ΠΕΡΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Υπενθύμιση βασικών Αρχών και η Ελληνική χρόνια αρρυθμία

Σε όλα τα ζητήματα με τα οποία ασχολείται η Ελληνική διπλωματία, παρατηρείται μια συνέπεια στην…ασυνέπεια. Μια χρόνια αρρυθμία στην Ελληνική εξωτερική πολιτική, στον τρόπο σκέψης των υπευθύνων γενικότερα, όπως και στη πρακτική τους, βάσει των οποίων καθορίζεται η στάση της Ελλάδος ως τώρα σε μείζονα Εθνικά θέματα.

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα

Πολιτικός & Στρατηγικός Αναλυτής

Όμως, για να έχουμε μια πλήρη εικόνα των λαθών που γίνονται, θα πρέπει πρώτα να αποπειραθούμε να σκιαγραφήσουμε τις βασικές γενικές Αρχές που διέπουν –ή, ως ένα βαθμό, θα έπρεπε να διέπουν– την Εξωτερική Πολιτική μιας χώρας.

Βασικές Αρχές - Ο κοινός παρονομαστής στην Εξωτερική Πολιτική

Μια χώρα, λοιπόν, πρέπει να διαθέτει:

- Όραμα, που να διερμηνεύει τα ιδανικά του Έθνους της.

- Στόχους, για μην χάνει τον προσανατολισμό της ώσπου να επιτύχει το ποθητό αντικειμενικό σκοπό.

- Σύμπνοια, με τον λαό ώστε να αντικατοπτρίζεται η λαϊκή βούληση στο τελικό αποτέλεσμα.

- Ανθρώπους που να εμφορούνται από τον απαραίτητο πατριωτισμό, ώστε να εργάζονται χωρίς να φείδονται θυσιών, για να γίνει ο εκάστοτε στόχος πραγματικότητα.

Πριν, πρώτα και πάνω απ’ όλα όμως, και για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε στα ενδότερα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά δεδομένα και να ξεδιαλύνουμε κάποιους μύθους. Έτσι, οφείλουμε να τονίσουμε ότι, μεταξύ κρατών και κυβερνήσεων, στη Διπλωματία και τις Διεθνείς Σχέσεις (όπως αυτές εφαρμόζονται και ασκούνται από τα αρχαία χρόνια ακόμα), ΔΕΝ υπάρχουν τα ακόλουθα:

ΑΓΑΠΗ – ΜΙΣΟΣ

ΦΙΛΙΑ – ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ

ΔΙΚΑΙΟ – ΑΔΙΚΟ

ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ – ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ – ΑΤΙΜΙΑ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

ΙΔΑΝΙΚΑ

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ

ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

Στη Διπλωματία, τις Διεθνείς και Διακρατικές Σχέσεις, υπάρχει ένα και μόνο πράγμα που μετράει: το ΣΥΜΦΕΡΟΝ! Και η Ελλάδα το έχει βιώσει αμέτρητες φορές αυτό στην Ιστορία της, με προδοσίες από «συμμάχους», περιφρόνηση Διεθνών Συμφωνιών από «φίλους» και εχθρούς!

Έτσι δεν τιμωρείται η Τουρκία για τις Γενοκτονίες των Ελλήνων και των Αρμενίων, και τον Αττίλα στην Κύπρο παρά τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Δεν τιμωρείται η FYROM για τις ανιστόρητες αξιώσεις της εις βάρος της Ελλάδας. Δεν τιμωρείται η Αλβανία για την συμπεριφορά της στους Βορειοηπειρώτες και τον Μεγαλοϊδεατισμό της. Το αντίθετο μάλιστα. Ενισχύονται οι γείτονές μας αυτοί με κάθε τρόπο από τις άλλες χώρες Ευρωπαϊκές, υπερατλαντικές και μη, διότι γι αυτές η αλήθεια, το τι είναι δίκαιο και νόμιμο είναι έννοιες ρευστές, οι οποίες αλλάζουν κατά το δοκούν αναλόγως του συμφέροντος της κάθε μίας.

Και ας μη γελιόμαστε: Κάθε φορά που φαίνεται να εφαρμόζονται οι διεθνείς νόμοι, οι συμφωνίες, τα ψηφίσματα, οι Συνθήκες και κάθε φορά που μοιάζει πως κινείται οτιδήποτε για λόγους «ηθικών αρχών», ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ λόγος είναι το ΣΥΜΦΕΡΟΝ! Κάποιον ή κάποιους τους συμφέρει να εφαρμοστούν οι νόμοι και τα ψηφίσματα εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή, και τότε και μόνο τότε είναι που όλες αυτές οι ευγενείς ιδέες γίνονται…επίκαιρες.

Ο Δαρβίνος στην Παγκόσμια Διπλωματική Σκηνή

Πράγματι, στον χώρο των Διεθνών Σχέσεων ισχύει η ΔΑΡΒΙΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ: Στο τέλος επιβιώνει ο ισχυρότερος, δηλαδή ο πιο δραστήριος, ο πιο γρήγορος, ο πιο έτοιμος.

Και αυτό έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την επικρατούσα αντίληψη των κυβερνώντων τη χώρα μας, βάσει της οποίας είναι εποικοδομητικό και αποδοτικό για τις εξωτερικές μας σχέσεις το να κάνουμε «χειρονομίες καλής θέλησης», χωρίς ξεκάθαρα ανταλλάγματα... Στο μυαλό των ανθρώπων που διοικούν αυτόν το τόπο, η Δαρβινική Θεωρία έχει αλλάξει. Με τις αποφάσεις τους φαίνεται πώς πιστεύουν ότι στο τέλος δεν επιβιώνει ο πιο ισχυρός, αλλά ο πιο...καλοσυνάτος, ο πιο αφελής! Όμως, αυτή είναι μια μόνο από τις παθογένειες που χαρακτηρίζουν την Ελληνική εξωτερική πολιτική τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια.

Οι Ελληνικές παθογένειες 

Από την Μεταπολίτευση και μετά, 4 είναι τα κοινά χαρακτηριστικά της εξωτερικής μας πολιτικής:

α) Αφέλεια: Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αντί για βιτρίνα της πολιτικής μας και περιτύλιγμα, έχει γίνει ο σκελετός και η αιχμή του δόρατος της εξωτερικής μας πολιτικής. Οι δικαστές είναι άνθρωποι και αυτοί, επιρρεπείς σε πιέσεις και πιθανούς εκβιασμούς. Αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι είναι ακέραιοι χαρακτήρες που τιμούν το λειτούργημά τους, πάλι δεν μπορεί θέματα Εθνικής Κυριαρχίας να τίθενται υπό αμφισβήτηση και να εξαρτώνται από αποφάσεις τρίτων, οποιοιδήποτε κι αν είναι αυτοί!

β) Υπακοή σε έξωθεν...«παραινέσεις»: Αυτό βέβαια είναι κάτι που συμβαίνει στην ουσία, από την Απελευθέρωση της Ελλάδος από τους Τούρκους και μετά. Τότε ήταν το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρωσικό κόμμα που ανοιχτά δήλωναν το ποιους εκπροσωπούσαν. Τώρα τα κόμματα της Βουλής έχουν πιο προσεγμένα ονόματα από επικοινωνιακής άποψης, αλλά την ίδια συμπεριφορά απέναντι στις επιθυμίες των ξένων κέντρων αποφάσεων. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα και γνωστά: Ίμια, Οτσαλάν, τα Σύμφωνα της Μαδρίτης και του Ελσίνκι, S-300, αντιπυραυλική ασπίδα κτλ.

γ) Απουσία διορατικότητας και φαντασίας: Η έλλειψη διορατικότητας και φαντασίας είναι έκδηλη κι έχει φανεί κατ’ επανάληψη έως τώρα. Η αδυναμία αντίληψης των αρνητικών επιπτώσεων της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. είναι το πιο επίκαιρο, όσο και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα γι αυτό. Είναι φυσικά, άμεσα συνδεδεμένη η απουσία φαντασίας και διορατικότητας με τις προαναφερθείσες έξωθεν παραινέσεις και επιρροές, όμως εδώ αναφερόμαστε σε εκείνη τη μερίδα των πολιτικών της χώρας που όχι λόγω οσφυοκαμψίας, αλλά λόγω πεποιθήσεων, πραγματικά πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, και δυστυχώς αυτοί δεν είναι λίγοι…

δ) Παντελής έλλειψη Στρατηγικής και ενδοκυβερνητικά: Είναι πλέον δεδομένο ότι η Ελλάδα, από την Μεταπολίτευση και μετά, δεν είχε ΠΟΤΕ συγκεκριμένους και κοινά συμφωνημένους Εθνικούς στόχους. Η κάθε Κυβέρνηση είχε την δική της θεώρηση για το ποια θα έπρεπε να είναι η Εξωτερική Πολιτική της χώρας. Δυστυχώς όμως, διαφορές στους στόχους υπήρξαν ακόμα και μέσα στις ίδιες τις κυβερνήσεις, και όχι απλά σε επίπεδο πρακτικής εφαρμογής του κυβερνητικού προγράμματος, που είναι φυσιολογικό να υπάρχουν. Είδαμε, δηλαδή, Υπουργούς Εξωτερικών με τελείως διαφορετική θεώρηση, να ακολουθούν τελείως διαφορετικές πολιτικές από το προκάτοχό τους, που ήταν κι αυτός του ίδιου κόμματος! Κλασική περίπτωση αποτελεί η διαδοχή του Θεοδώρου Πάγκαλου από τον Γιώργο Παπανδρέου στο τέλος της δεκαετίας του ’90...

