χρήσης των πυροβόλων όπλων, η ανάγκη για κάποια από τα προαναφερόμενα μέσα εξέλειψε φέρνοντας μοιραία μια αποκλιμάκωση στο βάρος που έπρεπε να κουβαλάει ο πολεμιστής που είχε γίνει πλέον δυσβάσταχτο. Τα περικάρπια και η ασπίδα ήταν τα πρώτα που έφυγαν. Όχι πολύ αργότερα μας άφησαν και οι περικνημίδες… Το μοναδικό κομμάτι του αμυντικού εξοπλισμού που διατηρήθηκε σχεδόν συνεχόμενα ήταν κράνος, αφού περίπου στο τέλος του 18ου αιώνος και η χρήση του θώρακα είχε περιοριστεί σε σημείο σχεδόν εξάλειψης.

Η κατάσταση διατηρήθηκε περίπου στα ίδια επίπεδα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνος όπου επανεμφανίστηκαν κάποιες αυτοσχέδιες προσπάθειες δημιουργίας αλεξίσφαιρων θωράκων. Οι προσπάθειες αυτές είχαν όλα τα μειονεκτήματα που θα μπορούσε κανείς να περιμένει από μια προσπάθεια αντιμετώπισης ενός τόσο σοβαρού κινδύνου όπως το πυροβόλο όπλο: μεγάλο βάρος, προβλήματα εργονομίας και ευκινησίας και τελικά φτωχά αποτελέσματα σε σύγκριση με τα προβλήματα που ο θώρακας δημιουργούσε.

Η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε η ιδέα του αντιβαλλιστικού υφάσματος ήταν το 1881 όταν ο γιατρός George Goodfellow, παρατήρησε ότι σφαίρα από εμπροσθογεμές όπλο που πέτυχε το τυλιγμένο μεταξωτό μαντήλι του θύματος δεν πέτυχε πλήρη διάτρηση στο σώμα, σώζοντας έτσι το θύμα. Έτσι αρχικά αυτός και αργότερα κι άλλοι, πειραματίστηκαν με πολλαπλές στρώσεις μεταξιού, ουσιαστικά αναβιώνοντας  την τακτική των στρατιωτών του Τσένγκις Χαν, που φορούσαν κατάσαρκα ένδυμα από μετάξι. Στην περίπτωση αυτή βέβαια ο στόχος τους δεν ήταν η αποφυγή διάτρησης, αλλά η ευκολία που παρείχε το μετάξι στην αφαίρεση των βελών, καθώς μαζευόταν εντός της πληγής ουσιαστικά άθικτο και όντας ανθεκτικό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να βγει το βέλος από τη πληγή, καθώς και ο περιορισμός της αιμορραγίας. Οι προσπάθειες αυτές ανταμείφθηκαν και αναγνωρίστηκαν το 1901 στην περίπτωση της αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας του Αλφόνσου του 8ου της Ισπανίας, ο οποίος σώθηκε φορώντας μεταξωτό αλεξίσφαιρο γιλέκο. Περαιτέρω πειραματισμοί παρατηρήθηκαν και κατά την διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε η μαζική χρήση θωράκων που είδαμε στους προηγούμενους αιώνες. 

Δευτέρα, Ιουλίου 20, 2015

Το μήνυμα (Στην Κατερίνα)

Φεύγοντας απ’ το προγονικό το σπίτι που έχασα,
καθώς η Μοίρα η κοινή μας θέλησε,
βούλιαξε η ψυχή μου στο υπόγειο,
όπου η ανάλγητη ανάγκη μ’ εγκατέστησε.

Μα στο απέναντι το σπίτι – χάλασμα,
Εις πείσμα των καιρών και των δακρύων,
ένα δεντράκι πρόκοψε και φούντωσε
σε μια χαραγματιά των ερειπίων.

Το είδα κι η ψυχή μου αναστήθηκε
και στην καρδιά μου φώλιασε η ελπίδα,
«Αφού μπορείς, κι εγώ μπορώ» του φώναξα!
Θεέ μου, το μήνυμα το πήρα!

