Γιατί ο χρόνος μετράει αντίστροφα στα Ελληνοτουρκικά

Επί σειρά ετών το Έθνος ασχολείται με τα ελληνοτουρκικά και τον κίνδυνο εξ ανατολών. Τα χρήματα που ξοδεύτηκαν σε εξοπλιστικά προγράμματα γέμισαν πολλές χιλιάδες σελίδες και προκάλεσαν άπειρα πρωτοσέλιδα, είτε εξαιτίας των ειδικών θεμάτων και τεχνικών αναλύσεων των υπό προμήθεια συστημάτων, είτε εξαιτίας των υπέρογκων κονδυλίων που μας στοίχιζαν, είτε εξαιτίας των διαφόρων σκανδάλων που προέκυψαν.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 24/04/2014

Μετά από τόσα χρόνια, όμως, πραγματικός πόλεμος δεν έγινε. Δεν είναι λίγες οι φορές, βέβαια, που όντως φτάσαμε πολύ κοντά σε μια αναμέτρηση. Πάντα, όμως, η πολεμική σύγκρουση απετράπη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, λοιπόν, να αυξηθούν τα τελευταία χρόνια οι φωνές όσων ισχυρίζονται πως «πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει» ή ότι «και να πάει να ξεκινήσει θα τον σταματήσουν οι ξένοι (Η.Π.Α., Ε.Ε. κτλ.)» και πως «όλα αυτά γίνονται για να πλουτίζουν οι…εμπόροι» (με αυτό το τονισμό). Που είναι, λοιπόν, η αλήθεια;

Οι περισσότερες από αυτές τις δηλώσεις έχουν την δική τους δόση αληθείας. Όμως, για να καταλάβουμε την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, θα πρέπει να κοιτάξουμε κάποια δεδομένα για το ποιες κινήσεις έχουν γίνει εκατέρωθεν του Αρχιπελάγους. Δεν θα μπούμε σε λεπτομερείς αναλύσεις, καταγραφές και τεχνικές περιγραφές, ούτε σε στατιστικά και λοιπά οικονομικά δεδομένα. Θα μείνουμε στην ουσία. Η Τουρκία μετά την εισβολή στην Κύπρο αντιμετώπισε τον πρόσκαιρο αποκλεισμό της από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και το εμπάργκο των Η.Π.Α. σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Αυτό την ώθησε να βάλει στόχο την κατά το δυνατόν ανεξαρτητοποίησή της από ξένες πηγές οπλικών συστημάτων, προς αποφυγή παρόμοιων εξαρτήσεων. Παράλληλα, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο αποκλεισμός έπαψε να ισχύει με την σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας(!), η Άγκυρα προσπάθησε με ένα φρενήρη ρυθμό αλλά και με μεθοδικότητα να καλύψει το χαμένο έδαφος των προηγουμένων ετών, μια προσπάθεια που διατηρείται ΑΜΕΙΩΤΗ έως και σήμερα, περίπου 34 χρόνια μετά! Έτσι προχώρησε σε συμφωνίες με τις προμηθεύτριες εταιρίες για εκτεταμένες συμπαραγωγές και επέλεξε εκείνα τα οπλικά συστήματα που θα της επέτρεπαν την σχεδόν απεριόριστη πρόσβαση σε κρίσιμες τεχνολογίες.

Οι κανόνες εμπλοκής στο Ε.Σ και το ζήτημα της εκπαίδευσης

Έχουν περάσει πάνω από 13 χρόνια από την απόλυσή μου από το ΕΣ και πρόσφατα ένα άσχετο γεγονός μου έφερε στο νου την περίφημη «τελαμώνα», την υφασμάτινη θήκη όπου μέσα ήταν ραμμένες μια με δύο γεμάτες γεμιστήρες και που παραδίδεται στους σκοπούς πολλών μονάδων -δυστυχώς και των ειδικών δυνάμεων- μαζί με μια ανοιχτή, «για περίπτωση ανάγκης». Η ανάμνηση αυτή μου υπενθύμισε μια πραγματικότητα που όλοι όσοι ασχολούνται με τον χώρο της άμυνας γνωρίζουμε: την έλλειψη ρεαλισμού στο τομέα των κανόνων εμπλοκής τουλάχιστον σε χαμηλά κλιμάκια και κυρίως στη φύλαξη στρατοπέδων.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 14/04/2014