Συμπλέγματα κατωτερότητας και αδράνεια

Ένας ακόμα παράγοντας στον τρόπο σκέψης πίσω από την, κατ’ ευφημισμόν, σχεδίαση εξωτερικής πολιτικής της χώρας, είναι και η παρανόηση της γεωπολιτικής σημασίας της Τουρκίας και της Ελλάδας. Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια λόγω των εξελίξεων στην περιοχή της, έχει αναδειχθεί σε σημαντική σύμμαχο των Αμερικανών, παρά την πρόσφατη επιδείνωση των σχέσεών της με το Ισραήλ. Όμως και η ίδια η Τουρκία δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια, αλλά έκανε ότι μπορούσε για να εκμεταλλευτεί την θέση της αυτή. Ο Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του «Η μεγάλη σκακιέρα», όπου μιλάει για τις γεωπολιτικές ισορροπίες και την γενικότερη κατάσταση ανά την υφήλιο, είναι ζήτημα αν αναφέρει την Ελλάδα μια-δυό φορές, ενώ για την Τουρκία έχει αφιερώσει σε πάρα πολλά σημεία, σελίδες ολόκληρες.

Το λάθος που γίνεται είναι ότι αποδεχόμαστε την γεωπολιτική «ανωτερότητα» και σημασία της Τουρκίας, αδυνατώντας να δούμε τρόπους να εκμεταλλευτούμε την δική μας πολύ σημαντική γεωπολιτική θέση. Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη έμεινε οριστικά στα χαρτιά, σε αντίθεση με τον αντίστοιχο αγωγό Μπακού – Τσεϊχάν που παρά τα σαφώς μεγαλύτερα προβλήματα στην εκεί περιοχή, ολοκληρώθηκε κανονικά. Η υποστήριξη των Αμερικανών προς τη τελευταία αυτή περίπτωση, είναι άμεση συνάρτηση και της θέλησης και πίεσης της Τουρκίας προς αυτή τη κατεύθυνση.

Επίσης, οποιεσδήποτε Ελληνικές επενδύσεις έχουν γίνει στα Βαλκάνια, είναι αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας και πολλές φορές μάλιστα, αποτέλεσμα της απόγνωσης που έχει επιφέρει η οικονομική πολιτική, το ζοφερό επιχειρηματικό περιβάλλον και η γενικότερη κατάσταση εντός της Ελλάδας.

Αντί, λοιπόν, τα προηγούμενα χρόνια να προσπαθήσουμε να διεισδύσουμε στα Βαλκάνια σε βαθμό εξάρτησης των τελευταίων από εμάς -όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό- και κατόπιν να κάνουμε σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις, ότι εμείς είμαστε το κλειδί της περιοχής, κάναμε ακριβώς το αντίθετο: Υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη που ήταν τότε υπεύθυνος για το ελληνικό πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση των Βαλκανίων, ένα πρόγραμμα που μοίρασε εκατοντάδες εκατομμύρια στα γειτονικά μας κράτη, είχε «ξεκαθαρίσει» με επίσημη δήλωση, πως δεν συνδέεται η χρηματική αυτή βοήθεια που έδιδε η Ελλάδα προς τις όμορες χώρες με κανενός είδους αντάλλαγμα, ανατρέποντας έτσι την βασικότερη Αρχή της παγκόσμιας διπλωματίας, αυτή της «ανταποδοτικότητας», δηλαδή το αυτονόητου «δούναι και λαβείν»! Άλλη μια τραγική απόδειξη αφελούς συμπεριφοράς… Το λυπηρό δε είναι, ότι αυτός ο τρόπος σκέψης έχει περάσει και στο Διπλωματικό Σώμα, με διπλωμάτες της Υπηρεσίας Διεθνούς αναπτυξιακής Συνεργασίας (Υ.Δ.Α.Σ.) να αναφέρουν τα ίδια σε ιδιωτικές τους συζητήσεις…

Όλα αυτά, δίνουν μια εικόνα του επιπόλαιου τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται αποφάσεις σχετικά με τα κρίσιμα Εθνικά μας Θέματα. Είναι ακριβώς αυτές οι λογικές που μας έφεραν στην απαξίωση και στο περιθώριο. Είναι αυτός ο τρόπος σκέψης και λειτουργίας που υπάρχει και σε όλους τους τομείς διακυβέρνησης της χώρας, που μας οδήγησε και στην σημερινή οικτρή οικονομική κατάσταση. Και είναι ακριβώς αυτά που πρέπει να αλλάξουν πρώτα. Η υλοποίηση ενός Γεωπολιτικού – Γεωστρατηγικού Δόγματος, όπως ζητάει επιτακτικά η κοινότητα των πολιτικών επιστημόνων, δίνει το ορθό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να γίνει η «θεραπεία» αυτών των παθογενειών που υπονομεύουν την εξωτερική μας πολιτική, αλλά κατ’ επέκταση και την ίδια την Τιμή και αξιοπρέπεια του Έθνους. Για όσους, βέβαια, σημαίνουν ακόμα κάτι οι λέξεις αυτές…

«Τρικυμμία εν κρανίω»

Εν όψει εκλογών (17/6/2012) εφ΄όλης της ύλης

Το πέτυχαν, λοιπόν, και αυτό, τα άτομα που μας διοικούσαν έως τώρα (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) και τα άλλα άτομα που συνδιοικούσαν ελέγχοντας δήθεν ως αντιπολίτευση (Κ.Κ.Ε., ΣΥΡΙΖΑ και Δημ.Αρ.): να τρελαίνουν και να εξοντώνουν τον ευγενή Ελληνικό Λαό! Να τον οδηγούν στην αυτοκτονία (7 άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά κατά μέσον όρο όπως μας  πληροφορούν νοσοκομειακοί γιατροί, αλλά δεν το ανακοινώνουν τα εξ΄ίσου υπεύθυνα για το κατάντημα αυτό αργυρώνητα ΜΜΕ (ή ΜΜΠ Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης όπως είναι στην πραγματικότητα). Να τον οδηγούν στην ανεργία, στα χρέη, στην έξωση, στην πείνα, στον συσσίτιο της Εκκλησίας που δεν φτάνει για όλους, (το 85% των κατοίκων της Δυτικής Θεσ/νίκης ζει από τα συσσίτια  της Εκκλησίας ανακοίνωσε ο επίσκοπος Σταυρουπόλεως κύριος  Βαρνάβας) στην εξαθλίωση, στην έλλειψη αυτοεκτίμησης, στην κατάθλιψη, στην φυσική εξόντωση (πώς να ζήσεις χωρίς ψωμί, χωρίς φάρμακα, χωρίς στέγη) και βέβαια στην φυγή, είτε στο εξωτερικό είτε στον άλλο κόσμο!...) Οι μόνες ιατρικές ειδικότητες που έχουν πλήρη απασχόληση είναι οι ψυχίατροι  και οι ιατροδικαστές!...

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, κατόρθωσε να διαστρεβλώσει δύο από τα πολλά υπέροχα προτερήματα του Ελληνικού Λαού και να τα μετατρέψει σε ελαττώματα!... Το ένα είναι η Αγάπη στα παιδιά τους και το άλλο είναι η Ευγνωμοσύνη. Οι Έλληνες λατρεύουν τα παιδιά τους και θυσιάζονται γι αυτά (ξενιτεύτηκαν στην Γερμανία, εργάσθηκαν στα ορυχεία του Βελγίου και αλλού, για να έχουν τα παιδιά τους μια καλλίτερη ζωή) και ο Δημαγωγός τους υποσχέθηκε ότι θα τα διορίσει ως δημοσίους υπαλλήλους αγοράζοντας έτσι την ψήφο τους. Και εκείνοι από ευγνωμοσύνη ψηφίζουν ακόμα ΠΑΣΟΚ, παρ΄όλο που γνωρίζουν ότι μας οδήγησε  στον όλεθρο.

Το ίδιο έκανε και η Νέα Δημοκρατία  ώστε εναλλάσσοντο οι λίστες με τα πράσινα παιδιά (ΠΑΣΟΚ) και τα γαλάζια (Ν.Δ.).(π.χ. Στην ΕΡΤ της Αγίας Παρασκευής, το 1984, ενώ χρειάζεται για να λειτουργήσει 300 υπαλλήλους, το ΠΑΣΟΚ διόρισε 3.500, οι οποίοι μη έχοντας κανένα αντικείμενο εργασίας έλεγαν ανέκδοτα για να περάσει η ώρα μέχρι τις 2.30 οπότε χτυπούσαν την  κάρτα τους και πήγαιναν στο σπίτι τους. Και όλοι αυτοί θα πάρουν σύνταξη τώρα ανεκδοτολογόντας όλα αυτά τα χρόνια!!!