Ζένια Κατσούλη
Θεσσαλονίκη, 13/05/2015



















The message (To Katerina)

Leaving my old Forefathers’ house that I lost,
as our common Fate has decided,
my soul sunk into the basement, where I moved,
as the cruel need has settled me down and provided.

But in the old deserted house - across the street,
despite the Times and the Tears,
a young tree has sprung and it has bloomed,
in a narrow crack of the ruins, through the years.

I saw it and my soul exalted
and in my heart a hope revived
“If you can do it, I can too”, I cried!
Thank you, my Lord, I got the message and survived!

Zenia Katsouli
Thessaloniki, 13/05/2015



Σάββατο, Μαρτίου 21, 2015

Ελληνισμός: Το τέλος του κύκλου μας…



Είχα πολλούς ενδοιασμούς για το αν θα έπρεπε να γράψω ή όχι αυτό το άρθρο και δεν θα σας κρύψω ότι η απόφασή μου ήταν να μην το κάνω. Ο λόγος ήταν ότι δεν ήθελα να απογοητεύσω όσους θα το διάβαζαν. Όμως κάποιες τελευταίες εξελίξεις με έκαναν να αναθεωρήσω αυτή μου την απόφαση…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* 21/03/2015

Οι δικοί μου άνθρωποι με έχουν ακούσει αρκετές φορές να λέω ότι η Ελλάδα και ο Ελληνισμός δεν έχουν πλέον μέλλον ή ελπίδα. Είναι σημαντικό για την κατανόηση αυτής της τόσο βαριάς κουβέντας και της επακόλουθης εξήγησης, να επισημάνουμε ότι το κράτος ως νομική οντότητα, έστω και με κάποια άλλη μορφή, ενδεχομένως να συνεχίσει να υπάρχει. Όμως, δίχως Έλληνες να το κατοικούν και να το διοικούν, απλά μόνο κατ’ όνομα θα λέγεται «Ελληνική Δημοκρατία», στο βαθμό που θα διατηρηθεί κι αυτό. Σημασία έχει, λοιπόν, η διατήρηση του Ελληνισμού και των Ελλήνων, οι οποίοι όπως έχει αποδείξει η Ιστορία, υπό κάποιες συνθήκες μπορούν να επιβιώσουν και χωρίς την ύπαρξη ενός κράτους-προστάτη που θα τους περικλείει, ενώ δεν είναι και λίγες οι φορές που και το Ελληνικό κράτος από μόνο του έχει στραφεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρακτικά ενάντια στον Ελληνισμό με πράξεις και παραλήψεις… 


Επί Τουρκοκρατίας, λοιπόν, διατηρήσαμε όσο μπορέσαμε τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τη θρησκεία, τη γλώσσα μας και τη συνείδηση της κοινής μας καταγωγής και καταφέραμε να «κρατήσουμε την αναπνοή μας» όσο χρειάστηκε μέχρι την Απελευθέρωση. Σε αυτό βοήθησε το γεγονός ότι Έλληνες και Τούρκοι κρατήθηκαν μακριά από ιδιαίτερες σχέσεις και επαφές που θα μπορούσαν να αλλοτριώσουν και τελικά να εξαφανίσουν τα προαναφερθέντα συστατικά στοιχεία του Ελληνικού Γένους.

Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2015

Λίγες σκέψεις περιμένοντας τον Ευρωστρατό…



Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Welt am Sonntag πρότεινε τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού, δηλώνοντας ότι, «[η] ύπαρξη του Ευρωστρατού θα βοηθήσει την ΕΕ να χτίσει κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας. Επίσης, με την ύπαρξη του, η Ευρώπη θα μπορεί να εκτελέσει τις υποχρεώσεις της προς τον κόσμο, τη διεθνή κοινότητα». Ο δε πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της γερμανικής Βουλής Νόμπερτ Ρότγκεν δήλωσε πως «οι Ευρωπαίοι δαπανούν τεράστια χρηματικά ποσά για την άμυνα, τα οποία, αν συνδυαστούν, ξεπερνούν αυτά που δαπανά η Ρωσία. Παρόλα αυτά οι στρατιωτικές δυνατότητες του κάθε κράτους ξεχωριστά παραμένουν ανεπαρκείς για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια που επιθυμούμε».