Η αντίφαση είναι εξωφρενική. Ενώ δίδεται στο στρατιώτη μια ανοιχτή γεμάτη γεμιστήρα, η τελαμώνα είναι ραμμένη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική αχρήστευση των εν λόγω διαθέσιμων πυρομαχικών, καθώς για να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτά, θα πρέπει να ασχοληθεί με το άνοιγμα/ξήλωμα/σκίσιμο της τελαμώνας… Και όλα αυτά θα κληθεί να τα κάνει εν μέσω, προφανώς, πυρών του επίδοξου εισβολέα. Οι δικαιολογίες που έχουν ακουστεί για τούτο τον παραλογισμό είναι οι ακόλουθες:

1.   Τις ράβουμε για να μην κλέβονται οι σφαίρες.

2.   Τις ράβουμε για να μην χάνεται χρόνος στο μέτρημα σε κάθε αλλαγή των σκοπών.

3.   Εμπιστεύεσαι τους φαντάρους με τόσα πυρομαχικά; Ποιος θα τρέχει μετά αν γίνει κάτι;

Το γιατί είναι εξωφρενικές αυτές οι δικαιολογίες, αν και αυταπόδεικτο, θα προσπαθήσω εν συντομία να το εξηγήσω.

Για την πρώτη δικαιολογία περί κλοπών, η απάντηση είναι «μα δίδεται και μια ανοιχτή γεμιστήρα. Αν θέλουν δεν μπορούν από εκεί να κλέψουν;». Σου λένε όμως: «Γι αυτό μετράμε τις σφαίρες στην ανοιχτή». Και όταν τους λες: «Ε, ας τις μετράνε και από τις υπόλοιπες γεμιστήρες», έρχεται η ως άνω δικαιολογία υπ.αρ.2. Ο…χαμένος χρόνος. Για να μη χαθεί χρόνος, λοιπόν, προτιμούν να κάνουν κατ’ ελάχιστον προβληματική τη πρόσβαση του στρατιώτη στις σφαίρες του σε περίπτωση ανάγκης!

Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνα τα περιστατικά όπου σε καταμετρήσεις πυρομαχικών που ήταν σε τελαμώνες, εντοπίστηκαν απώλειες για τον απλούστατο λόγο ότι κάποιος «πονηρός», είχε ανοίξει τη τελαμώνα όσο χρειαζόταν, είχε βγάλει 2-3 σφαίρες μόνο, για να μην αλλοιωθεί το βάρος εμφανώς, και την είχε…ξαναράψει.

Κι ερχόμαστε στη τρίτη δικαιολογία που είναι και ο ουσιαστικός λόγος για το φαινόμενο «τελαμώνα» στον 21^ο αιώνα. Η εμπιστοσύνη στον Έλληνα στρατιώτη και κυρίως τον έφεδρο. Στην προσπάθειά τους τα στελέχη να αποφύγουν τυχών κακοτοπιές, προτιμούν να περιορίσουν την άμεση πρόσβαση των στρατιωτών σε πυρομαχικά. Κι ενώ θα μπορούσαν απλά να μη δώσουν επιπλέον γεμιστήρες (που θα ήταν λάθος κι αυτό), υπακούουν στην απλή κοινή λογική που λέει ότι αν υπάρξει ανάγκη θα τα χρειαστούν. Έτσι τα δίδουν μεν αλλά…ραμμένα δε! Ερχόμαστε, δηλαδή, στην ίδια αδιέξοδη σειρά σκέψεως στην οποία έχει περιέλθει πολλές φορές ο Ο.Η.Ε., όπου ενώ έχει βαμμένα τα οχήματά του λευκά για να ξεχωρίζει ως ουδέτερη ειρηνευτική δύναμη, αναγκάζεται λόγω των συνθηκών να…τα κρύβει κάτω από δίκτυα παραλλαγής και κλαδιά, μια εικόνα που είδαμε αρκετές φορές κατά την διάρκεια του Γιουγκοσλαβικού εμφυλίου…

ΣΥΣΚΕΨΗ ΕΛΚΕΔΑ TΑ VIDEO ΤΩΝ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ 06.03.2014 - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Α. ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ

ΣΥΣΚΕΨΗ ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. - ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Α. ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ

Κατ’ αρχήν, θα ήθελα να πω ότι οι συνομιλίες για το κυπριακό δεν θα έπρεπε να έχουν ξεκινήσει. Δεν είχαμε κανένα λόγο να μπούμε σε διαπραγματεύσεις για ένα τόσο σημαντικό θέμα όπως αυτό της ύπαρξης της Κύπρου κυριολεκτικά, αν δεν είχαμε ξεπεράσει την οικονομική κρίση, δεν είχαμε εξασφαλίσει πρώτα την ολοκλήρωση του στρατιωτικού τμήματος της συμμαχίας με το Ισραήλ και αν δεν είχαν οριστικοποιηθεί τα δεδομένα που αφορούν τους υδρογονάνθρακες, την πορεία του αγωγού, την τύχη του σταθμού LNG και των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Δεδομένου όμως ότι οι συνομιλίες ξεκίνησαν, δυστυχώς -και το τονίζω το ‘δυστυχώς’- δεν μας έχει μείνει άλλη επιλογή από την καταψήφιση οποιουδήποτε σχεδίου έρθει σε δημοψήφισμα. Και ο λόγος για αυτό είναι ότι, δεδομένης της κατάστασης, οτιδήποτε κι αν προταθεί θα είναι υπέρ της Τουρκίας (και όχι των Τουρκοκυπρίων) και εις βάρος της Δημοκρατίας της Κύπρου. Για να το δούμε πιο αναλυτικά, τι ζητάμε εμείς;

Να φύγουν τα στρατεύματα κατοχής, να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στις περιουσίες τους ή έστω να αποζημιωθούν ικανοποιητικά, να φύγουν οι έποικοι και να ενωθεί διοικητικά το νησί με ένα τρόπο που να εξασφαλίζει την πληθυσμιακή αναλογία Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκυπρίων.

07.03.2014: ΚΛΕΙΣΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ - ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΤΡΟΧΙΑ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Κλειστή σύσκεψη (στρογγυλή τράπεζα) προσωπικοτήτων σε υψηλό επίπεδο διοργάνωσε χθες το ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. στην Αθήνα, με ''βαριά'' ατζέντα: Τις μεθοδεύσεις για κλείσιμο κυπριακού και σκοπιανού (ονομασία FYROM), την ενεργειακή διάσταση αυτών των μεθοδεύσεων και τον τουρκικό κίνδυνο για την ελληνική ασφάλεια, την τρέχουσα ελληνική προεδρία στην ΕΕ και τις όποιες εξ αυτής δυνατότητες, που δεν αξιοποιεί η Αθήνα. Η ελληνική εξωτερική πολιτική -αυτό προέκυψε ως κεντρική διαπίστωση- χαρακτηρίζεται άτολμη, αναιμική και μη ανεξάρτητη. Διατυπώθηκαν προβληματισμοί και ζωηρές ενστάσεις, κυρίως σε βάρος του ΥΠΕΞ Ευάγγελου Βενιζέλου (ιδίως για τις ακολουθούμενες πολιτικές της Αθήνας σε θέματα όπως της κρίσης στην Ουκρανία), και τονίστηκε η ανάγκη για άλλου τύπου εξωτερική πολιτική.

Πιο αναλυτικά:

Την στρογγυλή τράπεζα, που έλαβε χώρα στις 6 Μαρτίου σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, οργάνωσε το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ & ΔΙΕΘΝΩΝ ΑΝΑΛΥΣΕΩΝ υπό τον γενικό τίτλο «Ελληνική εξωτερική πολιτική εν μέσω κρίσης: Αδυναμίες, προκλήσεις και ευκαιρίες».

ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΙ 12 ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΗΣ Ε.Ε.

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί οι εκδηλώσεις για την επέτειο της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου πρέπει να γίνονται πλέον στην Αθήνα και όχι μέσα στην Βόρειο Ηπειρο, από την στιγμή που τα ελληνοαλβανικά σύνορα είναι ανοιχτά από το 1990 και η Αλβανία είναι πλέον μια δημοκρατική χώρα που ετοιμάζεται να γίνει και μέλος της Ε.Ε.! Μη βιαστείτε να μου απαντήσετε. Η ερώτηση είναι ρητορική γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν εκατοντάδες απαντήσεις - δικαιολογίες, πολιτικές, διπλωματικές ή ότι άλλο θέλετε.