Έτσι πέθανε το Ελληνικό φιλότιμο και η Αξιοκρατία και θεοποιήθηκε το θράσος και η ατιμία. Αλλά όπως λέει μια ωραία Ελληνική παροιμία «Κανείς δεν σου ανεβαίνει στον σβέρκο αν εσύ δεν σκύψεις». Επομένως δεν είναι άμοιρο ευθυνών ένα μεγάλο τμήμα του Ελληνικού Λαού αφού επέτρεψε στον εαυτό του να διαφθαρεί από τα δύο αμαρτωλά κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα επί δεκαετίες. Αποτέλεσμα: Οι Έλληνες έγιναν ιδιοτελείς, δηλαδή ιδιώτες, δηλαδή idiot = Ηλίθιοι!!!

Η Δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει σωστά μόνο με την προϋπόθεση ότι ο πολίτης θα είναι απόλυτα ενημερωμένος σε όλα. Εάν λοιπόν στερείται δεδομένων πως μπορεί κανείς να ψηφίσει τον κατάλληλο εκπρόσωπό του στην Βουλή; Γι αυτό έως τώρα ψηφίζουμε Εφιάλτες και ζούμε Εφιαλτικά!... Γιατί πώς γίνεται να παίρνουν διψήφιο αριθμό στις πρόσφατες εκλογές το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. που μας οδήγησαν στην καταστροφή υποτιμώντας την νοημοσύνη μας παρουσιαζόμενοι ξαφνικά ως Σωτήρες;

Πώς γίνεται να ψηφίζει ο Ελληνικός Λαός τον Προκόπη Παυλόπουλο της Ν.Δ. ο οποίος έλεγε «Ευχαριστούμε τους μετανάστες που διάλεξαν για Πατρίδα τους την Ελλάδα» προκαλώντας νέα κύματα εισροής ξένων στην ήδη υπερκεκορεσμένη Ελληνική Κοινωνία και τώρα να προειδοποιεί ο Χρυσοχοΐδης του ΠΑΣΟΚ ότι θα έχουμε προσεχώς συμμορίες με Καλάσνικωφ να λυμαίνονται την Ελληνική επικράτεια; (Ήδη άρχισαν!).

Πώς γίνεται να δίνει κανείς την ψήφο του στον Ευάγγελο Βενιζέλο ο οποίος μπορεί να μιλάει επί παντός επιστητού χωρίς να λέει απολύτως τίποτα;  Να είναι κατ΄εξοχήν υπεύθυνος για να δεινά μας αφού ήταν υπουργός στα πιο καίρια υπουργεία και να παριστάνει τον ΑΘΩΟ και τον ΣΩΤΗΡΑ;  Πως γίνεται να δίνει κανείς την ψήφο του στον Αντώνη τον Σαμαρά ο οποίος γλύφει εκεί που έφτυνε, όπως ακριβώς κάνει ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης, ο Βελόπουλος, ο Πλεύρης και η Μπακογιάννη τώρα;

Μπορούν να επιβραβεύονται τέτοιες συμπεριφορές που δείχνουν το ποιόν των ατόμων αυτών; Μπορεί να έχει κανείς εμπιστοσύνη σε τέτοια άτομα να διαχειρισθούν τα Εθνικά μας θέματα; Άτομα σαν τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά που βύθισαν την χώρα στο χάος υπογράφοντας και την σχετική δήλωση υποτελείας στους Ευρωπαίους για όσο θα είναι στην Πολιτική;

Πώς γίνεται να δίνει κανείς την ψήφο του σε άτομα σαν την Μαρία Ρεπούση της ΔΗΜ.ΑΡ. (γνωστή από το «Συνωστισμό» στη Σμύρνη) η οποία θέλει να κατεβάσει τις Εικόνες από τα Σχολεία (συνέντευξη στον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη) και η οποία όχι μόνο δεν θέλησε να ορκισθεί, αλλά την επομένη ημέρα 19 Μαΐου απεχώρησε από την Αίθουσα της Βουλής για να μην αποτίσει φόρο τιμής με ενός λεπτού σιγή στην μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων από  τους Τούρκους, όπως είθισται;

Και ο Φώτης ο Κουβέλης προφανώς συμφωνώντας με όλα αυτά να την καλύπτει με κατάπτυστη κομματική ανακοίνωση;  

Πώς γίνεται να ψηφίζει κανείς ΣΥΡΙΖΑ όταν ο κάθε υποψήφιος του κόμματος έχει διαφορετική πρόταση στο δημαγωγικό  «λεφτά υπάρχουν» αλά Τσίπρα, υποστηρίζοντας ότι π.χ. θα βρούμε λεφτά από τους Εφοπλιστές ή από τους καταθέτες που έχουν πάνω από 20.000 ευρώ (!) με αποτέλεσμα να προκληθεί πανικός και να σηκώσουν από τις Τράπεζες 12 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε 1 μέρα με ταχύτητα 400.000 ευρώ ανά δευτερόλεπτο;

Όταν διακηρύσσουν ότι θα διαλύσουν τις ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας και θα αφοπλίσουν τους αστυνομικούς αφήνοντας τους πολίτες απροστάτευτους στο έλεος των συμμοριών σε μια κοινωνία όπου δικαιώματα έχουν μόνο τα κακοποιά στοιχεία; 

Πώς να μην ανέβουν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής αφού εμφανίζονται ως αυτόκλητοι προστάτες ενός εγκαταλελειμμένου στην μοίρα του Ελληνικού Λαού;

Πώς γίνεται να ψηφίζει κανείς το Κ.Κ.Ε. αφού κατά δήλωση της Παπαρήγα δεν θέλουν να διοικήσουν και να  διατείνεται μάλιστα μέσα σε ένα απιθάνου γελοιότητας ευθυνοφοβικό παραλήρημα ότι η θέση του ΚΚΕ είναι πάντα στην Αντιπολίτευση γιατί αλλιώς ποιος θα διοργανώνει απεργίες (όπως π.χ. άλλοι διοργανώνουν δεξιώσεις, γάμους, βαφτίσια, μνημόσυνα και κηδείες!!!);;; Πώς γίνεται να χτυπούν λυσσαλέα το Κεφάλαιο καλλιεργώντας εργασιακό μίσος και όχι εργασιακή ειρήνη και όταν χρεοκοπήσει μια επιχείρηση και διώξει τους εργάτες της, το ΚΚΕ να διαμαρτύρεται αφού έκανε το παν (υποκινώντας απεργίες και στάσεις εργασίας) για να κλείσει την επιχείρηση αυτή; Πλήρης σύγχυση!

Όμως ο θαυμάσιος Αρχαίος Τραγικός Ποιητής μας Σοφοκλής έλεγε «Να διαλέγετε τον Ηγέτη σας σύμφωνα με το πώς διοικεί τα του οίκου του. Εάν έχει τάξη στο σπίτι του να ελπίζετε ότι μπορεί να βάλει τάξη και στα δημόσια πράγματα, εάν δεν έχει τάξη στο σπίτι του μην περιμένετε να βάλει τάξη στα δημόσια πράγματα».

Έτσι τελικά ο μόνος που έχει αληθινή τάξη και στο σπίτι του και στο κόμμα του (αφού είναι το μόνο κόμμα που δεν χρωστάει ούτε ένα ευρώ πουθενά, εκπληρώνοντας όλες τις οικονομικές του υποχρεώσεις) είναι ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης, άνθρωπος αυτοδημιούργητος, ικανότατος, ευφυέστατος, καλοπροαίρετος, με αρχές, με τετραγωνική λογική και σταθερός στην Χριστιανική Πίστη, ενώ το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜ.ΑΡ. είναι επισήμως ΑΘΕΟΙ (πλην της Λιάνας Κανέλλη του ΚΚΕ). Επομένως πώς γίνεται ο Χριστιανικότατος και Πατριωτικότατος Ελληνικός Λαός να εμπιστεύεται σε άθεους και διεθνιστές το παρόν και μέλλον της Ελλάδος και των παιδιών του;

Δεν φτάνουν τα λάθη του Ελληνικού Λαού που επέτρεψε να παρασυρθεί και να διαβρωθεί από τον Παπανδρέου και τους συν αυτώ επί τόσα χρόνια και στην συνέχεια από την Ν. Δημοκρατία (άξιοι συνεχιστές του ΠΑΣΟΚ κι αυτοί) αλλά θα πρέπει να συνεχίζει τα σφάλματα που τώρα πια εγγίζουν τον χαρακτηρισμό «εγκληματικά» στο διηνεκές, ψηφίζοντας όχι κατά συνείδηση αλλά διακατεχόμενος από το φοβικό σύνδρομο  μη μας πετάξουν έξω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Ε λοιπόν, χίλιες φορές να επιστρέψουμε στην δραχμή μας και να γίνουμε ελκυστικοί,  όχι στους δανειστές, αλλά στους επενδυτές, παρά να μείνουμε στο ευρώ και να δανειζόμαστε στους αιώνες… υποδουλωμένοι στις κάθε λογής Τρόϊκες!!!