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* – 16/03/2015

Κάποιες τέτοιες σκέψεις εμφανίζονται κατά καιρούς εντός της Ε.Ε. οπότε δεν υπάρχει κάτι το καινούργιο εδώ. Αυτό, όμως, που δημιούργησε έκπληξη στους εν Ελλάδι αναλυτές, ήταν η αποδοχή από –ευτυχώς– λίγους Έλληνες συναδέλφους τους αυτής της πρότασης.


Τα βασικό αφήγημα υπέρ της εν λόγω πρότασης κατ’ αυτούς, λέει ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας αντιλαμβάνονται επιτέλους την απειλή που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, και η απειλή της ατίθασης Τουρκίας έχει οδηγήσει σε αφύπνιση τα ευρωπαϊκά ένστικτα αυτοσυντήρησης. Η δε παρουσία του Ευρωπαϊκού Στρατού στα σύνορά μας θα οδηγούσε την Ε.Ε. να παρέμβει ενεργά στην οριστική επίλυση των προβλημάτων μας με την γείτονα χώρα προστατεύοντας τα νέα διευρυμένα Ευρωπαϊκά συμφέροντα που θα μας περιλαμβάνουν. Θα αποτελούσε ένα μήνυμα προς την Τουρκία ότι μια επίθεση στην Ελλάδα θα σήμαινε επίθεση στην Ε.Ε. Επίσης, η άρτια επιχειρησιακή μας εκπαίδευση, ετοιμότητα και εμπειρία θα μεταλαμπαδευτεί στον Ευρωπαϊκό Στρατό και θα είναι απόδειξη συμμόρφωσής μας με τις υποδείξεις των δυτικών μας συμμάχων, που σημαίνει ότι θα πάψουν να μας βλέπουν σαν το «απροσάρμοστο αποπαίδι». Τέλος, πάντα κατά τους υποστηριχτές της «ευκαιρίας» του Ευρωστρατού, πρέπει να επιλέξουμε στρατόπεδο στη διαμάχη με τη Ρωσία και η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ δεν μας αφήνει περιθώρια για ουσιαστικές διαφοροποιήσεις, οπότε ας μην αλληθωρίζουμε προς Μόσχα.

Δευτέρα, Μαρτίου 09, 2015

Η «Δεξιά παρένθεση» της Ν.Δ.



Από τις εκλογές και μετά ακούμε συχνά διάφορα στελέχη της Ν.Δ. να δηλώνουν ότι «η παράταξη έχει κάνει στροφή προς τα δεξιά» και να το παρουσιάζουν ως μια από τις αιτίες της ήττας τους. Η συχνότητα με την οποία χρησιμοποιείται αυτό το επιχείρημα, όπως και το γεγονός ότι είναι από τα αγαπημένα των κορυφαίων στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μας πείθει ότι χρίζει μιας ποιο ενδελεχούς ανάλυσης.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 09/03/2015

Αρχικά είναι παντελώς λάθος να θεωρείται ότι η στροφή, που όντως έχει πάρει η Ν.Δ., είναι «δεξιά». Η δεξιά όπως δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε στην Ελλάδα κυρίως στα χρόνια μετά τον Β’ ΠΠ, πρέσβευε αυτό που σήμερα συνηθίζεται να ονομάζεται «λαϊκή δεξιά» ή «φιλελευθερισμός», δηλαδή σε γενικές γραμμές, μια ελεύθερη οικονομία υπό τον χαλαρό εποπτικό έλεγχο του κράτους ως εγγυητή της κοινωνικής σταθερότητας και της εθνικής κυριαρχίας με παρεμβατικό ρόλο μόνο όταν είναι απαραίτητο. Αντιθέτως αυτό που βλέπουμε να γίνεται σήμερα είναι η στροφή της Ν.Δ. προς την οικονομία/κοινωνία-ζούγκλα, αλλιώς γνωστή και ως «νεοφιλελευθερισμός». Άλλο πράγμα είναι η ελεύθερη οικονομία και άλλο η ασύδοτη οικονομία όπου το κράτος τελεί ουσιαστικά υπό…αντικατάσταση.