Της Αθηνάς Κρεμμύδα* - 17/02/2014

Υπάρχουν ωστόσο, ευτυχώς και κάποιο λίγοι «τρελοί» για την εποχή μας οι οποίοι το τολμούν και γιορτάζουν τα 100 χρόνια από την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου στην καρδία της Βορείου Ηπείρου χωρίς καμία πολιτική κάλυψη, βεβαίως, από την Βορειοηπειρωτική ηγεσία ή από την Ελλάδα, υπό στενή παρακολούθηση βέβαια των μυστικών υπηρεσιών της Αλβανίας, οι οποίες άλλοτε παρατηρούν και φακελώνουν και άλλοτε συλλαμβάνουν Βορειοηπειρώτες που πετάνε φεϊγβολάν με την Ελληνική πλευρά να μένει απαθέστατη…

Ας επιστρέψουμε όμως στην άλλη όψη του νομίσματος, στην Αθήνα και τις λαμπρές εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια του Αυτονομιακού Αγώνα των Βορειοηπειρωτών. Πλήθος κόσμου συμμετείχε τη Κυριακή στην δοξολογία και την κατάθεση στεφάνου τιμώντας την μνήμη των ηρώων που θυσιάστηκαν για την Βόρειο Ήπειρο. Δεν έλειψαν βέβαια και οι αποδοκιμασίες απέναντι σε πολιτικούς και κόμματα, σημεία των καιρών, δεδομένης της δύσκολης οικονομικής και πολιτικής περιόδου που διανύει η Ελλάδα. Έπειτα ακολούθησε σειρά ομιλιών στο Πολεμικό Μουσείο με αναφορές σε ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα που έγραψαν λαμπρές σελίδες στο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα αλλά και στις σημερινές εξελίξεις.

Κυπριακό: Η οδυνηρή επιλογή και το τέλος της Ουτοπίας

Εδώ και σειρά ετών με συνδέουν ιδιαίτερες, προσωπικές και βαθιές σχέσεις με την Κύπρο. Οι σκέψεις, λοιπόν, που θα καταγράψω πιο κάτω βγαίνουν με ιδιαίτερη δυσκολία και προκαλώντας μου μεγάλο πόνο, αλλά -όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό- και Ελπίδα…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 11/02/2014

Υπό άλλες συνθήκες η τελευταία ανακίνηση του Κυπριακού θα μπορούσε να είναι μια θετική εξέλιξη μετά από 10 χρόνια απραξίας. Όμως, δεδομένου ότι έχει προηγηθεί η προσπάθεια ολοκλήρωσης του αντικειμενικού σκοπού των επιχειρήσεων «Αττίλας» 1 και 2 μέσω του Σχέδιου Ανάν το 2004, καθώς και η ανάληψη της διακυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον θερμότερο υποστηρικτή του, τον κ. Αναστασιάδη, οι επικείμενες διαπραγματεύσεις μας φέρνουν πιο κοντά από ποτέ στην ολοκλήρωση με το χειρότερο τρόπο μιας τραγωδίας που ξεκίνησε πριν 40 χρόνια.