Δεν αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί οι Άγγλοι δεν θέλουν να μπούνε στην ΟΝΕ (στο ευρώ δηλαδή);

Δεν θέλουν, διότι οι παλαιοί, διάσημοι Άγγλοι Οικονομολόγοι (Άνταμ Σμίθ κ. άλλοι) τους είχαν διδάξει ότι «όποιο κράτος χάσει το Εθνικό του νόμισμα θα χάσει και την εθνική του κυριαρχία» και δεν έχουν φυσικά καμμιά διάθεση να υποδουλωθούν. Επίσης τί κοινό είχαν η Αργεντινή, η Τουρκία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία; Ήσαν όλες στο ΔΝΤ (όπως τώρα εμείς).

Όμως είχαν και κάτι άλλο κοινό. Η κάθε μία είχε δικό της εθνικό νόμισμα, το οποίον το υποτίμησαν (το τσαλάκωσαν, το έστυψαν, το πάτησαν) και έγιναν ελκυστικοί στους ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ  (Μερσεντές και Toyota πήγαν τα εργοστάσια τους στην Τουρκία) και έτσι σε 3 με 7 χρόνια έφυγαν από το ΔΝΤ και  ανέκαμψαν, (αφού είχαν χαμηλά και επομένως συμφέροντα μεροκάματα).

Ενώ εμείς όντες στο ευρώ καταδικασμένοι να σφίγγουμε το ζωνάρι κατά παραγγελίαν (λόγω υφέσεως) δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε παρά μόνο δανειζόμενοι (!) … έως πότε όμως;!!!

Δεν είδα, τελικά,  κανένα κράτος να ευτύχησε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Μήπως θα ήταν καλλίτερα να διαλυθεί μια τέτοια Ένωση, αφού ούτε αρχές έχει, ουσιαστικά, και για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι το χρήμα; Άλλωστε πολυπληθείς χώρες  όπως η Ισπανία, η Ιταλία και άλλες είναι στα πρόθυρα της οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης και είναι προφανές ότι θα συμπαρασύρουν στην ύφεση, την πτώση και την διάλυση και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες εντός ολίγου!.

Ας κρατήσουμε την ψυχραιμία μας λοιπόν, ας προσευχόμαστε να μας δώσει Ο Θεός φώτιση για να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις και ας μη χάνουμε το θάρρος μας. Η Ελλάς είναι φως! Και «όσο να το σφυροκοπάς  το φώς σκοτάδι δεν θα γίνει»! (Στίχος του Μακεδόνα ποιητή Μανώλη Καπουσίδη).

O ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

Με τίμή

Ζένια Κατσούλη

Φιλόλογος-Λογοτέχνης

Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012

Υ.Γ. «Μην ελπίζετε εις ξένους και υιούς νενοθευμένους» Ρήγας Φεραίος.

Ήρθε η ώρα να αποκεφαλίσουμε τις παλλακίδες...

Πρέπει να είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που δεν έχουν ακούσει ποτέ το όνομα του κινέζου, πολυνίκη στρατηγού Sun Tzu ή το βιβλίο του «Η Τέχνη του Πολέμου». Δεν είναι ευρύτερα γνωστός, όμως, ο θρύλος του πώς ο βασιλιάς Ho Lu πείστηκε να αναθέσει στον Sun Tzu την θέση του αρχιστρατήγου του Βασιλείου του, μια απόφαση για την οποία δεν μετάνιωσε ποτέ. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, μια σύντομη εξιστόρηση, που θα μας βοηθήσει να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για το σήμερα…

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα

Υποψήφιος στην Α' Θεσσαλονίκη με τον ΛΑ.Ο.Σ.

Μέλος Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ., Πολιτικός & Στρατηγικός Αναλυτής – 01/05/2012

Ο Sun Tzu έζησε, κατά πάσα πιθανότητα μεταξύ 400 και 320 π.Χ., στα χρόνια ακόμα που η Κίνα ήταν διαιρεμένη σε πολλά βασίλεια. Πριν ακόμα αναλάβει την ηγεσία του στρατεύματος, είχε ήδη αποκτήσει φήμη ως απλός στρατηγός στην Αυλή του βασιλιά Ho Lu, για τις θεωρίες του περί πολέμου τις οποίες είχε καταγράψει σε ένα βιβλίο 13 κεφαλαίων. Ο Ho Lu, με μια περιπαικτική διάθεση, θέλησε να δοκιμάσει τις θεωρίες του στρατηγού του και τον κάλεσε για ακρόαση. Εκεί ζήτησε μια επίδειξη από τον Sun Tzu, παρουσιάζοντάς του μια πρόκληση: του παρέδωσε τις 180 παλλακίδες του, με την εντολή να τις εκπαιδεύσει μπροστά του με επιτυχία και να τις μετατρέψει σε στράτευμα.

Αποδεχόμενος την πρόκληση, ο Sun Tzu τις χώρισε σε δύο λόχους και έθεσε ως επικεφαλείς αξιωματικούς σε κάθε λόχο τις δύο αγαπημένες παλλακίδες του βασιλιά. Αφού τους έδειξε μόνος του αρκετές φορές κάποιες απλές οπλοασκήσεις έδωσε το πρώτο παράγγελμα στις αξιωματικούς για να το μεταφέρουν στους λόχους τους. Το αποτέλεσμα, όπως ήταν φυσικό, ήταν όλες οι παλλακίδες να ξεσπάσουν σε γέλια. Αφού ηρέμησαν, είπε:

«Όταν οι εντολές δεν είναι καθαρές και διακριτές, τότε αυτό είναι φταίξιμο του στρατηγού.»

Αφού έδειξε ξανά τις ασκήσεις, έδωσε πάλι το παράγγελμα με τα ίδια, όμως, αποτελέσματα. Ο Sun Tzu, είπε:

«Όταν οι εντολές δεν είναι καθαρές και διακριτές, τότε αυτό είναι φταίξιμο του στρατηγού. Όταν, όμως, οι εντολές είναι κατανοητές στους στρατιώτες και παρ’ όλα αυτά αυτοί δεν υπακούουν, τότε αυτό είναι φταίξιμο των αξιωματικών», και έδωσε εντολή οι αγαπημένες παλλακίδες του βασιλιά να αποκεφαλιστούν.

Ο βασιλιάς Ho Lu, που παρακολουθούσε τον Sun Tzu επί τω έργω, θορυβημένος από αυτό που πήγαινε να γίνει, έστειλε άμεσα αγγελιοφόρο με το εξής μήνυμα:

«Είμαι ικανοποιημένος από τις ικανότητες του στρατηγού. Αν χαθούν αυτές οι δύο παλλακίδες, το κρέας και το πιοτό μου θα χάσουν την γεύση τους. Είναι η επιθυμία Μου οι δύο παλλακίδες να μην εκτελεστούν.»

Όμως, ο Sun Tzu απάντησε μέσω του αγγελιοφόρου:

«Από την στιγμή που μου ανετέθη από τον βασιλιά η διοίκηση στρατεύματός Του, υπάρχουν ορισμένες εντολές της Μεγαλειότητός Του, που ενεργώντας υπό αυτή μου την ιδιότητα, αδυνατώ να υπακούσω», και έδωσε διαταγή να προχωρήσουν οι εκτελέσεις.

Κατόπιν, και αφού καταλάγιασε ο πανικός, έβγαλε δύο νέες επικεφαλείς αξιωματικούς. Έδειξε ξανά τις ασκήσεις και έδωσε το παράγγελμα. Αυτή τη φορά εκτελέσθηκαν άψογα. Όταν ολοκληρώθηκαν οι ασκήσεις, έστειλε αγγελιοφόρο στον βασιλιά Ho Lu με το μήνυμα:

«Οι στρατιώτες σας, Μεγαλειότατε, είναι έτοιμοι, πειθαρχημένοι και αναμένουν να τους επιθεωρήσετε».