Κυριακή, Μαρτίου 08, 2015

Ασφάλεια, μεταναστευτικό, ιθαγένεια: Σύννεφα στον ορίζοντα…



Η αλλαγές των τελευταίων εβδομάδων μετά τις εκλογές έχουν αντίκτυπο σε κάθε θέμα από τα άπειρα που μας απασχολούν ως χώρα εδώ και χρόνια. Οικονομία, εθνικά θέματα, ΑΟΖ και ενέργεια, ασφάλεια, λαθρομετανάστευση… Εδώ όμως θα μας απασχολήσουν τα δύο τελευταία, καθώς κρυμμένα πίσω από τις οικονομικές κυρίως εξελίξεις δεν γίνονται αντιληπτά σε όλες τους τις διαστάσεις, όπως δεν γίνεται αντιληπτό το βάρος και η σημασία των αλλαγών που δρομολογούνται…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 07/03/2015


Έτσι, λοιπόν, ανακοινώθηκαν συνολικά οι παρακάτω κυβερνητικές προθέσεις:
-    Ξεκινώντας από το πιο απλό, θα απομακρυνθούν οι αστυνομικοί από τα γήπεδα και η φύλαξη θα επιβαρύνει τις ΠΑΕ, ΚΑΕ κτλ.
-  Θα καταργηθεί η μια και μοναδική έως τώρα Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας (Τύπου Γ) για τρομοκράτες, επικίνδυνους βαρυποινίτες κτλ.
-    Τα Κέντρα Κράτησης θα κλείσουν με την σημερινή τους μορφή, θα αφεθούν ελεύθεροι οι κρατούμενοι που δεν βαρύνονται με ποινικά αδικήματα και θα δημιουργηθούν Ανοιχτές Δομές Φιλοξενίας, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις.
-    Θα φτιαχτεί ειδική πύλη εισόδου(!) αιτούντων άσυλο στο φράκτη του Έβρου…
-    Θα δίδεται η ιθαγένεια σε παιδιά 2ης γενιάς λαθρο/μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. 

Σάββατο, Φεβρουαρίου 21, 2015

Σχετικά με την συμφωνία του Eurogroup

1. Όποιος πίστευε ή πιστεύει ότι η διαπραγμάτευση (όπως ΚΑΘΕ διαπραγμάτευση) δεν θα εμπεριείχε υποχωρήσεις, να έρθει αύριο με τον κηδεμόνα του…
2. Όταν θες 7 ζητάς 10. Αν ζητήσεις 7 θα πάρεις 4. Οκ?
3. Κυρίως για τους Νεοδημοκρατο-ποταμισιο-πασοκο-κινηματίες και σια, που άτοπα αλλά παρ’ όλα αυτά χαιρέκακα(!) μιλάνε για…«κωλοτούμπες», εκτός από τα πιο πάνω σημεία 1 & 2, ας διαβάσουν χωρίς παρωπίδες το κείμενο του Eurogroup για να δουν:
- Την συμφωνία για υποβολή ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ μεταρρυθμίσεων προς συζήτηση.
- Το περιθώριο που ανοιχτά αφήνεται για το πρωτογενές πλεόνασμα με τον συνυπολογισμό μάλιστα των συνθηκών του 2015.
- Την τήρηση μεν των συμφωνηθέντων αλλά με ευελιξία (…making best use of the given flexibility which will be considered jointly…).
- Μονομερείς ενέργειες ΜΠΟΡΟΥΝ να γίνουν εφόσον ΔΕΝ επηρεάζουν την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.
- Αποφεύχθηκε η αναφορά σε ανούσιες δημοσιονομικά περαιτέρω περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και η περαιτέρω αύξηση φόρων ιδιαίτερα στα απομεινάρια της μεσαίας τάξης, όπως όριζε το e-mail Χαρδούβελη.
- Όλα τα προβλεπόμενα από την συμφωνία αφορούν αποκλειστικά τους 4 επόμενους μήνες. Για μετά θα ακολουθήσει άλλη διαπραγμάτευση και συμφωνία.