Τι ακριβώς εννοούμε, όμως, όταν μιλάμε για «ολοκλήρωση της τραγωδίας»; Εν αντιθέσει με αυτό που μπορεί να έχει στο μυαλό του ο απλός πολίτης, η ολοκλήρωση της τραγωδίας ΔΕΝ είναι η διχοτόμηση! Η ολοκλήρωση της τραγωδίας είναι η τελική πραγματοποίηση του αρχικού σχεδίου της Άγκυρας, δηλαδή, η πλήρης κατάκτηση/απορρόφηση (ή οποιοδήποτε συνώνυμο επιθυμείτε), της Κύπρου από την Τουρκία. Η ενσωμάτωση και υποταγή της Κύπρου στη σφαίρα επιρροής της γείτονος.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά τους. Δύο τρόποι υπάρχουν να λυθεί το Κυπριακό: ή με τα όπλα ή με τη διπλωματία. Με τα όπλα σημαίνει η επανέναρξη των εχθροπραξιών με σκοπό να ρίξουμε τα Τουρκικά στρατεύματα κατοχής στη θάλασσα. Μη ξεχνάμε ότι η Πράσινη Γραμμή είναι γραμμή «κατάπαυσης του πυρός» και όχι σύνορα. Έχουμε, δηλαδή, μια εκεχειρία που διαρκεί 40 χρόνια. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Όσο κι αν θα προτιμούσα αυτή τη λύση, δυστυχώς, ΌΧΙ δεν είναι. Το σύνολο των Ελληνικών δυνάμεων στη Μεγαλόνησο δεν επαρκούν για ένα τέτοιο εγχείρημα. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, θα σήμαινε έναν πλήρους εύρους Ελληνοτουρκικό πόλεμο (total war κατά Clausewitz) σε όλα τα μέτωπα, Κύπρο-Αιγαίο-Έβρο, με πιθανά δύο ακόμα μέτωπα, ένα εσωτερικό -ελέω πολυπολιτισμού- και ένα κοντά στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, όχι ανοιχτά με τις Αλβανικές Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά με κυρίως μονάδες του UCC και λοιπούς συνεργαζόμενους... Η δυνατότητα ενίσχυσης των δυνάμεων στη Κύπρο θα ήταν αδύνατη. Το κυριότερο, μάλιστα, είναι ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ειδικά στο μέτωπο της Κύπρου δεν θα είχαμε τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα… Αλλά ακόμα κι αν από στρατιωτικής απόψεως ήταν εφικτή μια τέτοια απόπειρα, είναι θλιβερά προφανές ότι δεν έχουμε πολιτικές ηγεσίες ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Κύπρο έστω και για να σκεφτούν μια τέτοια επιλογή… Επομένως, μένουμε με τις επιλογές που μπορεί να μας παράσχει η διπλωματία.

Περί Νέας Δομής Ενόπλων Δυνάμεων, Βορειοηπειρωτικού και λοιπών συναφών θεμάτων

Στα πλαίσια της συζήτησης που ξεκίνησε με αφορμή το άρθρο μου «Η Νέα Δομή Ενόπλων Δυνάμεων και η Εθνική μας λήθη», επανέρχομαι σε μια προσπάθεια να απαντήσω στο σχετικό κείμενο που δημοσίευσε ο φιλικός ιστοχώρος strategy reports και σε κάποια σχόλια που έχουν γραφτεί μέχρι την στιγμή αυτή.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 01/07/2013

Στο κείμενό μου προσπάθησα να προβάλλω μια συγκεκριμένη διάσταση στο θέμα της δομής των Ενόπλων Δυνάμεων αναφορικά με την επικρατούσα άποψη στο χώρο, ότι δηλαδή έχουν εκλείψει οι κίνδυνοι από το Βορρά. Έθεσα, λοιπόν, κάποιους πολύ συγκεκριμένους προβληματισμούς. Περιληπτικά:

- Ποιες στρατιωτικές επιλογές έχουμε για να καλύψουμε στρατιωτικά τον Ελληνισμό ΜΕΣΑ στη Βόρειο Ήπειρο;

- Ποιες είναι οι στρατηγικές μας επιλογές στην πολύ πιθανή περίπτωση που θα δημιουργηθούν δύο μέτωπα ταυτόχρονα εναντίον μας, ανατολικά και βόρεια;

- Ποιες είναι συγκεκριμένα οι αντι-αντάρτικες δυνατότητες της χώρας, ιδιαίτερα σε περίπτωση ύπαρξης δύο ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ μετώπων;

Οφείλω να ομολογήσω ότι μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα σχόλια που ακολούθησαν το άρθρο μου αλλά και το ίδιο το κείμενο του strategy reports. Κι αυτό για τους εξής λόγους:

Προς νοήμονες

Ανήκω στο σιωπηλό πλήθος των Ελλήνων το οποίο βλέπει να υποτιμάται η Νοημοσύνη του και να απαξιώνεται η Γνώση, η Πείρα και η Λογική του από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ, και το οποίο διαπιστώνει καθημερινά ότι του αφαιρείται η Ελευθερία του, απειλείται η Δημοκρατία του, και ότι η Ευρώπη μετατρέπεται σε ένα εκτεταμένο Δικτατορικό Καθεστώς στο οποίο η Ελλάς είναι σφάλμα να ανήκει.