Όμως, η απάντηση του βασιλιά ήταν, ότι δεν επιθυμούσε να επιθεωρήσει τον νέο του στρατό από παλλακίδες που είχε αποκτήσει, εμφανώς χολωμένος από την έκβαση ενός αστείου που είχε ξεκινήσει εις βάρος του Sun Tzu, αλλά τώρα είχε γυρίσει εναντίον του…

Η απάντηση του στρατηγού ήταν άμεση:

«Στον βασιλιά αρέσουν μόνο τα λόγια, αλλά δεν μπορεί να τα μετατρέψει σε πράξεις!» Η στιχομυθία αυτή έκρινε και την μοίρα του. Ο Sun Tzu στα χρόνια που ακολούθησαν, ως αρχιστράτηγος, κατατρόπωσε αήττητος τους εχθρούς του Βασιλείου του Wu και περί τα 2.500 χρόνια μετά, μελετούμε ακόμα το έργο του “Η Τέχνη του Πολέμου”…

Η αναγωγή της ιστορίας στο σήμερα

Στις ταραχώδεις ημέρες που ζούμε, κάποιες ιδέες που είναι –ή μάλλον θα έπρεπε να είναι– ξεκάθαρες, χάνονται στην οχλαγωγία και στην δικαίως θολωμένη σκέψη των περισσοτέρων από εμάς. Ποιος είναι ο εντολέας και ποιος ο εντολοδόχος; Ποιες είναι οι εξουσίες που έχουν οι κυβερνώντες και ποιες οι δικές μας, του απλού πολίτη;

Όμως, η ιστορία ως μπούσουλας μας δείχνει το δρόμο. Δεν είναι μασημένη τροφή. Θέλει σκέψη, ανάλυση και κυρίως αντιστοίχιση του τότε με το τώρα. Τι μας δείχνει η ιστορία του Sun Tzu, του βασιλιά Ho Lu και των παλλακίδων του; Ποια είναι η αναλογία στην κατάσταση που ζει η χώρα μας σήμερα;

Ο βασιλιάς στην ιστορία μας, λοιπόν, είναι το σύστημα που μας εμπαίζει έχοντας την δική του ατζέντα και τις δικές του προτεραιότητες. Κάθεται και μας κοιτάζει αφ' υψηλού, αόρατο μέσα στην χλιδή και την ηδονή που του παρέχουν οι παλλακίδες του. Τα θέλει όλα δικά του και χωρίς να είναι πρόθυμο να “θυσιάσει” τίποτα. Υποχωρεί, όμως, όταν βλέπει ισχυρή αντίσταση, αφού η υπεροψία του δεν του επιτρέπει να βλέπει τις πραγματικές ανάγκες και απαιτήσεις των απλών πολιτών. Και όταν οι τελευταίοι φτάνουν στο σημείο της αγανάκτησης, είναι συνήθως πολύ αργά για διορθωτικές κινήσεις... Το σύστημα είναι όλος εκείνος ο εξωθεσμικός συρφετός συμφερόντων που απαρτίζεται από ΜΜΕ, επιχειρηματίες, υπόκοσμο, μεσάζοντες, πράκτορες κατ' επάγγελμα ή ευκαιριακούς, συνδικαλιστές–εργατοπατέρες, ψιθυριστές, αυλοκόλακες κτλ.

Στην θέση του στρατηγού Sun Tzu είμαστε εμείς, οι απλοί πολίτες, ο λαός–στρατηγός, που σαν στόχο και αποστολή έχουμε να δούμε την Ελλάδα να ευημερεί παρά τις αντιξοότητες, τις παγίδες, τις κοροϊδίες και την εξαπάτηση του βασιλιά–συστήματος. Δεχόμαστε να παίξουμε το παιχνίδι του, υποταγμένοι στην δύναμή του, αλλά έχουμε την ευκαιρία να χτυπήσουμε εκεί που πονάει, με τον τρόπο που πονάει, στο χρόνο που πρέπει και να κάνουμε “το κρέας και το πιοτό του, να χάσουν την γεύση τους”.

Οι δύο παλλακίδες–αξιωματικοί είναι κυρίως τα δύο “μεγάλα” κόμματα που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια, υποτίθεται στο όνομα της εξουσίας που τους δώσαμε ως κυρίαρχος λαός–στρατηγός, αλλά επί της ουσίας, δρώντας κυριολεκτικά ως παλλακίδες του βασιλιά–συστήματος, γελώντας απέτυχαν να φέρουν εις πέρας τις διαταγές που είχαν πάρει από εμάς. Μέσα από την ανικανότητά τους ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός αδράνησε και αποσαθρώθηκε. Και οι διαταγές που είχαν ήταν ξεκάθαρες: να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του πολίτη και να έχει ευημερία η χώρα. Και οι διαταγές ήταν επαρκώς διατυπωμένες και διακριτές, αν αναλογιστούμε τις ισχυρές πλειοψηφίες που είχαμε δώσει στα δύο αυτά κόμματα εξουσίας.

Σήμερα, για ακόμα μια φορά ως λαός, είμαστε στην δυσάρεστη θέση που είχε βρεθεί ο Sun Tzu πριν 2.500 χρόνια. Το σύστημα, αφού μέσα από την αλαζονική του συμπεριφορά κατασπατάλησε τους πόρους της Ελλάδας και ξόδεψε με τα κομματικά του πορνίδια τις ελπίδες και τα όνειρά μας, έρχεται πάλι σήμερα και μας ζητάει με εκβιαστικό τρόπο και διλήμματα να παίξουμε το παιχνίδι του στις εκλογές και να υπακούσουμε στις παράλογες απαιτήσεις του, χωρίς να τιμωρήσουμε για την επί τούτου ανυπακοή τα κόμματα που τόσα χρόνια λειτούργησαν εις βάρος του θεσμικού τους εντολέα ελληνικού λαού.

Επειδή, όμως, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να κατηγορηθούμε κι εμείς ότι “μας αρέσουν μόνο τα λόγια, αλλά δεν μπορούμε να τα μετατρέψουμε σε πράξεις”, ίσως τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να έχει έρθει η στιγμή να χτυπήσουμε εκεί που πονάνε, εκμεταλλευόμενοι την τύφλωση από την υπεροψία τους. Η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και σύντομα ως αντικαταστάτης του ΠΑΣΟΚ στο δικομματισμό ο ΣΥΡΙΖΑ, ως άλλες παλλακίδες έχουν στολιστεί ξανά και μας προσκαλούν να τις εμπιστευτούμε, απλά και μόνο για να παραδώσουν στον πραγματικό τους αφέντη, για μια ακόμα φορά, τις ελπίδες μας.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως πρέπει επιτέλους να στείλουμε ένα μήνυμα στο βασιλιά–σύστημα; Αναρωτιέμαι: Μήπως ήρθε η ώρα να αποκεφαλίσουμε τις παλλακίδες; 

 

Η διαλεκτική της σαλαμοποίησης

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα,
Υποψήφιος βουλευτής Α' Θες/νίκης με το ΛΑ.Ο.Σ., Μέλος της Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ.- 12/04/2012

Εδώ και πολλά χρόνια ο Έλληνας πολίτης παρακολουθούσε, πότε με αμηχανία, πότε με συγκατάβαση την Αριστερά να ωρύεται και να προειδοποιεί για τον «κίνδυνο» της Ακροδεξιάς και του περίφημου, πλέον «Αυγού του Φιδιού», που ενσαρκώνονταν στο κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ. Ο ευρύτερος Πατριωτικός χώρος και, αν θέλετε η Δεξιά, είχαν σαφώς διαχωριστεί σε κομματικό επίπεδο για την Αριστερά και την θωλοκουλτούρα, στην «δεξιά» Νέα Δημοκρατία και τον «ακροδεξιό» ΛΑ.Ο.Σ.

Τόνοι από μελάνι χύθηκαν για να μας πείσουν για του λόγου το αληθές. Πολύ φαιά ουσία καταναλώθηκε για τις «ακραίες» θέσεις του ΛΑ.Ο.Σ. και το τι θα σήμαινε η ένταξή του στην κυρίως σκηνή της πολιτικής ζωής της χώρας.

«Να φύγουν οι μετανάστες, λένε, τους ακούτε;» κραύγαζαν με έκδηλη ανησυχία. «Τι να τους κάνουμε τους πρόσφυγες; Να τους σκοτώσουμε;», αναρωτιόντουσαν προσπαθώντας να αναδείξουν το κακό που ερχόταν!… Τι κι αν προσπαθούσαν με ψυχραιμία τα μέλη και τα στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. να εξηγήσουν την έννοια της ποσόστωσης, που υπάρχει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες;

«Είναι κίνδυνος για την δημοκρατία», έλεγαν οι γνωστοί αυτόκλητοι υπερασπιστές των πάντων πλην των Ελλήνων, περιφρονώντας βέβαια την δική τους σχέση με την δημοκρατία… Τι κι αν η παρουσία του ΛΑ.Ο.Σ. στη Βουλή δεν άφησε ποτέ περιθώριο να αμφισβητηθεί η πίστη του στην δημοκρατία; Οι φωνές συνέχιζαν και συνέχιζαν αυξομειούμενες…

Το πλήρωμα, όμως, του χρόνου ήρθε και οι υπερβολές, οι υπεραπλουστεύσεις, οι κακές γενικεύσεις, ήταν ώρα πια να αποκαλυφθούν. Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ιδιαιτέρως τις δημοσκοπήσεις, ειδικά όταν διενεργούνται σε προεκλογική περίοδο. Όμως, τα πρωτοπαλίκαρα του Αριστερού λόγου, μάλλον τις πιστεύουν. Και σε αυτές ήρθαν αντιμέτωπα με μια πραγματικότητα που πεισματικά αρνούνταν να δουν, πόσο δε μάλλον να γράψουν. Είδαν την πραγματική ενσάρκωση του κακού. Το πραγματικό «Αυγό του Φιδιού». Τους επίσημους εκπροσώπους του ναζισμού να έχουν ενισχυμένα ποσοστά. Είδαν ανθρώπους που, αν μη τι άλλο δεν απωθούνται από την ιδέα πιο «δραστικών» και…ακραίων λύσεων στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Ανθρώπους που η αμφισβήτηση της δημοκρατίας είναι ένας εκ των πυλώνων της ιδεολογίας τους. Ξαφνικά -όσο και μοιραία- η κατηγοριοποίηση της «Επάρατου Δεξιάς», που είχαν προπαγανδίσει με τόση θέρμη όλα αυτά τα χρόνια, γινόταν επιεικώς ανεπίκαιρη. «Αν, λοιπόν, η Νέα Δημοκρατία είναι η 'δεξιά' και ο ΛΑ.Ο.Σ η 'ακροδεξιά', η Χρυσή Αυγή τι είναι;» Το ερώτημα διατυπώθηκε, επιτέλους και μέσα τους, και ήταν αμείλικτο!