Ουδέποτε οι Έλληνες ήσαν ρατσιστές αφού έχουν ζήσει αρμονικά τόσα χρόνια ως υπήκοοι σε Αυτοκρατορίες όπως η Βυζαντινή, και ως πρόσφυγες, λόγω των Οθωμανών Τούρκων δυναστών τους, σε φιλόξενες Αυτοκρατορίες όπως της Ρωσίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Αυστρο-Ουγγαρίας.

Ο αντιρατσιστικός νόμος, ο οποίος έρχεται από την Ευρώπη με Κοινοτική Οδηγία να εφαρμοσθεί και στην Ελλάδα, είναι ο κατάπτυστος Νόμος Γκεϋσώ ο οποίος ποινικοποιεί τη Γνώμη (Νόμος Γκεϋσώ: «Το Αδίκημα της Γνώμης»)!!! Βάσει του Νόμου Γκεϋσώ συνελήφθη ο διανοητής της Γαλλικής Αριστεράς (Μωαμεθανός το θρήσκευμα) Ακαδημαϊκός Roger Garodu και καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκιση, διότι έγραψε βιβλίο στο οποίο διετείνετο ότι τα Εβραϊκά θύματα του Ολοκαυτώματος (από τους Γερμανούς Ναζί) δεν ήσαν 6 εκατομμύρια αλλά πολύ πιο λίγα. Και βέβαια, για κάθε έντιμο άνθρωπο, είτε ήταν 6 εκατομμύρια, είτε 2 εκατομμύρια, είτε 6 μόνον άνθρωποι, είναι ένα γεγονός τρομερό, ανεπίτρεπτο και πρέπει πάντοτε να θεωρείται ως αποτρόπαιο έγκλημα κατά της Ανθρωπότητος, όπως άλλωστε και κάθε άλλη Γενοκτονία, όπως των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας (από τους Τούρκους) των Ρομά και άλλων κοινωνικών ομάδων (από τους Γερμανούς Ναζί).

Η Νέα Δομή Ενόπλων Δυνάμεων και η Εθνική μας λήθη

Πολλά έχουν γραφτεί και πολλά έχουμε διαβάσει τα τελευταία χρόνια και κυρίως τις τελευταίες ημέρες αναφορικά με την Νέα Δομή των Ενόπλων Δυνάμεων. Πολλές απόψεις με λίγες σχετικά διαφορές μεταξύ τους, πράγμα που ομολογουμένως δείχνει, αν μη τι άλλο, την ύπαρξη μιας διαμορφωμένης άποψης από τον ειδικό τύπο για το τι χρειάζεται σε γενικές γραμμές να γίνει για τον εξορθολογισμό της αμυντικής ικανότητας της χώρας μας. Και είναι κάτι θετικό, γιατί δείχνει και την ωριμότητα που υπάρχει σε μεγάλο μέρος των αναλυτών μας. Όμως, υπάρχει και ένα ιδιαιτέρως αρνητικό όσο και ανησυχητικό κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις αναλύσεις…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 04/06/2013

Είναι δεδομένο ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας επί σειρά ετών μετά την πτώση του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» είχαν μείνει προσκολλημένες σε δομές παρωχημένες, δαπανηρές και εν τέλει αναποτελεσματικές. Για πολλά χρόνια οι Ειδικές Δυνάμεις ήταν παραμελημένες, η έννοια της κινητικότητας και της μη στατικής άμυνας αντιμετωπιζόταν με…άγνοια στην αρχή και διστακτικότητα στη συνέχεια. Η ανάγκη για αναδιοργάνωση, λοιπόν, άρχισε να υπάρχει από πολύ νωρίς και ξοδεύτηκαν πολλά κιλά μελάνι στον ειδικό τύπο με προτάσεις, παρατηρήσεις και πιέσεις. Είναι γεγονός ότι από τα κυριότερα χαρακτηριστικά αυτών των προτάσεων ήταν η πολύ ορθή επιχειρηματολογία υπέρ του κλεισίματος πολλών στρατοπέδων και η συγκέντρωση των μονάδων τους σε λιγότερα αλλά μεγαλύτερα στρατόπεδα, όπου όσες τελούν υπό κοινή επιχειρησιακή διοίκηση να είναι -κατά το δυνατό- συγκεντρωμένες, με μεταφορά τους ταυτόχρονα στο χώρο ευθύνης της ΑΣΔΕΝ και του 4^ου ΣΣ.

Το ιδιαίτερα, όμως, ανησυχητικό κοινό σημείο όλων των αναλύσεων βρίσκεται σε ένα μέρος της επιχειρηματολογίας αυτής. Σχεδόν όλες οι αναλύσεις, όχι μόνο του ειδικού τύπου αλλά και στρατηγικών ινστιτούτων, πολιτικών και στρατιωτικών προσωπικοτήτων, δεν παρέλειπαν να υπερτονίζουν την εξάλειψη πλέον απειλών από το Βορρά και την επιτακτική απομάκρυνση των Ενόπλων Δυνάμεων από εκεί, με την εξαίρεση ίσως κάποιων μικρών φρουρών. Έτσι, είδαμε πρόσφατα ακόμα ένα άρθρο, αυτή τη φορά του από το κ. Θάνο Ντόκο γενικό διευθυντή του ΕΛΙΑΜΕΠ, όπου ονοματίζει μάλιστα μια προς μια τις χώρες του Βορρά που ΔΕΝ αποτελούν κατ’ αυτόν καμία απειλή για την πατρίδα μας: Αλβανία,  ΠΓΔΜ, Βουλγαρία. Αν και για την τελευταία δεν έχω κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα να παραδεχτώ ότι όντως δεν αποτελεί ιδιαίτερη απειλή, παρά το 1.000.000 τούρκων που διαβιούν αλλά και δραστηριοποιούνται πολιτικά εκεί, δεν μπορώ να πω το ίδιο για τα Σκόπια και πολύ περισσότερο για την Αλβανία.

«Κούρεμα» καταθέσεων, κρατικές συναλλαγές και η «πολιτική προστυχιά»

Ένα κράτος που θέλει να είναι σοβαρό, πρέπει να κάνει τις συναλλαγές με τους πολίτες του πάνω από το τραπέζι. Η λύση της ουσιαστικής κατάσχεσης των καταθέσεων στην Κύπρο, πέραν του ότι υπάρχει σοβαρή περίπτωση όλοι να τρέξουν να βγάλουν τις υπόλοιπες καταθέσεις τους μαζικά την Τρίτη, και επομένως η λύση αυτή ήταν ελεεινά λανθασμένη γιατί αγνοεί την ψυχολογία του κόσμου (και οικονομία=ψυχολογία), είναι και «πολιτικά ανήθικη»! Μιλάμε για «πολιτικά πρόστυχη» κίνηση, για «κρατικό ριφιφί».

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα* - 17/03/2013

Υπάρχει λόγος που σου στέλνουν στο σπίτι το εκκαθαριστικό της Εφορίας και δεν σου αφαιρούν το ποσό κατευθείαν από το λογαριασμό σου. Οι συναλλαγές είναι καθαρές. Αυτό που έγινε ο κόσμος έξω το λέει στην καθομιλουμένη, στη γλώσσα του απλού λαού -και συγγνώμη για την αγοραία έκφραση- «πουστιά»! «Την ώρα που κοιμάσαι κορόιδο πολίτη, εγώ μέσα στη νύχτα σου άνοιξα τον λογαριασμό και σου πήρα ότι γούσταρα», είπε ουσιαστικά η πολιτεία στους πολίτες της.

Και έχουν το θράσος να λένε ότι «είναι δάνειο που θα το δώσουμε πίσω όταν...βγάλουμε τα πετρέλαια»!!! Έτσι παίρνεις δάνειο από τον φίλο ή τον συγγενή σου; Του ανοίγεις την ώρα που κοιμάται το πορτοφόλι, του παίρνεις τα λεφτά και μετά του λες «αν ψάχνεις τα λεφτά σου, να ξέρεις τα δανείστηκα και θα σου τα ξαναδώσω όταν θα γίνω πλούσιος. Δε σε χάλασε;;» Έτσι παίρνετε δάνειο από την τράπεζα; Γιατί εγώ ξέρω ότι υπογράφεις ένα τόνο χαρτιά, μεγέθους ίσα με το κατάπτυστο λεξικό του Μπαμπινώτη, και σε κάθε σελίδα εξασφαλίζεται η τράπεζα-δανειστής.