Μπορώ να φανταστώ τον Νίκο Γεωργιάδη, να προσπαθεί μετά από μαραθώνιες συζητήσεις με τους συντρόφους του να διατυπώσει την νέα κατάσταση στο χαρτί, ενόψει του καινούργιου άρθρου του στην Athens Voice. Να ξύνει το κεφάλι του να παντρέψει έννοιες που δεν παντρεύονται, και να διαχωρίσει άλλες που δεν διαχωρίζονται. Να γράψει γι αυτό το καινούργιο που πιστεύει ότι έρχεται, αλλά χωρίς να παραδεχτεί με την πέννα του τις αδυναμίες των έως τώρα επιχειρημάτων της Αριστεράς. Όμως, ναι! Το βρήκε. Ήταν τόσο απλό… Η μέθοδος; Παλιά.

Η Νέα Δημοκρατία είναι η «δεξιά». Καθώς, όμως, η Χρυσή Αυγή με τις θέσεις, τις πράξεις και την ρητορική της κερδίζει δικαίως το χαρακτηρισμό της «ακροδεξιάς», ο ΛΑ.Ο.Σ που είναι στο…ενδιάμεσο πρέπει να είναι, η «Υπερδεξιά»! Πιστός στο πνεύμα και την ρίζα της Αριστερής ιδεολογίας, την διαίρεση και όχι τον πολλαπλασιασμό, την αύξηση των «μερίδων» για τους πολίτες όχι από την αύξηση της πίττας, αλλά από τον κατακερματισμό της σε μικρότερα κομμάτια, η λύση είχε βρεθεί και είναι δοκιμασμένη: η σαλαμοποίηση!

Με την χαρακτηριστική ελαφρότητα που χαρακτηρίζει τον χώρο της Αριστερής ψευτοδιανόησης, των ταμπελών, της ισοπέδωσης, της συλλογικής ευθύνης, των όμορφων και εύπεπτων τσιτάτων, εισήχθη στον εν Ελλάδι πολιτικό λόγο ένας καινούργιος όρος. Η «Υπερδεξιά»…

Στο άρθρο του στην Athens Voice της 5ης Απριλίου, ο γνωστός και μη εξαιρετέος κ. Νίκος Γεωργιάδης, πέρασε πολύ έμμεσα το μήνυμα: Δεν ήταν λάθος ή συκοφαντική η έως τώρα κατηγοριοποίηση του Πατριωτικού/Δεξιού χώρου από την Αριστερά. Στις νέες πολιτικές συνθήκες που ενδέχεται να διαμορφωθούν, προσαρμοζόμαστε όπως πάντα. Απλά, κόβουμε το σαλάμι, και συνεχίζουμε…

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=5356

Εθνικό γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό δόγμα Καλύπτοντας το χαμένο έδαφος

Του Παναγιώτη Α. Καράμπελα
Υπ. βουλευτής Α' Θεσ/νίκης με τον ΛΑ.Ο.Σ., Στρατηγικός Αναλυτής – 12/5/2011

Η Ελλάδα διέρχεται μιας κρίσης, όμοια της οποίας δεν έχει γνωρίσει τουλάχιστον από το τέλος του Εμφυλίου. Η εικόνα της χώρας μας βάλλεται διαρκώς και από ξένους παράγοντες αλλά, δυστυχώς, και από εντός των συνόρων ''υπεύθυνα'' χείλη… Όμως, μέσα στην οικονομική κρίση ξεπροβάλλουν απειλές και για τα Εθνικά μας Θέματα. Η έλλειψη ''πυξίδας'' στην εξωτερική μας πολιτική γίνεται αντιληπτή σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Τα φοβικά σύνδρομα και οι αυτοσχεδιασμοί των τελευταίων τουλάχιστον 15 ετών, απειλούν να παρασύρουν σε ανείπωτες περιπέτειες τη χώρα. Πλέον, θύματα της κρίσης κινδυνεύουν να πέσουν, εκτός από τα οικονομικά των Ελλήνων πολιτών, και τα ίδια τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ως κράτος.

Όπως προκύπτει από την γενικότερη ανάλυση της σημερινής θέσεως της χώρας μας στην παγκόσμια σκακιέρα, την αντιμετώπιση που εισπράττει, αλλά και τις προοπτικές της, που σχεδόν διαχρονικά παραμένουν αναξιοποίητες από το σύγχρονο Ελληνικό κράτος, υπάρχει ένα έλλειμμα σχεδιασμού, στόχευσης, συνεννόησης όσο και συναίνεσης. Είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο που παρατηρείται, να αλλάζει η εξωτερική μας πολιτική ανάλογα με την κυβέρνηση, καμιά φορά ανάλογα και με τον εκάστοτε υπουργό της ίδιας κυβερνήσεως!

Αυτό που χρόνια φωνάζουμε όσοι ασχολούμαστε με τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας και των Εθνικών Θεμάτων εν γένει, είναι η ανάγκη επιτέλους αυτή η χώρα να αποκτήσει ένα συμπαγές Γεωστρατηγικό Δόγμα βάσει του οποίου θα κινείται στην παγκόσμια σκακίερα. Δυστυχώς, αυτό συνεχίζει να αποτελεί το ζητούμενο. Μέσα στο 2010 είχε ακουστεί από το Υπουργείο Εξωτερικών η ανάθεση στο πρέσβη κ. Ζέππο της οργάνωσης μιας σειράς συζητήσεων ανταλλαγής απόψεων με διάφορους θεσμικούς παράγοντες (κόμματα, δημοσιογράφους επιστημονική κοινότητα κτλ.), με τελικό αντικειμενικό σκοπό την διαμόρφωση ενός Δόγματος Εξωτερικής Πολιτικής από τη χώρα μας. Έκτοτε, όπως και τόσα άλλα όμορφα πράγματα που κατά καιρούς έχουν ανακοινωθεί από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, έτσι κι αυτό…εξαφανίσθηκε, μετά πολλών επαίνων, από την κυβερνητική ατζέντα…

Εθνικό Δόγμα με σωστές βάσεις
Το εγχείρημα συγγραφής ενός τέτοιου κειμένου δεν είναι απλή υπόθεση, ούτε μπορεί να γίνει μέσα σε μερικούς μήνες με τις συνοπτικές διαδικασίες που έχουν περάσει άλλα σημαντικά θέματα από τη Βουλή προς ψήφιση τους τελευταίους σχεδόν 18 μήνες. Απαιτείται να μπουν οι κατάλληλοι κανόνες και το σωστό πλαίσιο ώστε το αποτέλεσμα να είναι σταθερό και να αντέξει στο χρόνο.

Αυτό που απαιτείται να γίνει είναι όλες οι πολιτικές δυνάμεις (ή έστω η συντριπτική τους πλειοψηφία) και η κοινωνία, να έρθουν σε συνεννόηση, μέσω κάποιας μορφής κοινής διεξοδικής, ενδεχομένως και δημόσιας συζητήσεως. Τελικός σκοπός πρέπει να είναι μια όσο είναι δυνατόν ευρύτερης αποδοχής κοινή προοπτική όσον αφορά τον γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό μας ρόλο, τους Εθνικούς μας στόχους και γενικά και σε επιμέρους θέματα (π.χ. Βαλκάνια). Η αποκρυστάλλωση της εθνικής μας στόχευσης σε αυτό το Εθνικό Γεωπολιτικό - Γεωστρατηγικό Δόγμα, εν είδη ''Λευκής Βίβλου'', θα πρέπει να έχει στους πρωτεύοντες αντικειμενικούς σκοπούς δεσμευτικό χαρακτήρα για όλες τις κυβερνήσεις.

Κάποια από τα βασικά ζητήματα/ερωτήματα στα οποία πρέπει να απαντά το Εθνικό Δόγμα, είναι:

• Ποιος θέλουμε να είναι ο ρόλος μας στα Βαλκάνια;
• Ποιος θέλουμε να είναι ο ρόλος μας στην Ανατολική Μεσόγειο;
• Ποιος θέλουμε να είναι ο ρόλος μας στην Ευρώπη (και την Ε.Ε. και γενικά);
• Ποιος θέλουμε να είναι ο ρόλος μας στο Παγκόσμιο στερέωμα (διεθνείς οργανισμούς αλλά και σε διακρατικό επίπεδο);
• Ποια, επιτέλους, πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι στα κομμάτια εκείνα του Ελληνισμού που δεν απελευθερώθηκαν; (Βόρειος Ήπειρος, Κατεχόμενα, Πόντος κτλ.)
• Ποιες ακριβώς θέλουμε να είναι οι σχέσεις μας με συγκεκριμένες χώρες/λαούς; (π.χ. Η.Π.Α., Κίνα, Ινδία, Ισραήλ, Παλαιστίνιοι κτλ.)
• Τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε για να πετύχουμε αυτούς τους στόχους που θέτουμε και σε ποιο βάθος χρόνου;
• Μέχρι ποιο σημείο είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε υπερασπιζόμενοι τα παραπάνω δηλ. το συμφέρον μας;

Η λίστα είναι ενδεικτική. Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα οφείλουν να είναι δεσμευτικές στις γενικές στοχεύσεις και περισσότερο ως 'γενικές κατευθύνσεις' στα πιο συγκεκριμένα. Άλλωστε οι συνθήκες συν τω χρόνω μπορεί να απαιτήσουν μικρές προσαρμογές. Αυτά όμως δεν είναι τα μόνα στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν την επιτυχία του εγχειρήματος:

• Το Εθνικό Γεωπολιτικό - Γεωστρατηγικό Δόγμα πρέπει να έχει βάθος τουλάχιστον 20ετίας και να αναθεωρείται μόνο με τις ίδιες διαδικασίες και συναίνεση με τις οποίες διαμορφώθηκε.
• Εγγυητής αυτού πρέπει να είναι ο θεσμός του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.
• Η παλαιά πρόταση που είχε πέσει σε ανύποπτο χρόνο στο τραπέζι για ''μόνιμο'' κοινής αποδοχής Υφυπουργό Εξωτερικών δεκαετούς θητεία, αποτελεί επίσης μια συμπληρωματική εγγύηση.
• Σε πρώτη φάση δε, θα μπορούσε να διεξαχθεί μια ευρεία συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων και λοιπών θεσμικών παραγόντων (πρόεδρο Αρείου Πάγου, πρόεδρου της Ακαδημίας κτλ.) υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπου και να συμφωνηθούν οι γενικές αρχές με τις οποίες θα προχωρήσει η διαδικασία.

Οι κοινωνικοπολιτικές συνέπειες του εγχειρήματος
Εκτός από τα προφανή ευεργετικά αποτελέσματα στον χώρο της διπλωματίας αλλά και της άμυνας της χώρας που θα έχει το «ξεκαθάρισμα» των προτεραιοτήτων μας, θα έχει και κάποιες δευτερογενείς συνέπειες. Η ευρύτερη κίνηση αυτή θα είναι ένα μεγάλο βήμα προς την ωρίμανση και της Ελληνικής κοινωνίας και της Ελληνικής πολιτικής ζωής. Θα είναι μια ευκαιρία να τα βάλουμε όλα κάτω και να βγάλουμε τις μάσκες όλοι. Θα είναι η ευκαιρία οι Έλληνες να δουν με ρεαλισμό τον εαυτό τους στο κόσμο και να αποφασίσουν, χωρίς περιστροφές, το αν θέλουν να είναι ουραγοί χωρίς αυτοπεποίθηση ή αν θέλουν αν είναι αυτό που μπορούν να είναι. Αν μας αρμόζει να είμαστε εντολοδόχοι ή εντολείς. Αν θέλουμε να είμαστε χώρα παραγωγής ή κατανάλωσης (πολιτισμικά, οικονομικά κτλ.). Διότι, αν δεν μας νοιάζει το μέλλον του Γένους των Ελλήνων, και π.χ. δεχόμαστε τον οποιονδήποτε να γίνεται Έλληνας, τουλάχιστον ας έχουμε το θάρρος να το πούμε ανοιχτά στον ίδιο μας τον εαυτό, χωρίς να κοροϊδευόμαστε πλέον. Ο καθένας θα κληθεί να αναλάβει τις ευθύνες του αποφασίζοντας το τι μέλλον θα επιδιώξει να έχει.

Η διαδικασία θα είναι επίπονη. Θα κληθούν οι Έλληνες -στο βαθμό που θα αποφασισθεί να λάβουν μέρος (δημοψήφισμα για τις γενικές αρχές, ίσως;)- να πάρουν θέση και να συμμετάσχουν σε μια ζύμωση που θα έπρεπε να είχε γίνει μετά τον Εμφύλιο! Όμως, τώρα που η χώρα έχει φτάσει στην κατάσταση που είναι, κι εφόσον το…''συμμάζεμα'' του κράτους (το μόνο θετικό που ίσως βγει από την παρούσα κρίση) αποδώσει κάποιους καρπούς πρακτικά, ίσως να είναι τώρα και η κατάλληλη συγκυρία για να ολοκληρωθούν οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην κοινωνική και συλλογική συνείδηση… Αρκεί να υπάρξει συναίνεση και όχι επιβολή κατ' οποιονδήποτε τρόπο του Εθνικού αυτού Δόγματος.

Είναι κατανοητό πως είναι δύσκολο, να γίνει κάτι τέτοιο σε μεγάλη έκταση. Τα κόμματα δεν θα προσέλθουν με απόλυτη ειλικρίνεια. Κάποια μπορεί να ξεγυμνωθούν μπροστά στους Έλληνες, ίσως και χωρίς να το καταλάβουν, αρνούμενα να συμμετάσχουν. Κι αυτό κέρδος θα είναι… Όμως, έχοντας κληθεί όλοι να πάρουν θέση σε αυτά τα θέματα, και πολύ περισσότερο να υποστηρίξουν το τελικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου, θα έχουν άλλον ένα ρόλο για τον οποίο θα είναι υπόλογοι απέναντι στον Ελληνικό λαό. Και ο Ελληνικός λαός με τη σειρά του θα είναι υπόλογος στον εαυτό του για τις επιλογές του σε ένα ακόμα θέμα. Αν μη τι άλλο, δεν υπάρχει πολιτισμένη και ώριμη κοινωνικά και πολιτικά χώρα που να σέβεται τον εαυτό της -της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης (βλ. βιβλίο Νταβούντογλου, το Τουρκικό «Έγγραφο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας» κτλ.)- που να μην έχει θεσμοθετήσει και προγραμματίσει τους Εθνικούς της στόχους και τα οράματά της…

Η αρχή του δρόμου, όχι το τέλος…
Φυσικά, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η τυχών επιτυχής ολοκλήρωση του Δόγματος δεν αποτελεί τον τελικό αντικειμενικό μας σκοπό. Είναι ένα εργαλείο το οποίο αν το χρησιμοποιήσουμε όπως πρέπει, δύναται να μας βοηθήσει στην χάραξη μιας σταθερής και αξιοπρεπούς πορείας στο συνεχώς μεταβαλλόμενο και γεμάτο προκλήσεις παγκόσμιο γεωπολιτικό στερέωμα. Για την πιστή τήρηση του ως άνω Δόγματος θα πρέπει να γίνουν εκείνες οι απαραίτητες ενέργειες που θα μας εξασφαλίσουν την τήρησή του. Αλλιώς, ελλοχεύει ο κίνδυνος να μεταμορφωθεί σε τίποτα περισσότερο από ένα απλό ευχολόγιο, περίπου όπως είδαμε να γίνεται στο πρόσφατο παρελθόν με ανάλογες ιδέες, όπως Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, Ισοδύναμο Τετελεσμένο και Ευέλικτη Ανταπόδοση…

Η πολιτική ηγεσία της χώρας και η ίδια η κοινωνία θα πρέπει να αλλάξουν την προσέγγισή τους σε μια σειρά από ουσιώδη θέματα. Σε μεγάλο βαθμό αυτό θα γίνει ως συνέπεια της όλης διαδικασίας όπως περιγράψαμε πιο πάνω. Όμως, κάποια ιδιότυπα ''ταμπού'' που έχουν εμφυτευθεί στην Ελληνική κοινωνία -διεκδικώντας για την χώρα μας μια ακόμα αρνητική αποκλειστικότητα- θα είναι πιο δύσκολο να απορριφθούν.