Και φυσικά ο λόγος που το ριφιφί έγινε εν μέσω της νυκτός, είναι επειδή ήξεραν ότι αν είχε ανακοινωθεί το…υποχρεωτικό δάνειο (τι μου θυμίζει αυτό), ο κόσμος θα έτρεχε να τραβήξει τις καταθέσεις του. Οπότε, είπαν, «στη ζούλα, παίδες»! Είναι ακριβώς η ίδια λογική με τον ληστή. Πάει με το όπλο στη τράπεζα για το ενδεχόμενο οι άνθρωποι της τράπεζας να μην θελήσουν να του…δανείσουν τα λεφτά που θέλει.

Για τελευταίο άφησα κάτι που θεωρώ θεμελιώδες. Η πράξη αυτή θίγει με απόλυτο τρόπο την πλέον θεμελιώδη συμφωνία μεταξύ τραπεζών και πελατών. Η πρώτη και βασικότερη λειτουργία και ουσιαστικότερη υπηρεσία των τραπεζών υπήρξε από την πρώτη στιγμή η ασφαλής φύλαξη των χρημάτων των εκάστοτε πελατών. Η συμφωνία, δηλαδή, των δύο μερών ότι ο πελάτης θα καταθέσει τα χρήματά του στην τράπεζα και αυτή θα του τα προστατέψει με κάποιο συμφωνημένο χρηματικό αντίτιμο. Ο πελάτης κερδίζει σε ασφάλεια και η τράπεζα σε κεφάλαια. Τώρα όμως, οι τράπεζες -και κυρίως με τον τρόπο που έγινε η κλοπή ουσιαστικά των καταθέσεων από το κράτος- τι είπαν στους πελάτες τους; «Όταν βλέπατε το 5^ο όνειρό σας, χωρίς φυσικά να το γνωρίζετε ή να έχω την έγκρισή σας, έδωσα μέρος των χρημάτων που μου εμπιστευτήκατε σε κάποιους τύπους που μου τα ζήτησαν. Τώρα, βρείτε τα με αυτούς!»

Τι θα κάνει όμως, το τραπεζικό σύστημα τώρα που ο κόσμος έχασε την εμπιστοσύνη του στη βασικότερη υπηρεσία που ωθούσε τους πελάτες να καταθέτουν τις οικονομίες τους σε αυτό; Πως ξαναχτίζεται αυτή η εμπιστοσύνη; Πως μπορεί να καθησυχαστεί ο πελάτης ότι δεν θα ξανασυμβεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κιόλας το ίδιο ριφιφί; Πως θα σταματήσει το πολύ πιθανό κύμα μαζικών αναλήψεων; Και εν τέλει, πως αυτό θα είναι καλύτερο, αρχικά για το τραπεζικό σύστημα που υποτίθεται κάποιοι προσπαθούν να σώσουν και κατ’ επέκταση για την Κυπριακή οικονομία, η διάσωση της οποίας είναι και το τελικό ζητούμενο;

Ο Αναστασιάδης, πριν κλείσει μήνας από την εκλογή του, αποδείχθηκε «παπατζής». Και η πολιτική ατιμία του γίνεται ακόμα πιο οδυνηρά πρόδηλη, από την δήλωσή του της 12^ης Φεβρουαρίου 2013 όπου…ξεκαθάριζε κάποια πράγματα. http://www.youtube.com/watch?v=ABMRrxNHwSs

Τελικά, έχει όντως πολύ μεγάλα κοιτάσματα και η Κύπρος…

*  Ο Παναγιώτης Α. Καράμπελας είναι Στρατηγικός και Πολιτικός Αναλυτής με εξειδίκευση στην Επικοινωνιακή Πρόληψη και Διαχείριση Κρίσεων και μέλος του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Αναλύσεων (ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.).

http://elkeda.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2774:20032013-----a---&catid=36:2010-01-10-17-22-22&Itemid=86

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=5827