Η δυσφήμιση του οτιδήποτε έχει να κάνει με την άμυνα της χώρας μας, με ευθύνη της πολιτικής μας ''ελίτ'', είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν πρέπει να έχει διαφύγει της προσοχής οποιουδήποτε το γεγονός, ότι ενώ έχουμε να κάνουμε με ένα σπάταλο κράτος σε όλους τους τομείς, με κορυφαίο ίσως αυτόν της Υγείας, παρ' όλα αυτά οι εξοπλισμοί είναι το ''κόκκινο πανί'' σχεδόν για τους πάντες! Και δεν μιλάμε για την αρνητική δημοσιότητα του εν λόγω τομέα λόγω του θέματος των υποβρυχίων. Μιλάμε για μια νοοτροπία που υπάρχει τα τελευταία τουλάχιστον πέντε με δέκα χρόνια. Λόγω περικοπών έχουν μειωθεί σε επικίνδυνο σημείο οι διαθεσιμότητες των Ενόπλων μας Δυνάμεων αλλά ακόμα υπάρχουν άνθρωποι, από δημοσιογράφους, έως απλούς πολίτες που στέλνουν…γράμματα σε εφημερίδες και αναρωτιούνται «πώς αφού δεν υπάρχουν λεφτά, εγκρίνουμε παραγγελίες για…ανταλλακτικά(!) αεροπλάνων;» Οποίον έγκλημα!...

Με αφορμή αυτά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι Γεωπολιτικό – Γεωστρατηγικό Δόγμα, δεν μπορεί να υπάρξει στην πράξη αν δεν έχουμε τα μέσα και την δύναμη να το επιβάλλουμε.

Θα πολεμηθεί η ιδέα. Θα υπάρξουν διάφοροι ''σώφρονες''…σοφιστές που θα μιλήσουν με ανησυχία για «μαξιμαλιστικές ιδέες». Επαγγελματίες ''ανθρωπιστές'' που θα προσπαθήσουν να κάνουν την προπαγάνδα τους και τηλεοπτικοί γελωτοποιοί που θα προσπαθήσουν να το διακωμωδήσουν… Όμως, για όλους εκείνους που πατούν τα πόδια τους στη γη, αναλύουν δεδομένα και όχι συναισθήματα και σέβονται το βασικό ένστικτο της προσωπικής και -κυρίως- της συλλογικής αυτοσυντήρησης της χώρας στην οποία ανήκουν, ο δρόμος δεν έχει επιστροφή!

http://www.elkeda.gr

Μα τι συνέβη, τελικά, το 2010;…

Παναγιώτης Α. Καράμπελας,

Επίτιμος πρόεδρος ΝΕ.Ο.Σ.
Μέλος της Κ.Ε. ΛΑ.Ο.Σ.

«Μα τι έγινε τη χρονιά που πέρασε;» Αυτό είναι το ερώτημα που μουδιασμένα ρωτούν αυτές τις ημέρες οι Έλληνες. Και μαζί τους κι εγώ… Τι έγινε, τελικά, το 2010;;;

Τους τελευταίους μήνες η χώρα μας ξεκίνησε ένα ταξίδι μέσα από συμπληγάδες που οδηγούν σε μια άνευ προηγουμένου μεταμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η κρίση που βιώνουμε, αποτέλεσε στα μάτια κάποιων την κατάλληλη αφορμή να αναθεωρηθούν αξίες, εθνικές προτεραιότητες και αντιλήψεις. Οι κυβερνώντες την χώρα, θεώρησαν ότι αυτή ήταν η καλύτερη ώρα για να αλλάξει ο τρόπος χορήγησης της ιθαγένειας, την ίδια στιγμή που κατέρρεε η οικονομία της πατρίδας μας. Με την μορφή του κατ’ επείγοντος πέρασαν μέτρα που ανέτρεψαν εν μια νυχτί τις κατακτήσεις γενεών εργαζομένων.

Η ελπίδα έχει αντικατασταθεί από τον φόβο. Τον φόβο του Έλληνα που συνειδητοποιεί ότι έχει γίνει πολίτης Β’ κατηγορίας και που, μοιραία, φοβάται μην χάσει την δουλειά του από τον απελπισμένο λαθρομετανάστη που προσφέρει την εργασία του με χαμηλότερο μεροκάματο. Τον φόβο για την σωματική ακεραιότητα της οικογένειάς του και την δική του, καθώς βιώνει τα “αγαθά” του πολυπολιτισμού με όσους ήρθαν να μας “γονιμοποιήσουν” με τον δικό τους πολιτισμό…

Δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς, «του χρόνου τέτοιο καιρό, πως θα είμαστε; Τι θα λέμε για το 2011 που θα έχει πλέον περάσει;» Οι ανησυχίες είναι πολλές, όσες και τα ανοιχτά μας θέματα. Στο όνομα της κρίσης, ίσως να ξεπροβάλει ελκυστικό το “κλείσιμο” των εθνικών μας θεμάτων, με τις καλύτερες των προθέσεων πάντα, να υποθέσουμε εμείς… Στο όνομα της κρίσης, κάποιες ενοχλητικές λεπτομέρειες μπορούν παραμερίσουν για λόγους εκτάκτου ανάγκης, μπορεί να μας πουν.

Αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο η κατάσταση δεν επιτρέπει τον εφησυχασμό. Η κρίση που βιώνουμε έχει θορυβήσει τις “κραταιές” χώρες της Ε.Ε. και τις έχει ωθήσει στο να σκέφτονται και να νομοθετούν με πιο συγκεντρωτική λογική. Με την δικαιολογία «αυτό δεν πρέπει να ξανασυμβεί», θα επιδιώξουν να συγκεντρώσουν εξουσίες στα χέρια τους, αφαιρώντας τις ασφαλώς από τις αδύναμες χώρες κυρίως του νότου. Το “ευρωπαϊκό όνειρο” τείνει να πάρει μια πολύ πιο διαφορετική μορφή από αυτή που μας είχαν τόσο όμορφα παρουσιάσει ακριβώς 30 χρόνια πριν… Η Συνθήκη της Λισσαβόνας και το πώς πέρασε, χωρίς να ερωτηθούν τα έθνη της Ευρώπης, είναι ενδεικτικό και της μορφής που θα έχει η Ευρώπη από εδώ και πέρα. Κάποια στιγμή θα μάθουν ότι, όποιος σχεδιάζει και αποφασίζει ερήμην των εθνών, χτίζει κάστρα στην άμμο.

Όμως, δεν μπορείς να μην κάνεις και μια επιπλέον σύγκριση: Τι άλλαξε τον τελευταίο αιώνα; Η σημερινές συγκυρίες έχουν ανατριχιαστικές ομοιότητες με το τέλος του 19^ου αιώνα και τις αρχές του 20^ου. Ξένες δυνάμεις είχαν μεσολαβήσει για την “διάσωση” της χώρας μας που μόλις είχε χρεοκοπήσει, ενώ είχαμε χάσει έναν πόλεμο με την Τουρκία. Την ίδια στιγμή ο πολιτικός κόσμος είχε περάσει μέσα από μια τεράστια κρίση με το Κίνημα στο Γουδί, που προκάλεσε ανακατατάξεις στον πολιτικό χώρο, εκφράζοντας όμως με τον καλύτερο για την εποχή τρόπο, το λαϊκό αίσθημα…

Όμως, αυτή η χώρα είχε ήδη καταφέρει την ένωση με την Κρήτη. Είχε ήδη κερδίσει έναν Βαλκανικό πόλεμο και βρισκόταν ένα βήμα πριν την νίκη και του 2^ου Βαλκανικού πολέμου και την απελευθέρωση της Μακεδονίας μας. Με μια οικονομία που έβρισκε τον βηματισμό της, είχε αρχίσει να αποκτά ξανά το διεθνές κύρος που είχε απολέσει.

Οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες, προφανώς. Όμως, είναι παρήγορη η σκέψη ότι η ιστορία, έστω και γενικά, τείνει να επαναλαμβάνεται. Είναι μια σκέψη που αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας. Είναι η ιστορική απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Η ιστορική απόδειξη ύπαρξης της “επόμενης ημέρας” για τον τόπου. Η ελπίδα για τον τόπο μας το 2011, και για όσο υπάρχουμε ως Έθνος, είναι η ικανότητά μας να συσπειρωνόμαστε και να ανασκουμπωνόμαστε με αποτελέσματα που αφήνουν τον κόσμο άφωνο. Κάνοντας το αδύνατο, κατά άλλους, δυνατό! Αυτή είναι η ελπίδα μας. Αρκεί να καταλάβουμε, ότι αυτό το “καράβι” είναι το δικό μας “καράβι”, και μόνο όταν όλοι μαζί προσπαθήσουμε προς την ίδια κατεύθυνση θα φτάσουμε στην στεριά και όχι στα βράχια…

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=4665

H AΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΚΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΛΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

H AΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΚΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΛΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Οι μεγάλες προσωπικότητες σε κρίσιμους καιρούς αναδεικνύονται...

Όσο κι αν σφυροκοπάς το Φώς, σκοτάδι δεν θα γίνει!

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Επιφανους 1

117 42, Αθήνα

τηλ. 210-9214863

fax 210-9236325

e-mail: mikisthe@otenet.gr

Αθήνα, 21.12.2009

Προς: κ. Στέφανο Ληναίο

Αγαπητέ μου Στέφανε,

Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί.

Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»).

Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικού έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».

Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».

Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας:

«Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελυθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.

Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…

Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθιά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα.

Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεται η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών!

Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών.

Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα.

Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.

Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ’ αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».

Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.

Σε χαιρετώ με αγάπη,

Μίκης Θεοδωράκης